تقیالدین سروجی
تقیالدین سَروَجی | |
|---|---|
| زادهٔ | ۱۲۲۹م/ ۶۲۷ق سروج، جزیره ابن عمر، |
| درگذشت | ۲۷ ژوئیه ۱۲۹۴م/ ۴ رمضان ۶۹۳ق |
| ملیت |  مملوکی |
| پیشه(ها) | صوفی و شاعر |
تقیالدین، عبدالله بن علی سروجی (۱۲۲۹ - ۱۲۹۴م) (نسب: عبدالله بن علی بن مُنجِد بن ناجد بن برکات) صوفی و شاعر شامی در سدهٔ هفتم هجری بود که بیشتر در مصر زیست. او زبان و ادبیات عربی و دیگر علوم ادبی را آموخت اما سلوک تصوف براو چیره شد. او به زیبادوستی همراه عفت روی آورد، شعرهایش نیز صوفیانه توصیف شدهاست.[۱][۲][۳]
منابع
- ↑ ابن شاکر کتبی، محمد (۱۹۷۳). فوات الوفیات. ج. ۱. بیروت: دار صادر. ص. ۲۸۲. تاریخ وارد شده در
|سال=را بررسی کنید (کمک) - ↑ زرکلی، خیرالدین (۲۰۰۲). الأعلام (به عربی). ج. ۳. بیروت: دارالعلم للملایین. ص. ۲۴۳. تاریخ وارد شده در
|سال=را بررسی کنید (کمک) - ↑ فروخ، عمر (۱۹۸۶). تاریخ الأدب العربی (PDF). ج. ۳. بیروت: دارالعلم للملایین. ص. ۶۷۲. تاریخ وارد شده در
|سال=را بررسی کنید (کمک)
پیوند به بیرون
در ویکیانبار پروندههایی دربارهٔ تقیالدین سروجی موجود است.
.jpg)
.svg.png){kind=small}
