مهیار دیلمی

مَهیار دیلمی با کنیهٔ ابوالحسن (؟ -۱۰۳۷م) شاعر و کاتب ایرانی بود.^[۱][۲] وی زرتشتی بود سپس به دست استادش سید رضی در سال ۳۹۴ هجری اسلام آورد،^[۲] و به مذهب شیعه گرایید به طوری که بعضی از صحابه های محمد را نفرین می‌کرد.^[۲] به خوش‌وصفی، فخرگویی در شعر شهرت یافت.^[۲] وی در دیلم گیلان زاده شد و بغداد می‌زیست. همچنین مهیار در شعرهایش به تبار ایرانی خود می‌بالید.

مهیار از نوابغ عرصهٔ شعر عرب است و عرب ها او را از بزرگترین شعرای ادب عربی می‌دانند. درونمایه اشعار وی علاوه بر مدیحه‌ها و تغزلات، متضمن بیان مسائل کلامی شیعه است. دیوان وی در ۴ جلد بارها چاپ شده است. مهیار در سال ۴۲۸ ق در بغداد درگذشت.

• لغتنامهٔ دهخدا، سرواژهٔ دیلمی
• حسینعلی ممتحن، نهضت شعوبیه، جنبش ملی ایرانیان در برابر خلافت اموی و عباسی، شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، شابک ‎۹۶۴-۴۴۵-۵۶۶-۵
• قاضی نورالله شوشتری/ مجالس المومنین. ج اول.
• آقا بزرگ تهرانی/ الذریعه، ج ۹.