بیل وودفول

بیل وودفول
وودفول در سال ۱۹۳۴
اطلاعات شخصی
نام کاملویلیام مالدون وودفول
زادهٔ۲۲ اوت ۱۸۹۷
مالدون، مستعمره ویکتوریا
درگذشتهٔ۱۱ اوت ۱۹۶۵ (۶۷ سال)
توید هدز، نیو ساوت ولز، استرالیا
نام مستعار
  • شکست‌ناپذیر در برابر توپ
  • صخره جبل‌الطارق
  • کرم‌کش
  • استوار پیر
قد۱٫۸۰ متر (۵ فوت ۱۱ اینچ)
توپ‌زنیراست‌دست
پُستبتسمن آغازگر
اطلاعات بین‌المللی
تیم ملی
اولین بازی (بازی 123)۱۲ ژوئن ۱۹۲۶ در برابر انگلستان
آخرین بازی۲۲ اوت ۱۹۳۴ در برابر انگلستان
اطلاعات باشگاهی
سال‌هاتیم
۱۹۲۲–۱۹۳۴ویکتوریا
آمارها و اطلاعات
مسابقات تست فرست‌کلاس
تعداد بازی‌ها 35 174
دوش‌های به‌دست‌آورده 2,300 13,388
میانگین توپ‌زنی 46.00 64.99
100s/50s 7/13 49/58
بالاترین امتیاز 161 284
توپ‌های پرتاب‌شده 0 26
ویکت‌ها – 1
میانگین توپ‌اندازی – 24.00
۵ ویکت در اینینگ – 0
۱۰ ویکت در بازی – 0
بهترین توپ‌اندازی – 1/12
قاپیدن‌ها/stumpings 7/0 78/0
منبع: CricketArchive،‏ ۲۹ فوریه ۲۰۰۸

ویلیام مالدون وودفول OBE (به انگلیسی: Bill Woodfull)(۲۲ اوت ۱۸۹۷ – ۱۱ اوت ۱۹۶۵) بازیکن کریکت استرالیایی دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ بود. او کاپیتان ویکتوریا و استرالیا بود و بیش از همه به دلیل رفتار باوقار و اخلاقی خود در جریان جنجالی سری بادی‌لاین ۱۹۳۲–۳۳ شناخته می‌شود. وودفول که به‌عنوان معلم مدرسه آموزش دیده بود، به نگرش خیرخواهانه نسبت به بازیکنانش و همچنین صبر و سبک دفاعی خود به‌عنوان یک بتسمن آغازگر شهرت داشت. شراکت آغازین او با هم‌استانی‌اش در ویکتوریا، بیل پونسفورد، هم در تیم ایالتی و هم تیم ملی، همچنان یکی از موفق‌ترین شراکت‌های آغازین در تاریخ است. وودفول اگرچه به مهارت‌های تاکتیکی‌اش شهرت نداشت، به‌دلیل روحیه ورزشی و توانایی‌اش در شکل دادن به تیمی موفق و وفادار از طریق قدرت شخصیت خود، نزد بازیکنان و ناظران احترام فراوانی داشت.

وودفول از سنین پایین بازی کریکت را آغاز کرد. او در ۱۹ سالگی نخستین بازی خود را در سطح حرفه‌ای در مسابقات منطقه‌ای ملبورن انجام داد و تا ۱۹ سالگی در این سطح ماند. او در اواخر فصل ۱۹۲۱–۲۲، در ۲۴ سالگی، نخستین بازی فرست‌کلاس خود را برای ویکتوریا انجام داد. پس از آنکه در دومین مسابقه خود یک سده به ثمر رساند، برای فصل بعد به جایگاه آغازین ارتقا یافت و تا پایان دوران حرفه‌ای خود در همین جایگاه بازی کرد. پس از به ثمر رساندن سه سنتوری، از جمله امتیاز ۲۳۶، در فصل ۱۹۲۵–۲۶، برای تور انگلستان در سال ۱۹۲۶ انتخاب شد. وودفول در جریان این تور هشت سنتوری به ثمر رساند، در میانگین‌های استرالیا در صدر قرار گرفت و به‌عنوان یکی از پنج بازیکن کریکت سال ویزدن انتخاب شد.

پس از بازگشت به استرالیا، وودفول شراکت خود با پونسفورد را تثبیت کرد و در فصل شفیلد شیلد ۱۹۲۶–۲۷، آن دو با ۳۷۵ دوش یک شراکت آغازین رکوردشکن ایجاد کردند که زمینه‌ساز ثبت رکورد جهانی امتیاز ۱۱۰۷ در کریکت درجه یک شد. وودفول برای سری خانگی اَشز ۱۹۲۸–۲۹ به‌عنوان نایب‌کاپیتان جک رایدر منصوب شد. او در یک شکست رکوردشکن در نخستین مسابقه تست تمام اینینگ را بدون اوت شدن بازی کرد. اگرچه انگلستان به‌راحتی با نتیجه ۱–۴ پیروز شد، وودفول سه سنتوری به ثمر رساند و بهترین امتیاز درجه یک دوران حرفه‌ای خود، یعنی ۲۷۵ بدون اوت، را نیز ثبت کرد. وودفول در سال ۱۹۳۰، پس از کنار گذاشته شدن رایدر، با اکراه کاپیتانی را پذیرفت و تیم او به‌عنوان ضعیف‌ترین ترکیب استرالیا که راهی انگلستان شده بود مورد تمسخر قرار گرفت. این تیم جوان‌ترین ترکیبی بود که استرالیا تا آن زمان به خارج اعزام کرده بود و همین موضوع باعث شد مفسران آن را «مهدکودک وودفول» بنامند.[۱] پس از شکست در نخستین تست، وودفول یک سنتوری به ثمر رساند و استرالیا سری را به تساوی کشاند و سپس با پیروزی در تست پنجم، اَشز را پس گرفت. وودفول این تور را با شش سنتوری درجه یک به پایان رساند. در فصل ۱۹۳۱–۳۲، او موفق‌ترین سری تست دوران حرفه‌ای خود را مقابل آفریقای جنوبی پشت سر گذاشت و ۴۲۱ دوش با میانگین ۷۰٫۱۷ به ثمر رساند که شامل بالاترین امتیاز تست او، یعنی ۱۶۱، بود.

در سال‌های ۱۹۳۲–۳۳، در جریان تور انگلستان در استرالیا جنجال به پا شد. میهمانان از تاکتیک‌های بادی‌لاین استفاده کردند؛ یعنی به‌طور مداوم توپ را به قسمت بالایی بدن و سر بتسمن‌های استرالیایی می‌زدند، به امید آنکه خط حمله قدرتمند ضربه‌زنی میزبان را خنثی کنند. افکار عمومی و جامعه کریکت استرالیا از این تاکتیک متنفر بودند، اما وودفول از مقابله‌به‌مثل یا شکایت علنی خودداری کرد. جنجال در تست سوم در آدلاید اووال به اوج رسید. ضربه‌ای به قلب وودفول او را نقش زمین کرد و نزدیک بود باعث شورش شود. پس از اخراج وودفول، مدیر انگلیسی تیم، پلهام وارنر، برای ابراز همدردی به‌طور خصوصی نزد او آمد و وودفول جمله معروف خود را گفت: «نمی‌خواهم شما را ببینم، آقای وارنر. آنجا دو تیم حضور دارند. یکی در حال بازی کریکت است و دیگری نیست.»[۲][۳][۴][۵] انگلستان با پیروزی قاطع ۱–۴ سری را به پایان رساند، اما وودفول به‌خاطر رفتار خویشتن‌دارانه‌اش در برابر افکار عمومی مورد ستایش فراوان قرار گرفت. در سال ۱۹۳۴، وودفول استرالیایی‌ها را در تور بازگشت به انگلستان رهبری کرد؛ توری که قرار بود روابط دو کشور را ترمیم کند. استرالیا با نتیجه ۱–۲ پیروز شد و وودفول همچنان تنها کاپیتانی است که توانسته اَشز را دو بار پس بگیرد. وودفول پس از این تور بازنشسته شد. او که معلم ریاضی بود، بعدها مدیر مدرسه‌ای شد که در آن تحصیل کرده بود، که این مدرسه دبیرستان ملبورن نام داشت.

سبک

حالت ضربه‌زنی وودفول

وودفول به شیوه‌ای ضربه می‌زد که از نظر زیبایی‌شناختی چندان لذت‌بخش یا ظریف نبود و ویزدن درباره او نوشت که «در نگاه نخست، تصور بازیکنی دست‌وپاچلفتی را ایجاد می‌کرد».[۶] او که در کودکی به تب روماتیسمی مبتلا شده بود، سبکی با مفاصل خشک داشت و از حرکت دادن محسوس چوب از پشت سر خود پیش از ضربه استفاده نمی‌کرد. این امر ظاهری زحمت‌کش و سنگین به سبک بازی او می‌داد. بااین‌حال، او با جای‌گیری مناسب و درایوهای قدرتمندی که از ساعدهای نیرومندش تولید می‌شد، به‌طور پیوسته امتیاز کسب می‌کرد.[۶] با وجود ظاهر سنگین، او اغلب برای مقابله با توپ‌های چرخشی به سمت جلو و خارج از چین حرکت می‌کرد.[۷] او به بازی با چوبی کاملاً عمودی و تمرکز بسیار زیاد بر توپ شهرت داشت؛ ویژگی‌هایی که اساس توانایی دفاعی قدرتمند او بودند. معمولاً روی استامپ لگ مستقر می‌شد و برای پوشاندن استامپ‌هایش به سمت داخل حرکت می‌کرد. توانایی دفاعی او لقب‌هایی مانند «شکست‌ناپذیر در برابر توپ» (اشاره به این واقعیت که به‌ندرت بولد می‌شد، زیرا توپ را از دست نمی‌داد) و «کرم‌کش» را برایش به ارمغان آورد.[۲] لقب دوم را بولرهای انگلیسی به او دادند؛ آنها می‌گفتند حرکت بسیار کوتاه چوب او فقط آن‌قدر بالا می‌رفت که بتواند سر کرم‌هایی را که سر خود را از سطح زمین بیرون آورده‌اند قطع کند.[۷] او همچنین به قابل‌اعتماد بودن در موقعیت‌های بحرانی مسابقات شهرت داشت و لقب‌هایی مانند «صخره» و «استوار پیر» از همین‌جا ناشی شدند.[۲][۸] وودفول در سطح ایالتی و بین‌المللی با بیل پونسفورد شراکت آغازین تشکیل داد که حاصل آن ۱۸ شراکت آغازین صدتایی بود. هم‌تیمی‌هایشان به‌دلیل شخصیت‌های معروف کمیک استریپ، آنها را مات و جف می‌نامیدند،[۲] و لقب‌های ویلی وو و ویلی پو نیز برایشان به کار می‌رفت،[۱] و این دو یکی از بهترین شراکت‌های آغازین تاریخ تست به‌شمار می‌رفتند.[۲] هم‌تیمی‌های ویکتوریایی آنها چنان به این زوج اعتماد داشتند که هرگاه آن دو در حال ضربه‌زنی بودند، ویکت‌کیپر و بولرهایی که در انتهای ترتیب ضربه‌زنی قرار داشتند، زمین را ترک می‌کردند تا به سر کار بروند.[۹]

وودفول به‌عنوان کاپیتان، به‌خاطر شجاعت و اصول اخلاقی والایش در برابر سری بادی‌لاین شهرت داشت. هم‌بازی او، استن مک‌کیب، او را «بزرگ‌ترین مردی که تا آن زمان دیده‌ام» توصیف کرد،[۲][۸][۱۰] درحالی‌که ویکت‌کیپر برت اولدفیلد گفت که هرگز شخصیتی نمونه‌تر از او ندیده است. اولدفیلد می‌گفت وودفول علاوه بر کاپیتان، روان‌شناس و انسان‌دوست نیز بود.[۸] برادمن موفقیت وودفول را به توانایی او در به‌دست آوردن وفاداری شدید بازیکنانش و تبدیل آن به روحیه تیمی نسبت داد.[۸] بیل اوریلی گفت مردان وودفول «همگی خاطراتی جاودان از رفتار شخصی و شجاعت او داشتند».[۸] ری رابینسون گفت: «هیچ‌کس بیل وودفول را از نظر ضربه‌زنی بهترین نمی‌دانست، اما ویژگی‌های متعدد او باعث شد به رهبری برجسته برای افراد تبدیل شود.»[۱۱] او افزود: «ازخودگذشتگی بی‌رقیب وودفول وفاداری‌ای را به وجود آورد که تا مرز ارادت پیش می‌رفت.»[۱۲] نویسنده کریکت استرالیایی جک پولارد گفت: «وودفول عادت داشت در جاهایی حضور داشته باشد که شرایط دشوار بود و وقاری کم‌نظیر به کاپیتانی استرالیا بخشید.»[۱۰] پولارد احترامی را که وودفول در میان بازیکنانش داشت با احترام نسبت به ایان چاپل مقایسه کرد.[۱۰] نویسنده انگلیسی آر.سی. رابرتسون-گلاسگو درباره وودفول نوشت:

آرام‌ترین چهره‌ای که در میان کریکت‌بازان دیده‌ام. او مرا به یاد معلمی می‌انداخت که می‌تواند تمام مدرسه را برای گردش ببرد و بازگرداند، بی‌آنکه عقل خود یا حتی یک دانش‌آموز را از دست بدهد. از میان تمام طرف‌های درگیر در آن جنجال شدید [بادی‌لاین]، به گمان من تنها او بود که با اعتباری بیشتر و دوستی‌های شخصی گسترده‌تر از آن بیرون آمد. او نه دشواری را پنهان می‌کرد و نه آن را بزرگ‌نمایی.

وودفول به منش جنتلمنانه و پایبندی به روح بازی شهرت داشت. جدا از خودداری از مقابله‌به‌مثل در برابر بادی‌لاین، او از سوءاستفاده از خلأهای قوانین برای اخراج بتسمن‌ها نیز خودداری می‌کرد. در یک مورد، جک فینگلِتون پس از خروج از چین برای بررسی زمین، بدون قصد دویدن، ران‌اوت شد. یکی از هم‌تیمی‌ها استامپ را شکست و داور درخواست اخراج را پذیرفت، اما وودفول از فینگلِتون خواست به زمین بازگردد.[۹] او تیمش را به شکلی کم‌سروصدا رهبری می‌کرد و ترجیح می‌داد اهداف کلی را به بازیکنان بدهد و به آنها اعتماد کند تا خودشان روش مناسب انجام کار را انتخاب کنند.[۱۲] بااین‌حال، او در تورها به سازمان‌دهی دقیق تیم شهرت داشت تا امور بدون مشکل پیش برود.[۱]

اگرچه وودفول یک متدیست معتقد بود، نگرانی عمیقی نسبت به رفاه شخصی همه بازیکنان داشت و حتی محل نزدیک‌ترین کلیسای کاتولیک را برای هم‌تیمی‌های پیرو این مذهب پیدا می‌کرد.[۱۲] در آن زمان، جامعه استرالیا در مجموع در امتداد شکاف کاتولیک–پروتستان تقسیم شده بود،[۱۳][۱۴] و اگرچه اوریلی و مک‌کیب از وودفول بسیار تمجید می‌کردند،[۸] بعدها متهم شدند که در دوره‌ای پرتنش در اواخر دهه ۱۹۳۰، رهبری یک شورش کاتولیکی علیه رهبری پروتستان برادمن را بر عهده داشته‌اند.[۱۴][۱۵] وودفول خود به‌دلیل پایبندی سخت‌گیرانه به اصول مذهبی‌اش هرگز الکل مصرف نمی‌کرد،[۱] اما باورهایش را به تیم تحمیل نمی‌کرد. او برای بازیکنانش نوشیدنی می‌خرید[۱] و وقتی هم‌تیمی‌هایش خسته بودند از مدیران می‌خواست الکل بیشتری برای آنها فراهم کنند.[۳] در آن زمان، کریکت‌بازان به‌طور گسترده آبجو را وسیله‌ای بسیار مؤثر برای آب‌رسانی مجدد می‌دانستند،[۱۶] و در یک مورد، وقتی مدیران به این دلیل که بازیکنان سهمیه خود را قبلاً مصرف کرده‌اند از دادن آبجوی بیشتر خودداری کردند، وودفول تهدید کرد که بازی را متوقف خواهد کرد.[۱۷]

سال‌های نخست

وودفول در شهر مرکزی ویکتوریا، مالدون، به دنیا آمد. او سومین پسر از چهار پسر گرترود لیلیان (آبِی) وودفول (۱۸۷۲–۱۹۴۱) و کشیش توماس استینز بریتینگهام وودفول (۱۸۶۳–۱۹۴۱)، واعظ متدیست، بود. خانواده وودفول زمانی به ملبورن نقل مکان کردند که توماس به مأموریت متدیست کالینگ‌وود در یکی از محله‌های داخلی شهر منتقل شد.[۱۱] سنت‌گرایی مذهبی در تمام زندگی با وودفول جوان باقی ماند. او یک بار از بازی در مسابقه‌ای بین‌ایالتی که برای روز کریسمس برنامه‌ریزی شده بود خودداری کرد.[۱۰] پدر وودفول در حیاط خانه تور کریکت نصب کرد و بر تکنیک دفاعی و صبری تأکید کرد که بعدها به ویژگی‌های شاخص پسرش تبدیل شدند.[۱۱][۱۸] وودفول در دبیرستان ملبورن تحصیل کرد و دوران ابتدایی حرفه‌ای او چندان درخشان نبود. او در سال ۱۹۱۶ در ۱۹ سالگی برای اسندون نخستین بازی خود را در کریکت منطقه‌ای انجام داد، اما خود را متمایز نکرد. پیش از آنکه در سال ۱۹۱۹ صلاحیت تدریس در مدرسه را به دست آورد، دیگر در آن سطح کریکت بازی نکرد.[۶] وودفول به‌دلیل ابتلا به تب روماتیسمی در کودکی، عضلات خشک و سفتی داشت و به همین دلیل وقتی تلاش کرد به نیروی امپراتوری اول استرالیا برای جنگ در جنگ جهانی اول بپیوندد، پذیرفته نشد.[۱۰] او به دبیرستان مری‌بورو اعزام شد و در مسابقات کریکت روستایی بود که مورد توجه قرار گرفت. در سال‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۲۱، او در مسابقات محلی ۱۳۳۵ دوش با میانگین ۲۲۵٫۸۳ به ثمر رساند.[۶]


هنگامی که تیم کریکت انگلستان در فصل ۱۹۲۰–۲۱ به استرالیا تور کرد، وودفول برای تیم منتخب پانزده‌نفره‌ای از بلرت بازی کرد و ۵۰ و ۱ دوش به ثمر رساند. انتقال شغلی در سال ۱۹۲۱ باعث شد او به ملبورن بازگردد و انتخاب‌کنندگان ویکتوریا در فصل ۱۹۲۱–۲۲ او را در مسابقات تیم دوم آزمایش کنند. او در دو مسابقه مقابل استرالیای جنوبی و نیو ساوت ولز به‌ترتیب امتیازهای بدون اوت ۱۸۶ و ۲۲۷ را ثبت کرد.[۶][۱۱][۱۹][۲۰] در آن زمان، ویکتوریا آن‌قدر بازیکن خوب داشت که تیم دومش از نظر قدرت با تیم‌های اصلی سایر ایالت‌ها قابل مقایسه بود.[۲۰]

در اوایل سال ۱۹۲۲، او نخستین بازی خود در شفیلد شیلد را مقابل استرالیای جنوبی در آدلاید اووال انجام داد. او در جایگاه شماره ۸ ضربه زد و ۲۲ دوش بدون اوت کسب کرد.[۱۱] در دومین مسابقه مقابل استرالیای غربی، در جایگاه شماره ۷، وودفول نخستین سنتوری درجه یک خود را با امتیاز ۱۵۳ ثبت کرد.[۲][۶] او در دومین و آخرین اینینگ فصل نخست درجه یک خود ران‌اوت شد و بنابراین هنوز هیچ بولری موفق به اخراج او نشده بود. هر دو مسابقه با یک اینینگ پیروز شدند،[۱۹] بخشی از تابستان مسلط ویکتوریایی‌ها.[۲۰] او در همین دوره، علاوه بر شغل خود در دبیرستان ویلیامزتاون، شب‌ها برای دریافت مدرک هنر نیز تحصیل می‌کرد.[۱۸]

در فصل بعد، وودفول به جایگاه آغازین ارتقا یافت و عملکرد ثابت او در همه شرایط باعث شد تا پایان دوران حرفه‌ای خود در همین جایگاه بازی کند.[۱۱] بین سال‌های ۱۹۲۲ و ۱۹۲۶، او بیش از ۳۰۰۰ دوش درجه یک با میانگین ۶۷ به ثمر رساند.[۲][۶]

در نخستین مسابقه فصل ۱۹۲۲–۲۳، وودفول ۷۴ دوش و ۴ دوش بدون اوت به ثمر رساند و ویکتوریا با دشواری و با دو ویکت بر باشگاه کریکت مریلبون غلبه کرد.[۱۹] مسابقه بعدی مقابل نیو ساوت ولز نخستین رویارویی وودفول با رقیب سرسخت ویکتوریا بود.[۱۹][۲۱] وودفول در اینینگ نخست ۴۷ دوش گرفت و توسط بولر تست لگ‌اسپین، آرتور میلی، اوت شد. پس از دقیقاً ۳۰۰ دوش درجه یک، برای نخستین بار یک بولر موفق به اخراج او شده بود. سپس ۸۴ دوش بدون اوت به ثمر رساند و تیمش را به پیروزی هفت‌ویکتی رساند.[۱۹] او علاقه خاصی به بولرهای استرالیای جنوبی نشان داد و در دو پیروزی ویکتوریا مقابل این تیم، به‌ترتیب امتیازهای ۰، ۱۱۵، ۱۲۳ و ۹۴ بدون اوت ثبت کرد.[۱۹] او نخستین فصل کامل خود را با ۵۹۸ دوش و میانگین ۷۴٫۷۵ به پایان رساند.[۱۹] بااین‌حال، ویکتوریا به‌دلیل تفاضل امتیاز شفیلد شیلد را به نیو ساوت ولز واگذار کرد؛ هر دو تیم از نظر امتیاز برابر بودند.[۲۲]

او در فصل ۱۹۲۳–۲۴ در تمامی مسابقات تیم ویکتوریا در شفیلد شیلد بازی کرد و ۳۰۰ دوش با میانگین ۳۷٫۵۰ به ثمر رساند،[۱۹] که شامل ۱۱۷ دوش مقابل نیو ساوت ولز بود. ویکتوریا هر پنج مسابقه خود را برد و قهرمان شد.[۱۹][۲۳]

در مسابقه‌ای مقابل نیو ساوت ولز در فصل ۱۹۲۴–۲۵، او ۸۱ و ۱۲۰ دوش بدون اوت به ثمر رساند و ویکتوریا پس از آنکه حریف در اینینگ نخست ۶۱۴ دوش جمع کرده بود، با هفت ویکت پیروز شد.[۲][۶] او در هر چهار مسابقه دیگر نیز پنجاه‌تایی ثبت کرد که سه مورد آنها با پیروزی همراه بود. وودفول فصل استرالیا را با ۴۹۴ دوش و میانگین ۶۱٫۷۵ به پایان رساند.[۱۹] بااین‌حال، برای تست‌های مقابل تیم در حال تور انگلستان انتخاب نشد.[۱۹][۲۴] ویکتوریا به‌عنوان پاداش قهرمانی شفیلد شیلد،[۲۵] در پایان فصل به تور نیوزیلند رفت. وودفول مقابل کانتربری ۲۱۲ دوش بدون اوت به ثمر رساند و سپس مقابل نیوزیلند به‌ترتیب ۱۱۰، ۵۰ و ۱۵۰ دوش ثبت کرد، بدون آنکه حتی یک بار اوت شود.[۱۹] امتیاز بدون اوت ۱۵۰ روی یک ویکت چسبناک به دست آمد.[۲۵] او تور را با ۷۰۶ دوش و میانگین ۱۷۶٫۵۰ به پایان رساند.[۱۹] در یک دوره دوساله، دفاع وودفول آن‌قدر مستحکم بود که هرگز بولد نشد.[۷]

در فصل ۱۹۲۵–۲۶، بازیکنان برای انتخاب شدن در تور اَشز ۱۹۲۶ رقابت می‌کردند. انتخاب‌کنندگان به وودفول علاقه‌مند بودند و او را برای تیم منتخب استرالیا در یک مسابقه آزمایشی مقابل «باقی استرالیا» انتخاب کردند. او ۱۱ و ۴۲ دوش به ثمر رساند، اما «باقی استرالیا» به‌طور غیرمنتظره تیم منتخب استرالیا را شکست داد.[۱۹][۲۶] پس از سه مسابقه که در هیچ‌کدام از امتیاز ۵۳ فراتر نرفت، وودفول مقابل استرالیای جنوبی ۹۷ و ۲۳۶ دوش به ثمر رساند. او در مسابقه بعدی ۱۲۶ دوش گرفت، اما نتوانست مانع شکست اینینگ استرالیا مقابل نیو ساوت ولز برای دومین بار در آن فصل شود.[۱۹]

در نتیجه عملکردهای ثابت برای ویکتوریا، وودفول برای تیم تست هربی کالینز در تور اَشز ۱۹۲۶ انتخاب شد.[۲] او پیش از حرکت به سوی انگلستان، در دو مسابقه پیاپی مقابل تاسمانی به‌ترتیب ۱۴۸ و ۶۴ دوش به ثمر رساند و استرالیا هر دو مسابقه را با یک اینینگ برد.[۱۹] او فصل استرالیا را با ۸۹۰ دوش و میانگین ۶۳٫۵۷ به پایان رساند.[۱۹]

نخستین بازی تست

با وجود آنکه وودفول به‌عنوان آخرین فرد انتخاب‌شده برای تور تلقی می‌شد،[۱۰] در مسابقات درجه یک در صدر میانگین‌های ضربه‌زنی قرار گرفت و در تست‌ها سوم شد.[۶]

او در دو اینینگ نخست درجه یک خود در تور، مقابل اسکس در لیتون ۲۰۱ و مقابل ساری در اووال ۱۱۸ دوش به ثمر رساند. هر دو امتیاز در زمین‌های مرطوب به دست آمدند و امتیاز دوصدتایی تنها در چهار ساعت ضربه‌زنی حاصل شد.[۷] این عملکرد تنها دوصدتایی یک بازیکن استرالیایی در این تور بود.[۲۷] اینها نخستین دو مورد از هشت سنتوری او در تور بودند؛ او در مجموع ۱۸۰۹ دوش با میانگین ۵۸٫۳۵ به ثمر رساند.[۲][۶][۲۸]

پس از یک امتیاز صفر مقابل باشگاه مریلبون، که برای تست‌ها نقش تمرین نهایی را داشت زیرا باشگاه مریلبون تقریباً با تیم ملی انگلستان وارد میدان شده بود،[۱۹] وودفول مقابل دانشگاه کمبریج ۹۸ دوش بدون اوت به ثمر رساند، اما پس از تمام شدن هم‌تیمی‌هایش نتوانست بیشتر ادامه دهد. او مقابل تیم جنوب انگلستان ۶۹ و مقابل میدل‌سکس ۱۰۰ دوش به ثمر رساند و با ۶۵۳ دوش در تور و میانگین ۵۹٫۳۶ وارد مسابقات تست شد.[۱۹]

وودفول نخستین بازی خود را در تست اول در ترنت بریج انجام داد، اما این مسابقه ضد اوج بود؛ استرالیا در مسابقه‌ای که باران آن را نیمه‌کاره گذاشت، اصلاً ضربه نزد و انگلستان تا توقف بازی به‌دلیل باران به ۳۲/۰ رسید.[۱۹][۲۷][۲۹][۳۰] او در تست دوم در لردز نیز تأثیر چندانی نگذاشت و در مسابقه‌ای دیگر که مساوی شد، ۱۳ و صفر به ثمر رساند.[۱۹][۲۹] این پایان ماه ژوئن ناخوشایندی برای وودفول بود؛ او در این ماه تنها ۱۲۰ دوش با میانگین ۱۳٫۳۳ به دست آورده بود و باران مرتباً بازی‌ها را مختل می‌کرد.[۱۹]

وودفول سپس فرم خود را بازیافت و در پیروزی اینینگ مقابل ناتینگهام‌شر ۱۰۲ دوش بدون اوت به ثمر رساند.[۱۹] سپس در تست سوم در هدینگلی خود را به‌عنوان بتسمن آغازگر تست تثبیت کرد؛ استرالیا در یک ویکت چسبناک با جهش نامنظم مجبور به آغاز ضربه‌زنی شد. پس از آنکه شریک آغازگر او، وارن باردزلی، با نخستین توپ بدون کسب امتیاز اوت شد،[۳۱][۳۲] وودفول با چارلی مک‌کارتنی شراکتی ۲۳۵ دوش برای ویکت دوم ایجاد کرد و نخستین سنتوری تست خود، یعنی ۱۴۱، را ثبت کرد. مک‌کارتنی حمله متقابل شدیدی انجام داد و به دومین استرالیایی تبدیل شد که در روز نخست یک تست پیش از ناهار سنتوری می‌زند؛ این بازی جسورانه به وودفول کمک کرد خود را تثبیت کند و استرالیایی‌ها در زمینی مساعد برای بولرها ابتکار عمل را به دست آورند.[۳۱][۳۳] گردشگران در زمین چسبناک ۴۹۴ دوش گرفتند و انگلستان را مجبور به فالوآن کردند، اما نتوانستند کار را تمام کنند.[۱۹][۳۰]

پس از ۶۵ دوش مقابل لانکاشر، وودفول در تست چهارم در اولدترافورد با ۱۱۷ دوش دومین سنتوری پیاپی تست خود را ثبت کرد که بالاترین امتیاز اینینگ بود.[۲][۶][۲۸][۳۳] این مسابقه نیز در تابستان مرطوب و تحت تأثیر باران مساوی شد،[۳۳] وودفول پس از آن در مسابقه‌ای دیگر که مقابل ساری به‌دلیل وضعیت هوا کوتاه شد، ۱۵۶ دوش به ثمر رساند.[۱۹]

چهار تست نخست مساوی شدند، بنابراین سرنوشت اَشز به تست پنجم وابسته بود،[۳۰] مسابقه‌ای که بدون محدودیت زمانی برگزار می‌شد.[۳۳] وودفول تنها توانست ۳۵ و صفر کسب کند و استرالیا با ۲۸۹ دوش شکست خورد و اَشز را از دست داد.[۲۹] مجموع ۳۰۶ دوش او با میانگین ۵۱٫۰۰ در تست‌ها او را پشت سر باردزلی و مک‌کارتنی در رتبه سوم قرار داد.[۳۴] در بخش پایانی تور، وودفول هشتمین و آخرین سنتوری خود در این رقابت‌ها را با ۱۱۶ دوش بدون اوت مقابل تیم منتخب انگلستان در یک مسابقه مساوی ثبت کرد.[۱۹]

پس از بازگشت به استرالیا، او شراکت خود را با بیل پونسفورد شکل داد و در فصل شفیلد شیلد ۱۹۲۶–۲۷، آنها در کمتر از چهار ساعت شراکتی ۳۷۵ دوش برای ویکت نخست ایجاد کردند،[۳۵] که پایه رکورد جهانی امتیاز درجه یک ۱۱۰۷ مقابل نیو ساوت ولز شد.[۲][۶][۳۶] این شراکت رکورد ۲۹۸ دوش برای ویکت نخست شفیلد شیلد را که ویکتور ترامپر و رگ داف در سال‌های ۱۹۰۲–۰۳ ثبت کرده بودند شکست.[۳۵] وودفول ۱۳۳ دوش گرفت و ویکتوریایی‌ها با یک اینینگ و ۶۵۶ دوش پیروز شدند.[۱۹] او فصل را با ۱۴۰ و ۲۹ دوش بدون اوت به پایان رساند و تیم منتخب استرالیا «باقی استرالیا» را با هفت ویکت شکست داد.[۱۹] او دو پنجاه‌تایی دیگر نیز ثبت کرد و فصل را با ۴۸۳ دوش و میانگین ۶۹٫۰۰ در پنج مسابقه به پایان رساند.[۱۹] سپس در دوران خارج از فصل، همراه تیم برت اولدفیلد به مالایای بریتانیا و سنگاپور رفت و سه سنتوری به ثمر رساند؛ هیچ‌یک از این مسابقات درجه یک نبودند.[۱۹]

در فصل استرالیا ۱۹۲۷–۲۸، وودفول در پنج مسابقه بازی کرد و در سه مسابقه آخر بسیار پربازده بود. او در پیروزی مقابل نیو ساوت ولز ۹۹ و ۱۹۱ بدون اوت به ثمر رساند و سپس در پیروزی اینینگ مقابل استرالیای جنوبی ۱۰۶ دوش گرفت. او فصل را با ۹۴ و ۸۱ بدون اوت در مسابقه‌ای مساوی مقابل نیو ساوت ولز به پایان رساند.[۱۹] او فصل استرالیا را با ۶۴۵ دوش و میانگین ۱۲۹٫۰۰ تمام کرد.[۱۹] درحالی‌که پونسفورد ۱۲۱۷ دوش با میانگین ۱۵۲٫۱۲ به دست آورده بود، ویکتوریا معمولاً شروع قدرتمندی با چوب داشت و به‌آسانی قهرمان شفیلد شیلد شد.[۳۷]

وودفول بهترین امتیاز دوران حرفه‌ای خود، یعنی ۲۸۴ دوش، را که در پنج ساعت و نیم ضربه‌زنی به دست آمد،[۷] در جریان یک تور کوتاه به نیوزیلند به‌عنوان بخشی از تیم منتخب استرالیا در پایان فصل ثبت کرد.[۲] او با پونسفورد برای ویکت نخست ۱۸۴ دوش و با کارل اشنایدر برای ویکت چهارم ۲۱۸ دوش شراکت کرد.[۳۸] او در دو مسابقه نخست سنتوری زد و در دو مسابقه بعدی پنجاه‌تایی ثبت کرد. او مسابقات درجه یک را با ۷۸۱ دوش و میانگین ۱۳۰٫۱۶ به پایان رساند.[۱۹]

وودفول برای سری خانگی اَشز ۱۹۲۸–۲۹ به‌عنوان نایب‌کاپیتان جک رایدر منصوب شد.[۳۹] هیئت کریکت استرالیا زمان زیادی را صرف بحث درباره این موضوع کرده بود که آیا وودفول یا ویکتور ریچاردسون باید معاون رایدر باشد، تا اینکه متوجه شدند انتخاب‌کنندگان ریچاردسون را کنار گذاشته‌اند.[۴۰] با بازنشستگی شش عضو تیمی که در آخرین تست سال ۱۹۲۶ بازی کرده بودند، استرالیا تیمی جوان و کم‌تجربه به میدان می‌فرستاد.[۴۰] وودفول برای تست‌ها با کسب ۶۷ دوش بدون اوت برای ویکتوریا در مسابقه‌ای مساوی مقابل انگلیسی‌های در حال تور به رهبری پرسی چپمن آماده شد.[۱۹]

وودفول نخستین تست خود در خاک استرالیا را در تست اول در بریزبن انجام داد. او در اینینگ نخست صفر گرفت و استرالیا با ۱۲۲ دوش تمام شد و ۴۱۱ دوش عقب افتاد.[۱۹][۲۹] سپس استرالیا مجبور شد برای پیروزی هدف ۷۴۲ را دنبال کند. وودفول تمام اینینگ را بدون اوت سپری کرد و ۳۰ دوش به دست آورد، درحالی‌که استرالیا روی یک ویکت چسبناک با ۶۶ دوش همه‌اوت شد و با رکورد ۶۷۵ دوش شکست خورد.[۲][۱۹][۲۸][۴۱][۴۲] سپس در تست دوم در سیدنی با ۶۸ دوش بهترین امتیاز اینینگ نخست را ثبت کرد. استرالیا دوباره یک برتری عظیم در اینینگ نخست، یعنی ۳۸۳ دوش، به حریف داد.[۱۹] وودفول سپس نخستین سنتوری تست خود در استرالیا را با ۱۱۱ دوش در اینینگ دوم ثبت کرد و گردشگران را مجبور کرد دوباره ضربه بزنند. بااین‌حال، انگلستان با ۱۶/۲ پیروز شد.[۱۹][۴۲]

تست سوم نخستین مسابقه وودفول در زمین خانگی‌اش در ملبورن بود و با وجود کسب ۱۰۷ دوش در اینینگ دوم، گردشگران در حضور رکورد جهانی تماشاگران تست با سه ویکت پیروز شدند.[۲][۳۰][۴۳] وودفول در تست چهارم در آدلاید تنها یک و ۳۰ دوش گرفت و استرالیا با ۱۲ دوش شکست خورد، اما فصل را با پایانی درخشان تمام کرد.[۱۹]

در یک مسابقه تدارکاتی مقابل انگلیسی‌ها، وودفول برای ویکتوریا ۲۷۵ دوش بدون اوت به ثمر رساند که بالاترین امتیاز او برای ایالتش بود.[۲][۲۸][۴۱] در جریان مسابقه، وودفول کاپیتان بود و با کاپیتان انگلیسی، چپمن، توافق کرده بود برخی قوانین تعیین‌شده توسط هیئت کنترل استرالیا تغییر کند. آن دو توافق کردند زمین را در تمام طول مسابقه پوشیده نگه دارند و به‌جای اورهای هشت‌توپی، اورهای شش‌توپی بولرها را اجرا کنند. هیئت کنترل استرالیا در واکنش، انجمن کریکت ویکتوریا را توبیخ کرد.[۴۴] مسابقه با امتیاز بالا مساوی شد.[۱۹]

تیم‌ها برای تست پنجم به ملبورن بازگشتند؛ جایی که وودفول در حضور تماشاگران خانگی ۱۰۲ و ۳۵ دوش گرفت و استرالیا با پنج ویکت پیروز شد. این نخستین تست پیروزمندانه وودفول پس از ده مسابقه بود.[۲۹][۳۰] او در سری سه سنتوری زد و ۴۹۱ دوش با میانگین ۵۴٫۵۶ کسب کرد، اما استرالیا سری را ۱–۴ واگذار کرد.[۴۱] وودفول کل فصل را با ۸۵۴ دوش و میانگین ۸۵٫۴۰ به پایان رساند.[۱۹][۴۵]

وودفول فصل استرالیا ۱۹۲۹–۳۰ را با ۱۰۰ دوش بدون اوت مقابل تیم در حال تور تیم کریکت مریلبون آغاز کرد و بر یک تعقیب موفق امتیاز نظارت داشت.[۱۹] بااین‌حال، فصل او در سومین مسابقه زمانی کوتاه شد که در مسابقه‌ای مقابل کوئینزلند، پس از برخورد توپ کوتاه هیو ثرلو با دستش، دست او شکست.[۲][۲۸][۴۱] وودفول مجبور شد به‌دلیل مصدومیت از بازی خارج شود و درست به‌موقع برای مسابقات تدارکاتی مقابل تاسمانی پیش از حرکت تیم ملی به انگلستان بهبود یافت.[۱۹] او در پنج مسابقه آن فصل ۲۳۱ دوش با میانگین ۷۷٫۰۰ کسب کرده بود.[۱۹]

کاپیتانی

باران شدید در روز سوم تست سوم انگلستان–استرالیا در هدینگلی باعث تأخیر مسابقه شد. کاپیتان‌های دو تیم، چپمن و وودفول (راست)، در ۱۴ ژوئیه ۱۹۳۰ زمین را بررسی می‌کنند.
عملکرد ضربه‌زنی وودفول در دوران تست. میله‌های قرمز تعداد دوش‌های او در هر اینینگ را نشان می‌دهند و خط آبی میانگین ضربه‌زنی او در ده اینینگ آخر را نشان می‌دهد. نقاط آبی نشان‌دهنده اینینگ‌هایی هستند که او در آنها اوت نشده است.[۲۹]

پس از شکست سنگین ۱–۴ در سری قبلی اَشز، کاپیتان و هم‌استانی وودفول، جک رایدر، به‌طور کامل از تور اَشز ۱۹۳۰ کنار گذاشته شد و وودفول به‌عنوان کاپیتان منصوب شد. رایدر یکی از سه انتخاب‌کننده بود و از ماندن خودش حمایت می‌کرد، اما دو همکارش به کنار گذاشتن او رأی دادند.[۴۶] وودفول در ابتدا از پذیرفتن این سمت اکراه داشت و احساس می‌کرد این مسئولیت به‌حق متعلق به رایدر است. وقتی به او اطلاع داده شد که رایدر حتی به تور هم نمی‌رود، وودفول تنها پس از برگزاری رأی‌گیری پذیرفت.[۴۱] هیئت او را به اتفاق آرا انتخاب کرد.[۴۷] تجربه رهبری وودفول محدود بود و در دوره کوتاه وظایف کاپیتانی خود، نخستین کاپیتانی بود که در تاریخ شفیلد شیلد اینینگ دوم تیمش را اعلام کرده بود.[۷]

پس از پیروزی در رأی‌گیری، وودفول جوان‌ترین ترکیب پانزده‌نفره‌ای را که تا آن زمان به انگلستان تور کرده بود رهبری کرد؛ یازده نفر از آنها هرگز در خاک انگلستان بازی نکرده بودند.[۴۷] مفسران انتظار داشتند استرالیا به‌راحتی شکست بخورد و این تیم را «ضعیف‌ترین ترکیبی که تاکنون به این سواحل آمده» توصیف کردند.[۴۱] در برخی محافل، تیم «مهدکودک وودفول» نامیده شد.[۱]

تور با مسابقه‌ای مقابل وُرچسترشر آغاز شد؛ وودفول یک سنتوری زد و دان برادمن در ۲۷۵ دقیقه ۲۳۶ دوش بدون اوت به ثمر رساند.[۴۱] نخستین مسابقه وودفول به‌عنوان کاپیتان با پیروزی قاطع اینینگ پایان یافت.[۱۹] او در پیروزی مقابل اسکس ۵۴ دوش و در مسابقه مساوی مقابل یورکشر، تیم مسلط شهرستانی آن دوره که بازیکنان برجسته تست زیادی داشت، ۱۲۱ دوش به ثمر رساند.[۱۹][۴۸] سپس در مسابقات مساوی مقابل باشگاه کریکت مریلبون و ساری، پنجاه‌تایی‌های پیاپی ثبت کرد. پس از پیروزی‌های اینینگ مقابل دانشگاه آکسفورد و همپشر، وودفول آمادگی خود برای تست‌ها را با ۲۱۶ دوش در پیروزی اینینگ مقابل دانشگاه کمبریج تکمیل کرد.[۱۹] پیش از آغاز تست‌ها، وودفول ۶۶۲ دوش با میانگین ۶۶٫۲۰ کسب کرده بود.[۱۹] بااین‌حال، نگرانی درباره خط حمله بولینگ استرالیا باعث شد وودفول و بازیکنان ارشد از هیئت بخواهند یک اسپینر دیگر به تیم اعزام کند. این درخواست رد شد.[۴۹]

بااین‌حال، کاپیتانی تست وودفول در تست اول در ترنت بریج بد آغاز شد؛ او ۲ و ۴ دوش گرفت و استرالیا با ۹۳ دوش شکست خورد،[۲۹][۳۰][۴۱] پس از آنکه هفت ویکت آخر خود را با ۱۰۴ دوش از دست داد.[۴۹] بلافاصله پس از آن، او مقابل ساری ۱۴۱ دوش به ثمر رساند.[۱۹]

او در تست دوم در لردز با شراکت آغازین ۱۶۲ دوش با هم‌استانی خود پونسفورد، لحن مسابقه را تعیین کرد. پونسفورد بلافاصله پس از دیدار دو تیم با شاه جورج پنجم اوت شد.[۵۰] وودفول سپس با برادمن که ۲۵۴ دوش به ثمر رساند، در تنها دو ساعت و نیم شراکتی ۲۳۱ دوش ایجاد کرد و به امتیاز ۱۵۵ رسید.[۴۱][۵۰] استرالیا با اعلام اینینگ در ۶/۷۲۹ کنترل مسابقه را در دست گرفت. وودفول در اینینگ دوم ۲۶ دوش بدون اوت بود و استرالیا با ۷۲ دوش و هفت ویکت پیروز شد.[۱۹] سپس وودفول برای نخستین بار در دوران کاپیتانی خود برنده قرعه شد و در تست سوم در هدینگلی ۵۰ دوش در شراکت ۱۹۲ دوش با برادمن به ثمر رساند؛ همان مسابقه‌ای که برادمن در یک روز ۳۰۹ دوش زد.[۳۰][۴۱] استرالیا به ۵۶۶ رسید، اما باران پس از آنکه انگلستان مجبور به فالوآن شد، به میزبان اجازه داد مسابقه را مساوی کند.[۲۹][۴۱] وودفول در تست چهارم ۵۴ دوش گرفت که پیش از اینینگ دوم به‌دلیل باران نیمه‌تمام ماند.[۲۹][۵۱] با مساوی شدن سری در ۱–۱، تست پنجم در اووال یک مسابقه بدون محدودیت زمانی بود. وودفول برنده قرعه شد و پس از آنکه انگلستان ۴۰۵ دوش گرفت، او ۵۴ دوش به ثمر رساند و استرالیا به ۶۹۵ رسید و با یک اینینگ پیروز شد و اَشز را با نتیجه ۱–۲ پس گرفت.[۱۹][۲۹][۳۰] وودفول در تست‌ها ۳۴۵ دوش با میانگین ۵۷٫۵۰ کسب کرد که پس از برادمن در رتبه دوم بود.[۴۱] او در تمام مسابقات درجه یک ۱۴۳۵ دوش با میانگین ۵۷٫۳۶، شامل شش سنتوری، به ثمر رساند. وودفول و پونسفورد سه شراکت آغازین صدتایی، شامل ۱۶۲ در لردز، ۱۵۹ در اووال و ۱۰۶ در اولدترافورد، ایجاد کردند و نقش مهمی در به‌دست گرفتن ابتکار عمل استرالیا در سه تست داشتند.[۲][۲۸] روزنامه تایمز نوشت که «هیچ ستایشی برای وودفول بیش از حد نیست» و از تشویق کاپیتان استرالیا نسبت به تیم جوانش تمجید کرد.[۵۲]

پس از بازگشت به استرالیا، وودفول به‌عنوان نماینده ویکتوریا در هیئت پنج‌نفره انتخاب‌کنندگان ملی انتخاب شد و جای رایدر را گرفت.[۵۳] بااین‌حال، پیش از سری بین‌المللی بعدی از این سمت استعفا داد و بنابراین هرگز در انتخاب تیم تست مشارکت نکرد.[۵۴]

پس از آن سری خانگی مقابل هند غربی در فصل ۱۹۳۰–۳۱ برگزار شد که نخستین تور تست این تیم کارائیبی در استرالیا بود.[۳۰] پیش از تست‌ها، ویکتوریا با یک اینینگ و ۲۵۴ دوش میهمانان را شکست داد، اما وودفول در برابر رقبای تستی خود نتوانست امتیازی کسب کند و صفر گرفت.[۱۹]

در تست‌ها، وودفول برای جا دادن بتسمن جوان و بسیار مستعد آرچی جکسون، با فداکاری شراکت آغازین خود با پونسفورد را شکست و به جایگاه شماره ۶ رفت. وودفول در جایگاه جدید احساس راحتی نمی‌کرد،[۴۱] و در سه تست نخست به‌ترتیب ۶، ۵۸ و ۱۷ دوش کسب کرد.[۳۰] وودفول در هر تست فقط یک بار ضربه می‌زد؛ استرالیا تست اول را با ده ویکت و دو تست بعدی را با یک اینینگ به‌راحتی پیروز شد.[۳۰] پس از آنکه بیماری جکسون شدت گرفت و او را مجبور به کناره‌گیری از مسابقات کرد، وودفول برای تست چهارم در ملبورن به صدر ترتیب ضربه‌زنی بازگشت. او ۸۳ دوش گرفت اما ران‌اوت شد و استرالیا سومین پیروزی پیاپی اینینگ خود را به دست آورد.[۱۹][۳۰] سپس در مسابقه ایالتی مقابل استرالیای جنوبی نخستین سنتوری فصل خود را با ۱۷۷ و ۲۷ دوش بدون اوت ثبت کرد.[۱۹]

بااین‌حال، روند پیروزی‌های استرالیا با شکست ۳۰ دوش در تست پنجم پایان یافت و وودفول ۲۲ و ۱۸ دوش به ثمر رساند.[۲۹][۳۰] او سری را با ۲۰۴ دوش و میانگین متوسط ۳۴٫۰۰ به پایان رساند و استرالیا ۱–۴ پیروز شد.[۴۱][۵۵] او تابستان را با ۴۷۷ دوش و میانگین ۴۷٫۷۰ تمام کرد.[۱۹]

فصل بعد شاهد تور آفریقای جنوبی به استرالیا بود؛ نخستین سفر این تیم به استرالیا در دو دهه گذشته.[۳۰] وودفول فصل را با ۱۲۱ دوش آغاز کرد و تیم ایالتی خود را به پیروزی ۸۸ دوش مقابل گردشگران رساند.[۱۹] این نشانه‌ای از آنچه قرار بود در تست‌ها رخ دهد بود.[۵۶] سپس تنها ۳۲ و ۹ دوش به ثمر رساند و ویکتوریا با اختلاف ۲۱ دوش به استرالیای جنوبی باخت.[۱۹]

وودفول در دو تست نخست مقابل آفریقای جنوبی در بریزبن و سیدنی به‌ترتیب ۷۴ و ۵۸ دوش به ثمر رساند و استرالیا هر دو مسابقه را با یک اینینگ پیروز شد.[۲۹][۳۰] سپس ۱۴۷ دوش زد و پس از آنکه ویکتوریا مجبور شد برای پیروزی هدف ۴۳۴ را دنبال کند، نیو ساوت ولز را با سه ویکت شکست داد.[۱۹]

در تست سوم در ملبورن، استرالیا برای نخستین بار در سری در موضع دفاعی قرار گرفت. وودفول در اینینگ نخست تنها ۷ دوش گرفت و استرالیا با ۱۹۸ دوش تمام شد و آفریقای جنوبی ۱۶۰ دوش برتری گرفت. او در اینینگ دوم بهترین امتیاز تست دوران حرفه‌ای خود، یعنی ۱۶۱، را ثبت کرد،[۲۹] و تنها در سه ساعت با برادمن شراکتی ۲۷۴ دوش ایجاد کرد،[۵۷][۵۸] و به استرالیا کمک کرد به ۵۵۴ برسد و پیروزی ۱۶۹ دوشی را رقم بزند.[۱۹] این دومین فصل پیاپی تست بود که وودفول بالاترین امتیاز تست سری را در برابر تماشاگران خانگی خود ثبت می‌کرد.[۲۹][۳۰] او روند خود را با ۸۲ و ۳۷ دوش بدون اوت در تست چهارم ادامه داد که استرالیا آن را با ده ویکت برد.[۱۹]

وودفول پیش از تست نهایی فرصتی برای وارد کردن ضربات بیشتر به گردشگران داشت؛ ویکتوریا برای دومین بار با آنها بازی کرد. اگرچه ایالت او نتوانست نتیجه‌ای قطعی رقم بزند، وودفول با ۴۴ و ۷۳ دوش بدون اوت فرم خوب خود را ادامه داد.[۱۹] کاپیتان استرالیا فصل را با صفر از نخستین توپ تست پنجم به پایان رساند؛ او پس از آنکه ضربه‌ای نزد، بولد شد،[۵۹] اما استرالیا در شرایطی معادل یک روز بازی و روی یک ویکت چسبناک با یک اینینگ و ۷۲ دوش پیروز شد.[۲۹][۳۰][۵۹]

وودفول در تمام سری آغازگر بود و بهترین آمار سری دوران حرفه‌ای خود، یعنی ۴۲۱ دوش با میانگین ۷۰٫۱۷، را ثبت کرد که تنها برادمن از او بالاتر بود.[۲][۲۸][۴۱] نتیجه ۰–۵ همچنان تنها باری است که استرالیا توانسته آفریقای جنوبی را در یک سری پنج‌تستی به‌طور کامل شکست دهد.[۳۰] او فصل را با ۸۴۹ دوش و میانگین ۶۵٫۳۱ به پایان رساند.[۱۹]

بادی‌لاین

وودفول (چپ) همراه با مانتی نوبل و تیم وال، حدود ۱۹۳۲

در فصل ۱۹۳۲–۳۳، تیم انگلستان به رهبری داگلاس جاردین به استرالیا تور کرد و در سریالی بسیار پرتنش اَشز را به دست آورد.[۲] این دوره به‌عنوان جنجالی‌ترین مقطع تاریخ کریکت استرالیا توصیف شده[۶۰] و هیئتی از چهره‌های کریکت استرالیا آن را مهم‌ترین لحظه تاریخ کریکت این کشور انتخاب کرده‌اند.[۶۱]

تاکتیک‌های بادی‌لاین انگلستان شامل بولینگ با سرعت‌هایی در حدود ۱۵۰ کیلومتر بر ساعت به سوی سر و بالاتنه بتسمن‌های استرالیایی، از جمله وودفول، و استفاده از گروهی فشرده در سمت لگ برای گرفتن توپ‌هایی بود که بتسمن‌ها از قسمت بالایی بدن خود دفع می‌کردند. این روش باعث جنجال و احساسات منفی شدید میان بازیکنان و تماشاگران استرالیایی شد.[۲][۶۰] انگلستان این تاکتیک‌ها را برای مهار دونالد برادمن، ستاره ضربه‌زنی استرالیا، طراحی کرده بود؛ میانگین او نزدیک به ۱۰۰ بود، تقریباً دو برابر میانگین سایر بتسمن‌های کلاس جهانی.[۶۲][۶۳] بااین‌حال، آنها امیدوار بودند از این روش برای محدود کردن سایر بتسمن‌ها، از جمله وودفول، نیز استفاده کنند.[۶۴]

در طول فصل، شجاعت جسمانی، رهبری خویشتن‌دارانه و باوقار وودفول تحسین‌کنندگان زیادی برای او به همراه آورد. او از به‌کارگیری تاکتیک‌های تلافی‌جویانه خودداری کرد و حتی با وجود آنکه خود و بازیکنانش بارها مورد اصابت توپ قرار گرفتند، در ملأعام شکایت نکرد—[۲][۶۰] به گفته کن پیس، در مجموع ۳۴ بار.[۶۵] پس از حل شدن موضوع و متوقف شدن این تمرین، وودفول از بحث درباره آن خودداری کرد، زیرا می‌ترسید آرامش دوباره برهم بخورد.[۱۰]

وودفول فصل را با قدرت آغاز کرد و در دومین مسابقه تابستان مقابل نیو ساوت ولز ۷۴ و ۸۳ دوش به ثمر رساند،[۱۹] اما خیلی زود با انگلیسی‌های جاردین روبه‌رو شد. او ۵ و ۲۵ دوش گرفت و انگلستان ویکتوریا را با یک اینینگ شکست داد.[۱۹] اگرچه انگلستان توپ را به سمت بدن بتسمن‌ها می‌فرستاد، نیمه دوم ساختار بادی‌لاین، یعنی فشرده کردن سمت لگ، را اجرا نکرد.[۶۴] این وضعیت در مسابقه بعدی تغییر کرد؛ زمانی که وودفول تیم منتخب استرالیا را مقابل گردشگران در ملبورن رهبری کرد؛ مسابقه‌ای که عملاً تمرینی برای تست‌ها بود. جاردین در این مسابقه استراحت داشت و معاون او باب وایت برای نخستین بار تاکتیک کامل بادی‌لاین را به کار گرفت.[۶۴][۶۶] مسابقه مساوی شد و وودفول با کسب ۱۸ و صفر عملکرد ضعیفی داشت.[۱۹] برادمن نیز با استفاده از تکنیک پرش و تلاش برای اجرای ضربه‌های نامتعارفی شبیه اسمش تنیس از بالای سر، نتوانست تأثیرگذار باشد و انگلستان با روحیه‌ای بهتر وارد تست‌ها شد.[۱۹]

استرالیا در تست اول در سیدنی با ده ویکت شکست سنگینی خورد؛ در این مسابقه هارولد لاروود، چهره اصلی بادی‌لاین، ده ویکت گرفت،[۱۰] درحالی‌که وودفول تنها ۷ و صفر دوش به دست آورد.[۲۹] پیش از تست دوم در ملبورن، وودفول مجبور شد تا چند دقیقه پیش از شروع مسابقه منتظر بماند تا انتخاب‌کنندگان کاپیتانی او را تأیید کنند.[۶۷] این امر باعث تأخیر در قرعه شد و گمانه‌زنی‌هایی را برانگیخت که هیئت کنترل استرالیا در حال بررسی امکان برکناری وودفول به‌دلیل مخالفت قاطع او با اجازه دادن به بولرهایش برای استفاده از تاکتیک‌های تلافی‌جویانه است.[۶۸][۶۹] معاون او ویکتور ریچاردسون همراه با چند بازیکن دیگر از مقابله‌به‌مثل حمایت کرده بود.[۷۰] ریچاردسون پاسخ خصوصی وودفول را چنین به یاد آورد:

هیچ راهی وجود ندارد که بتوان مرا وادار کرد چنین تاکتیک‌هایی را بپذیرم؛ تاکتیک‌هایی که چنین بی‌آبرویی‌ای برای بازی به همراه دارند. می‌دانم تیم می‌تواند این کار را انجام دهد، اما من در اقداماتی که تنها می‌توانند به بازی آسیب بزنند شرکت نخواهم کرد.[۷۰]

اگرچه وودفول استرالیا را به پیروزی دراماتیک ۱۱۱ دوشی رساند، فرم شخصی او مشکل‌ساز بود و تنها ۱۰ و ۲۶ دوش گرفت؛[۲۸][۲۹][۳۰] او همچنین مورد اصابت توپ‌های بولرها قرار گرفت.[۷۱] جنجال بادی‌لاین در روز دوم تست سوم به اوج رسید. رکورد تاریخی ۵۰٬۹۶۲ تماشاگر در آدلاید اووال شاهد پایان اینینگ نخست انگلستان با ۳۴۱ دوش بود.[۴][۷۲] سپس وودفول با جک فینگلِتون ضربه‌زنی استرالیا را آغاز کرد که بلافاصله با صفر ران اوت شد. چند دقیقه بعد، لاروود که با آرایش معمول زمین بولینگ می‌کرد، با یک توپ کوتاه و جهنده ضربه‌ای دردناک زیر قلب وودفول وارد کرد.[۴][۷۳][۷۴] هنگامی که وودفول چند دقیقه درحالی‌که از درد روی چوب خود خم شده بود، تصویر او به یکی از نمادهای شاخص این سری تبدیل شد و جمعیت عظیم شروع به هو کردن، فریاد زدن و توهین لفظی به تیم انگلستان کردند؛ رفتاری که با معیارهای اجتماعی آن دوره تقریباً بی‌سابقه بود.[۴] جاردین در واکنش گفت: «خوب بولینگ کردی، هارولد.»[۴][۷۴]

پس از ازسرگیری بازی، گابی آلن یک اور کامل را برای برادمن بول کرد.[۷۵] هنگامی که لاروود آماده شد اور بعدی خود را به وودفول بول کند، جاردین آرایش زمین بادی‌لاین را به کار گرفت. جمعیت پرشمار بعدازظهر شنبه این کار را ضربه زدن به مردی دانست که در حال افتادن بود.[۴][۵] روزنامه‌نگار-کریکت‌باز دیک وایتینگتون نوشت که اقدامات جاردین در نگاه استرالیایی‌ها «جنایتی نابخشودنی و قطعاً بخشی از کریکت نبود».[۷۶] پس از تقریباً هر توپ، هو کردن و اعتراض گسترده رخ می‌داد.[۴][۷۶] وایتینگتون نوشت که «[داور] هیل معتقد است اگر این اتفاق در ملبورن رخ می‌داد، جمعیت از حصار می‌گذشتند و کاپیتان انگلیس، لاروود و احتمالاً کل تیم را کتک می‌زدند».[۷۶] برخی بازیکنان انگلیسی بعدها ابراز ترس کردند که شورش بزرگی رخ دهد و پلیس نتواند جمعیت خشمگین میزبان را که نگران کشته شدن وودفول یا برادمن بودند از حمله به آنها بازدارد.[۴][۷۷] وقتی لاروود دو دهه بعد به استرالیا مهاجرت کرد، همچنان درباره امنیت خود نگرانی داشت.[۷۸]

در جریان آن اور، توپ جهنده دیگری از لاروود چوب را از دست وودفول بیرون انداخت. او ۸۹ دقیقه مقاومت کرد و پیش از آنکه آلن او را با ۲۲ دوش بولد کند، کبودی‌های بیشتری برداشت.[۷۹] بعدتر همان روز، مدیر تیم انگلیس، پلهام وارنر، برای ابراز همدردی به رختکن استرالیا رفت. وودفول در ملأعام آرام مانده بود و از شکایت درباره تاکتیک‌های جاردین خودداری کرده بود.[۴][۵] پاسخ کوتاه وودفول قرار بود خصوصی بماند، اما به مطبوعات درز کرد و به مشهورترین نقل‌قول این دوره پرتلاطم تاریخ کریکت تبدیل شد:[۲]

نمی‌خواهم شما را ببینم، آقای وارنر. آنجا دو تیم هستند. یکی در حال بازی کریکت است و دیگری نیست.[۲][۳][۴][۵]

گزارش شده است که وودفول افزود: «این بازی بیش از آن خوب است که خراب شود. وقت آن رسیده که بعضی افراد از آن خارج شوند»،[۳][۴][۵] و به این اشاره کرد که شاید تیمش را در اعتراض از مسابقات خارج کند.[۸۰] لئو اوبرایان از استرالیا بعدها گزارش داد که وارنر پس از توبیخ وودفول نزدیک بود گریه کند.[۵] خواننده استرالیایی پل کلی در ترانه خود با عنوان «برادمن (موسیقی)» به شخصیت وودفول در این حادثه پرداخت:


حالا بیل وودفول یکی از شریف‌ترین مردانی بود که پا به ویکت گذاشت

و کبودی‌های روی بدنش در آن روز نشان داد که می‌تواند مقاومت کند

اما تا امروز همچنان از او نقل قول می‌شود و تنها او بود که می‌توانست آن را بر تن کند

«امروز دو طرف آنجا هستند و فقط یکی از آنها در حال بازی کریکت است»[۸۱]

وودفول (چپ) برای آغاز ضربه‌زنی در آخرین تست بادی‌لاین همراه ویک ریچاردسون وارد زمین می‌شود.

در همین حال، در اینینگ دوم آدلاید، انگلستان برای پیروزی هدف تقریباً غیرممکن ۵۳۲ دوش را پیش روی استرالیا گذاشت؛ حتی امروز،[۱۹] بالاترین تعقیب موفق در اینینگ چهارم تست ۴۱۸ دوش است.[۸۲] استرالیا در امتیاز ۳ نخستین ویکت خود را از دست داد؛ جک فینگلِتون توسط لاروود بولد شد. وودفول در کنار برادمن قرار گرفت که با روشی نامتعارف و تهاجمی بازی کرد و سرانجام با ۶۶ دوش اوت شد. وودفول به بازی ادامه داد و ۷۳ دوش بدون اوت کسب کرد و درحالی‌که هم‌تیمی‌هایش یکی پس از دیگری از دست می‌رفتند، تمام اینینگ را بدون اوت سپری کرد. استرالیا سرانجام با ۱۹۳ دوش همه‌اوت شد و اولدفیلد به‌دلیل شکستگی جمجمه قادر به ضربه‌زنی نبود.[۱۹][۸۰]

وودفول در دو تست پایانی به‌ترتیب ۶۷، ۱۹، ۱۴ و ۶۷ دوش گرفت و استرالیا در هر دو مسابقه با شش و هشت ویکت شکست خورد.[۲۹][۳۰][۸۳] در تست پنجم در سیدنی، لاروود استخوان پای خود را شکست، اما جاردین او را مجبور کرد اور را کامل کند، هرچند قوانین کریکت در صورت مصدومیت به کاپیتان اجازه می‌دهند بولر را در میانه اور عوض کند. لاروود ثابت کنار ویکت ایستاد و بدون دورخیز بولینگ کرد، اما وودفول از استفاده از بولر مصدوم خودداری کرد. او پنج توپ باقی‌مانده را به سمت خود لاروود دفع کرد و از گرفتن حتی یک دوش امتناع کرد.[۸۴]

انگلستان اَشز را با نتیجه ۱–۴ پس گرفت.[۲] وودفول در مجموع ۳۰۵ دوش با میانگین متوسط ۳۳٫۸۹ کسب کرد؛ این کندترین نرخ امتیازگیری دوران حرفه‌ای او بود، اما نکته مهم این بود که او در مجموع بیش از ۲۰ ساعت در برابر بولرهای انگلیسی مقاومت کرده بود، بیشتر از هر استرالیایی دیگر.[۳][۸۰] در میان درام بالای آن فصل، مشکلات وودفول به مسابقات تست محدود نشد؛ او خارج از تست‌ها نیز تنها ۲۹۷ دوش با میانگین ۳۳٫۰۰ به دست آورد.[۱۹]

در فصل ۱۹۳۳–۳۴، با خروج مردان جاردین، کریکت به حالت عادی بازگشت. وودفول در یک مسابقه یگانه بین تیم او و تیم ریچاردسون ۱۱۸ دوش زد که مساوی شد. سپس در تعقیب امتیاز ۱۲۹ دوش به ثمر رساند و «باقی استرالیا» نیو ساوت ولز را با دو ویکت شکست داد.[۱۹] وودفول در هر دو مسابقه بین‌ایالتی مقابل نیو ساوت ولز پنجاه‌تایی زد و پیش از عزیمت به آخرین تور خود در انگلستان، برای تیم ملی در دو مسابقه پیاپی مقابل تاسمانی سنتوری به ثمر رساند.[۱۹] او فصل را با ۸۱۸ دوش و میانگین ۶۲٫۹۲ به پایان رساند و پس از آشوب تابستان قبل به فرم خود بازگشت.[۱۹]

خداحافظی بین‌المللی

در سال ۱۹۳۴، پس از آنکه دوباره به عضویت هیئت انتخاب منصوب شد،[۸۵] وودفول استرالیا را در تور بازگشت به انگلستان رهبری کرد؛ توری که پس از دیپلماسی پرتنش کریکت در سری قبلی بادی‌لاین همچنان تحت‌الشعاع قرار داشت. پس از توافق‌هایی مبنی بر عدم استفاده از بادی‌لاین، تور برگزار شد.[۸۶][۸۷][۸۸] بااین‌حال، مواردی وجود داشت که استرالیایی‌ها احساس کردند میزبان با تاکتیک‌هایی شبیه بادی‌لاین از حد فراتر رفته است.[۸۶]

وودفول آخرین کارزار انگلیسی خود را به‌آرامی آغاز کرد. در هشت اینینگ نخست تنها ۱۶۱ دوش با میانگین ۲۰٫۱۲ و یک پنجاه‌تایی کسب کرد.[۱۹] بازیکنان دیگر احساس می‌کردند وودفول پس از سری بادی‌لاین شادابی سابق را از دست داده است و او پس از این دوره ضعیف پیشنهاد کرد خودش را از تیم کنار بگذارد، اما انتخاب‌کنندگان همکارش، برادمن و آلن کیپکس، مخالفت کردند.[۸۸] در تمرین سنتی تست مقابل تیم کریکت مریلبون، استرالیا میزبان را در اینینگ دوم به هشت ویکت رساند، اما مسابقه با تساوی پایان یافت.[۱۹] وودفول در آخرین اینینگ خود پیش از تست‌ها با ۱۷۲ دوش بدون اوت مقابل لانکاشر به فرم بازگشت.[۱۹]

در تست اول در ترنت بریج، وودفول ۲۶ و ۲ دوش به ثمر رساند. استرالیا در اینینگ نخست ۱۰۶ دوش برتری داشت و اگرچه وودفول چنان نگران بود که انگلستان را از مسابقه خارج کند که در روز پایانی، با وجود باقی ماندن کمتر از پنج ساعت، اعلام اینینگ کرد،[۸۹] مردان او با اختلاف ۲۳۸ دوش پیروز شدند،[۱۹] هرچند تنها ده دقیقه از بازی باقی مانده بود.[۸۹] انگلستان در تست دوم در لردز پاسخ داد. وودفول ۲۲ دوش گرفت و استرالیا در پاسخ به ۴۴۰ انگلستان به ۲۸۴ رسید. میزبان فالوآن را اجرا کرد و باران زمین را برای بولرها مناسب‌تر کرد؛ وودفول ۴۳ دوش گرفت و استرالیا با ۱۱۸ دوش در یک شکست اینینگ همه‌اوت شد.[۱۹][۳۰][۹۰][۹۱]

او سپس در تست سوم در اولدترافورد ۷۳ دوش گرفت و ران‌اوت شد؛ این تنها پنجاه‌تایی او در تست‌ها بود. استرالیا به ۴۹۱ رسید و ۱۳۶ دوش برتری به دست آورد، اما در نهایت مسابقه را مساوی نگه داشت. وودفول در تست چهارم در هدینگلی صفر گرفت،[۱۹] اما یک سنتوری سه‌صدتایی دیگر از برادمن کنترل مسابقه را به استرالیا داد و باران مدت مسابقه را کوتاه کرد؛ انگلستان هنوز برای آنکه استرالیا را مجبور به ضربه‌زنی دوباره کند به ۱۵۵ دوش نیاز داشت و تنها چهار ویکت در اختیار داشت که بازی پایان یافت.[۱۹] این تساوی باعث شد سری با نتیجه ۱–۱ وارد تست پایانی در اووال شود که بدون محدودیت زمانی برگزار می‌شد.[۱۹][۹۲]

در آستانه مسابقه تعیین‌کننده، وودفول به فرم بازگشت. او در اینینگ‌های پیاپی مقابل گلاسترشر و گلامورگان به‌ترتیب ۱۳۱ و ۲۲۸ دوش بدون اوت کسب کرد.[۱۹] بااین‌حال، در مسابقه‌ای مقابل ناتینگهام‌شر جنجال دیگری رخ داد. در اینینگ نخست، وودفول ۸۱ دوش گرفت و استرالیا با ۲۳۷ به کار خود پایان داد.[۱۹] بیل ووس، یکی از مجریان بادی‌لاین در سال‌های ۱۹۳۲–۳۳، این روش را با قرار دادن ویکت‌کیپر در سمت لگ به کار گرفت و ۸/۶۶ گرفت.[۸۸][۹۰] در اینینگ دوم، ووس در اواخر روز و در نور رو به کاهش، در برابر وودفول و بیل براون دوباره از این تاکتیک استفاده کرد. از ۱۲ توپ او، ۱۱ توپ پایین‌تر از ارتفاع سر نبودند.[۹۰]

وودفول به مدیران ناتینگهام‌شر گفت اگر بولینگ سمت لگ ووس تکرار شود، مردانش زمین را ترک کرده و به لندن بازخواهند گشت. او همچنین گفت استرالیا در آینده به این شهرستان بازنخواهد گشت. روز بعد، ووس ظاهراً به‌دلیل مصدومیت پا غایب بود.[۴۱][۸۸][۹۰][۹۳] هواداران ناتینگهام‌شر که پیش‌تر از غیبت لاروود خشمگین بودند، تمام روز استرالیایی‌ها را هو کردند.[۸۸] استرالیا پیش‌تر به‌طور خصوصی شکایت کرده بود که برخی بولرهای سرعتی در تست‌ها از توافق صورت‌گرفته فراتر رفته‌اند.[۹۰]

وقتی تیم‌ها برای تست تعیین‌کننده وارد زمین شدند، وودفول برنده قرعه شد و تصمیم گرفت ضربه‌زنی را آغاز کند.[۳۰] او ۴۹ دوش گرفت و استرالیا در مسابقه بدون محدودیت زمانی به ۷۰۱ رسید. انگلستان ۳۲۱ دوش پاسخ داد و وودفول در آخرین اینینگ تستی خود ۱۳ دوش کسب کرد. گردشگران ۳۲۷ دوش دیگر به دست آوردند و هدف ۷۰۸ دوش را پیش روی انگلستان گذاشتند. سپس بولرهای او میزبان را با ۱۴۵ دوش همه‌اوت کردند تا استرالیا با اختلاف قاطع ۵۶۲ دوش پیروز شود و سری را ۱–۲ ببرد.[۱۹][۳۰] در ۲۲ اوت، برای دومین بار در چهار سال، استرالیا در روز تولد وودفول اَشز را به دست آورد.[۹۲]

این پیروزی وودفول را به تنها کاپیتانی تبدیل کرد که توانسته است اَشز را دو بار پس بگیرد.[۲] او در طول تور ۱۲۶۸ دوش با میانگین ۵۲٫۸۳ و سه سنتوری کسب کرد.[۱۹] رکورد ۲۵ تست او به‌عنوان کاپیتان یک رکورد جهانی بود و برای یک ربع قرن شکسته نشد.[۸]

وودفول در تست‌ها عملکرد ضعیفی داشت و ۲۲۸ دوش با میانگین ۲۸٫۵۰ کسب کرد، اما این برای پیروزی استرالیا کافی بود؛ زیرا برادمن و پونسفورد هر دو میانگین بالای ۹۰ داشتند و کلری گریمِت و بیل اوریلی هر کدام بیش از ۲۵ ویکت گرفتند. رابینسون از کاپیتانی نسبتاً دفاعی وودفول انتقاد کرد و گفت او تمایل داشت به‌جای تلاش مستقیم برای پیروزی از ابتدا، حریف را از نظر امتیاز از مسابقه خارج کند.[۴۱] وودفول به اوریلی و گریمِت متکی بود و تنها از سه بولر تخصصی استفاده کرد تا خط ضربه‌زنی را تقویت کند.[۴۱] بااین‌حال، او در محدود کردن بتسمن برجسته انگلیسی، والی هاموند، مؤثر بود. زمانی که وودفول کاپیتان استرالیا بود، میانگین هاموند تنها نصف میانگین او در دوره‌هایی بود که بازیکن دیگری کاپیتان استرالیا بود.[۸۹]

او بلافاصله پس از تور بازنشسته شد و پس از بازگشت به ویکتوریا، همراه پونسفورد یک مسابقه بزرگداشت مشترک دریافت کرد.[۲] این مسابقه در مجموع ۲۰۸۴ پوند استرالیا درآمد داشت.[۸] در این مسابقه میان تیم وودفول و تیم ریچاردسون، او در آخرین اینینگ خود ۱۱۱ دوش گرفت و تیمش در پاسخ به ۱۹۶ دوش، ۳۱۶ دوش کسب کرد. وودفول سپس تنها ویکت درجه یک دوران حرفه‌ای خود را در اینینگ دوم گرفت و تیمش بدون نیاز به ضربه‌زنی او، با هفت ویکت باقی‌مانده به هدف ۲۸۰ رسید.[۱۹]

در اوایل سال ۱۹۳۵، وودفول جایگاه خود به‌عنوان نماینده ویکتوریا در هیئت انتخاب ملی را پس از شکست در رأی‌گیری مقابل ویلیام جانسون از دست داد.[۹۴]

بازنشستگی

تندیس برنزی هم‌اندازه واقعی بیل وودفول در بیرون دبیرستان ملبورن، اثر لیندا کلارفِلد

وودفول چند سال مدیر دبیرستان باکس هیل و سپس به مدت چهار سال مدیر دبیرستان آپ‌وی بود. او در کریکت محلی فعال بود و به‌عنوان نایب‌رئیس ارشد انجمن کریکت منطقه مانتین انتخاب شد و نمایندگی باشگاه کریکت آپ‌وی را بر عهده داشت. در سال ۱۹۴۸، او کار موفقی را به‌عنوان معلم ریاضی در دبیرستان پسرانه ملبورن آغاز کرد و به مدت شش سال مدیر آنجا بود.[۲][۸] او در تمام دوران حرفه‌ای خود به انضباط سخت‌گیرانه شهرت داشت.[۱۰] یکی از دانش‌آموزانش، کیت میلر، همه‌فن‌حریف آینده تیم تست استرالیا و عضو تالار مشاهیر کریکت استرالیا بود که وودفول در سال نهم تحصیلی او را آموزش داد.[۹۵] میلر دانش‌آموزی متوسط بود؛ چندان مطالعه نمی‌کرد و انرژی خود را صرف ورزش می‌کرد.[۹۶] این موضوع وودفول را که فردی منضبط بود ناامید می‌کرد. او شعار مدرسه را که به معنای کار را گرامی بدار بود به دانش‌آموزان یادآوری می‌کرد و از آنها می‌خواست سخت کار کنند، زیرا استرالیا تلاش می‌کرد از عمق رکود بزرگ خارج شود.[۹۶] میلر در امتحان نهایی کلاس هندسه وودفول صفر گرفت[۹۷] و مجبور شد سال تحصیلی را تکرار کند.[۹۸] وودفول با وجود سوابقش از مشارکت در مربیگری تیم‌های کریکت مدرسه خودداری می‌کرد، زیرا احساس می‌کرد این کار در مسئولیت معلمان ورزش دخالت خواهد کرد. بااین‌حال، وودفول دانش‌آموزان را هنگام تمرین کریکت زیر نظر داشت و به‌سرعت مهارت‌های میلر را تشخیص داد،[۹۹] و در مجله مدرسه نوشت: «میلر استعداد تست شدن دارد.»[۱۰۰] از دیگر دانش‌آموزان برجسته می‌توان به داگ رینگ، لگ‌اسپینری که عضو تیم «شکست‌ناپذیران» برادمن بود، اسپینر ارتدوکس دست چپ جک ویلسون و دونده مسافت المپیکی رکوردشکن ران کلارک اشاره کرد.[۸] زمین مدرسه بعدها به «زمین میلر–وودفول» تغییر نام یافت.

زمین کریکت بازسازی‌شده مالدون در زادگاه او به ذخیره‌گاه تفریحی بیل وودفول تغییر نام یافت و هنگامی که جایگاه بزرگ جنوبی در زمین کریکت ملبورن در سال ۱۹۹۲ ساخته شد، یکی از ورودی‌ها به نام دروازه بیل وودفول نام‌گذاری شد.[۲]

وودفول با گوئن کینگ ازدواج کرد؛ او را زمانی ملاقات کرده بود که در گروه کر کلیسای پدرش در آلبرت پارک آواز می‌خواندند و پس از بازگشت وودفول از تور انگلستان در سال ۱۹۲۶ با یکدیگر ازدواج کردند. آنها سه فرزند داشتند.[۴۱] دو پسر او، جک و بیل جونیور، برای باشگاه کریکت آپ‌وی بازی کردند و بعدها در باشگاه کریکت دانشگاه ملبورن نیز بازی کردند و به دندان‌پزشکان موفقی تبدیل شدند.[۸]

در نوامبر ۱۹۳۴، فرماندار کل استرالیا به او اطلاع داد که پادشاه پیشنهاد اعطای لقب شوالیه را به او داده است،[۹۲] «برای خدمات به کریکت»،[۱۰۱] که در متن تقدیرنامه اشاره‌ای غیرمستقیم به اقدامات وودفول در جریان ماجرای بادی‌لاین وجود داشت. وودفول همیشه کمک‌های خود به آموزش را مهم‌تر از هر کاری می‌دانست که در زمین کریکت انجام داده بود و این افتخار را نپذیرفت.[۱۰۱] او بعدها گفت: «اگر این نشان را به‌خاطر فعالیت آموزشی‌ام به من می‌دادند، می‌پذیرفتم. اما تحت هیچ شرایطی آن را به‌خاطر بازی کریکت قبول نمی‌کردم.»[۱۰۱] در سال ۱۹۶۳، او به‌خاطر خدماتش به آموزش به‌عنوان افسر نشان امپراتوری بریتانیا (OBE) منصوب شد.[۲] در سال ۱۹۶۵، هنگامی که همراه همسر و دخترش جیل در تعطیلات بود،[۸] هنگام بازی گلف در توید هدز، نیو ساوت ولز، از حال رفت و درگذشت.[۲۸] خانواده او همواره بر این باور بودند که حملات شدید بادی‌لاین به‌طور دائمی به سلامت او آسیب زده و عمرش را کوتاه کرده است.[۱۰۲][۱۰۳] وودفول در سال ۲۰۰۱، به‌عنوان یکی از نخستین ۱۵ عضو، وارد تالار مشاهیر کریکت استرالیا شد.[۲۸]

عملکرد در مسابقات تست

  ضربه زدن[۱۰۴] بولینگ[۱۰۵]
حریف مسابقات تعداد دویدن‌ها میانگین بالاترین امتیاز 100 / 50 تعداد دویدن‌ها ویکت‌ها میانگین بهترین (مسافرخانه‌ها)
 انگلستان 25 1675 44.07 155 6/8 ––––- style="text-align:right;"  آفریقای جنوبی ۵ ۴۲۱ ۷۰.۱۶ ۱۶۱ ۱/۳ – – – –
الگو:Country data هند غربی ۵ ۲۰۴ ۳۴.۰۰ ۸۳ ۰/۲ –– – – –
مجموع ۳۵ ۲۳۰۰ ۴۶.۰۰ ۱۶۱ ۷/۱۳ – – | | – – –

منابع

  1. 1 2 3 4 5 6 Robinson, p. 160.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 Cashman et al., pp. 322–323.
  3. 1 2 3 4 5 Robinson, p. 163.
  4. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Haigh and Frith, p. 73.
  5. 1 2 3 4 5 6 Piesse, p. 127.
  6. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 "Wisden 1927 – Bill Woodfull". Wisden. 1927. Retrieved 24 May 2007.
  7. 1 2 3 4 5 6 Robinson, p. 159.
  8. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Robinson, p. 166.
  9. 1 2 Robinson, p. 162.
  10. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Pollard, Jack (1988). Australian Cricket:The Game and the Players. Sydney: Angus & Robertson. pp. 1131–1132. ISBN 0-207-15269-1.
  11. 1 2 3 4 5 6 Robinson, p. 158.
  12. 1 2 3 Robinson, p. 161.
  13. ↑ Armstrong, Geoff (2002). ESPN Legends of Cricket. Allen & Unwin. pp. 17–22. ISBN 1-86508-836-6.
  14. 1 2 Haigh and Frith, p.94.
  15. ↑ Haigh, p. 256.
  16. ↑ Haigh, p. 31.
  17. ↑ Whitington and Hele, p. 139.
  18. 1 2 Perry, pp. 146–147.
  19. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 "Player Oracle WM Woodfull". CricketArchive. Retrieved 14 May 2009.
  20. 1 2 3 Harte and Whimpress, p. 283.
  21. ↑ Pollard, pp. 192–194.
  22. ↑ Harte and Whimpress, p. 286.
  23. ↑ Harte and Whimpress, p. 289.
  24. ↑ Harte and Whimpress, pp. 293–295.
  25. 1 2 Harte and Whimpress, p. 296.
  26. ↑ Harte and Whimpress, p. 298.
  27. 1 2 Harte and Whimpress, p. 299.
  28. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Haigh, Gideon. "Players and Officials:Bill Woodfull". Cricinfo. Retrieved 24 May 2007.
  29. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 "Statsguru – WM Woodfull – Test matches – All-round analysis". Cricinfo. Retrieved 16 June 2008.
  30. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 "Statsguru – Australia – Tests – Results list". Cricinfo. Retrieved 21 December 2007.
  31. 1 2 Perry, pp. 110–112.
  32. ↑ Pollard, p. 112.
  33. 1 2 3 4 Harte and Whimpress, p. 300.
  34. ↑ Perry, p. 147.
  35. 1 2 Harte and Whimpress, p. 302.
  36. ↑ Piesse, p. 104.
  37. ↑ Harte and Whimpress, p. 308.
  38. ↑ Harte and Whimpress, p. 307.
  39. ↑ Haigh and Frith, p. 56.
  40. 1 2 Harte and Whimpress, p. 312.
  41. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 Perry, pp. 147–148.
  42. 1 2 Harte and Whimpress, p. 313.
  43. ↑ Harte and Whimpress, p. 314.
  44. ↑ Haigh and Frith, p. 57.
  45. ↑ Harte and Whimpress, pp. 315–316.
  46. ↑ Haigh and Frith, p. 58.
  47. 1 2 Harte and Whimpress, p. 322.
  48. ↑ Armstrong, p. 169.
  49. 1 2 Harte and Whimpress, p. 324.
  50. 1 2 Harte and Whimpress, p. 325.
  51. ↑ Harte and Whimpress, p. 326.
  52. ↑ Harte and Whimpress, p. 327.
  53. ↑ Haigh and Frith, p. 60.
  54. ↑ Haigh and Frith, p. 62.
  55. ↑ Harte and Whimpress, pp. 329–333.
  56. ↑ Harte and Whimpress, p. 335.
  57. ↑ Piesse, p. 123.
  58. ↑ Harte and Whimpress, p. 336.
  59. 1 2 Piesse, p. 125.
  60. 1 2 3 Colman, p. 171.
  61. ↑ Haigh and Frith, foreword.
  62. ↑ Piesse, p. 130.
  63. ↑ Cashman et al., pp. 32–35.
  64. 1 2 3 Haigh and Frith, p. 70.
  65. ↑ Piesse, p. 131.
  66. ↑ Harte and Whimpress, p. 344.
  67. ↑ O'Reilly, Bill (1985). Tiger – 60 Years of Cricket. Collins. p. 88. ISBN 0-00-217477-4.
  68. ↑ Haigh and Frith, p. 72.
  69. ↑ Harte and Whimpress, p. 346.
  70. 1 2 Colman, p. 181.
  71. ↑ Harte and Whimpress, p. 345.
  72. ↑ Harte, Chris (1993). A History of Australian Cricket. André Deutsch. p. 346. ISBN 0-233-98825-4.
  73. ↑ Frith, p. 179.
  74. 1 2 Piesse, p. 126.
  75. ↑ Frith, p. 180.
  76. 1 2 3 Whitington, Dick (1974). The Book of Australian Test Cricket 1877–1974. Wren Publishing. p. 173. ISBN 0-85885-197-0.
  77. ↑ Piesse, pp. 127–128.
  78. ↑ Growden, pp. 197–200.
  79. ↑ Frith, p. 182.
  80. 1 2 3 Perry, pp. 144–146.
  81. ↑ Kelly, Paul (1993). Lyrics. Angus & Robertson.
  82. ↑ "Records / Test matches / Team records / Highest fourth innings totals". Cricinfo. Retrieved 20 July 2010.
  83. ↑ Harte and Whimpress, pp. 347–348.
  84. ↑ Robinson, pp. 163–164.
  85. ↑ Haigh and Frith, p. 80.
  86. 1 2 Haigh and Frith, p. 84.
  87. ↑ Harte and Whimpress, p. 354.
  88. 1 2 3 4 5 Robinson, p. 164.
  89. 1 2 3 Robinson, p. 165.
  90. 1 2 3 4 5 Haigh and Frith, p. 85.
  91. ↑ Harte and Whimpress, p. 355.
  92. 1 2 3 Harte and Whimpress, p. 357.
  93. ↑ Harte and Whimpress, p. 356.
  94. ↑ Haigh and Frith, p. 91.
  95. ↑ Coleman, Robert (1993). Seasons In the Sun: the Story Of the Victorian Cricket Association. Melbourne: Hargreen Publishing. pp. 473–478. ISBN 0-949905-59-3.
  96. 1 2 Perry (2005), p. 18.
  97. ↑ Perry (2005), p. 21.
  98. ↑ Perry (2005), p. 22.
  99. ↑ Perry (2005), p. 19.
  100. ↑ Perry (2005), p. 25.
  101. 1 2 3 Harte and Whimpress, p. 358.
  102. ↑ Robinson, pp. 165–166.
  103. ↑ Harte and Whimpress, p. 501.
  104. ↑ "Statsguru – WM Woodfull – مسابقات تست – تحلیل ضربه زدن". Cricinfo. Retrieved 14 آوریل 2008.
  105. ↑ "Statsguru – WM Woodfull – تست بولینگ – تحلیل بولینگ". Cricinfo. Retrieved 14 آوریل 2008.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.