تاریخگرایی[۱] (به انگلیسی: Historicism) یک رویکرد به تبیین وجود پدیدههای بهویژه اجتماعی و فرهنگی (از جمله ایدهها و باورها) است که با مطالعه تاریخ آنها و بررسی فرایند پیدایش آنها بیان میشود. این واژه بهطور گسترده در فلسفه، انسانشناسی و جامعهشناسی استفاده میشود. واژه Historicism در فارسی به تاریخیگری، تاریخگرایی، تاریخیت، اصالت تاریخ، تاریخنگری، تاریخباوری و تاریخپرستی ترجمه شده است.[۲]
منابع
- ↑ «تاریخگرایی» [جامعهشناسی] همارزِ «Historicism»؛ منبع: گروه واژهگزینی. دفتر نهم. فرهنگ واژههای مصوب فرهنگستان. تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی. شابک ۹۷۸-۹۶۴-۷۵۳۱-۱۸-۴ (ذیل سرواژهٔ تاریخگرایی)
- ↑ کارل پوپر (۱۳۸۰). جامعه باز و دشمنان آن. ترجمهٔ عزتالله فولادوند. خوارزمی. ص. ۶.
|
|---|
|
بحثهای مثبت مرتبط |
|---|
| روش | |
|---|
| مشارکت | |
|---|
| طرفداران | |
|---|
| Criticism | |
|---|
| Critics | |
|---|
| Concepts in contention | |
|---|
|
|
رده:اثباتگرایی |
|
|---|
|
| منابع تاریخی | |
|---|
| سازمانها و مراکز |
- انجمن تاریخی
- مرکز تاریخی دانشگاه توکیو
|
|---|
| مفاهیم | |
|---|
| روششناسی و مکاتب | |
|---|
| کشور |
- آلبانی
- آرژانتین
- کانادا
- چین
- اتیوپی
- آلمان
- هلنی
- اسلام
- ژاپن
- روم
- مقدونیه شمالی
- صربستان
- جماهیر شوروی
- پادشاهی متحده
- ایالات متحده
- اسکاتلند
- سوئیس
- ترکیه
|
|---|
| سایر | |
|---|
| مرتبط | |
|---|