قانون سرایت

قانون سرایت باوری عامیانه است که بر اساس آن، هنگامی که دو انسان یا دو شیء با یکدیگر در تماس بوده‌اند، پیوندی جادویی میان آن‌ها همچنان برقرار می‌ماند، مگر آنکه و تا زمانی که انجام نوعی آیین طهارت، تقدیس، جن‌گیری یا اقدام دیگری برای راندن و دفع، این پیوند غیرمادی را از میان ببرد. نخستین توصیف قانون سرایت در کتاب شاخهٔ زرین اثر جیمز جرج فریزر ارائه شد.

فواید و خطرات

بر اساس این قانون، سرایت هم می‌تواند منشأ خطر باشد و هم منشأ فایده. برای مثال، از جمله فواید آن این است که قداست یک قدیس، خدا یا دیگر شخصیت‌های مورد تکریم، به اشیای متبرک و یادگارهای مقدس منتقل می‌شود و به آن‌ها خاصیت و برکت می‌بخشد؛ همچنین معبدها و کلیساها نیز به واسطهٔ برگزاری آیین‌های مذهبی در درون خود، از همین طریق واجد قداست و آثار مشابه تلقی می‌شوند. سایکیک‌ها و واسطه‌های روحی نیز معمولاً از شیئی که زمانی متعلق به فردی مفقود یا درگذشته بوده است، به‌عنوان «کانون» یا نقطهٔ تمرکز خود برای روان‌سنجی، روشن‌بینی یا در جریان جلسات احضار ارواح استفاده می‌کنند.

از جمله خطرات این باور نیز می‌توان به این مورد اشاره کرد که یک جادوگر یا افسونگر ممکن است برای تسهیل اجرای یک نفرین، دسته‌ای از مو، تکه‌ای از ناخن یا بخشی از لباس فردی را به دست آورد. عروسک‌های وودو نیز به قربانی شباهت دارند و اغلب در ساخت آن‌ها از مو یا تکه‌ای از لباس قربانی استفاده می‌شود. در فرهنگ‌هایی که در آن‌ها جادوگری رواج دارد، افراد معمولاً مراقبت می‌کنند که مو یا ناخن‌هایشان به دست جادوگران نیفتد.

باور ناخودآگاه به قانون سرایت

حتی در میان افرادی که صراحتاً به وجود جادو باور ندارند، آزمایش‌های روان‌شناختی نشان داده‌اند که مردم معمولاً تمایلی ندارند، برای مثال، لباس بافتنی‌ای را که یک قاتل زنجیره‌ای بر تن داشته است، بپوشند.

جستارهای وابسته

• روان‌سنجی (فراهنجار)
• توتم