تراز میعان همرفتی
تراز میعان همرَفتی (انگلیسی: Convective condensation level، به اختصار CCL) نشان دهنده ارتفاع (یا فشاری) است که در آن یک بسته هوا هنگام گرم‌شدن از پایین اشباع شده و به دلیل شناوری به صورت بی‌دررو بالا می‌رود.
در جو زمین، با فرض نسبت ترکیب بخار آب ثابت، دمای نقطه شبنم (دمایی که در آن رطوبت نسبی یا RH ۱۰۰٪ است) با افزایش ارتفاع کاهش می‌یابد زیرا فشار جو با ارتفاع کاهش می‌یابد. تراز میعان همرفتی (CCL) با رسم نمودار نقطه شبنم (۱۰۰٪ RH) در مقابل ارتفاع و تعیین محل تقاطع با دمای اندازه‌گیری‌شده واقعی تعیین می‌شود. این نشان می‌دهد که وقتی هوا از پایین تا دمای همرفتی گرم می‌شود، پایه ابر بدون بالابری مکانیکی از کجا شروع می‌شود.[۱]
پس از تعیین تراز میعان همرفتی، دمای سطح لازم برای بالا بردن توده هوا تا آن ارتفاع را می‌توان با استفاده از آهنگ کاهش بی‌دررو خشک (DALR) برای تعیین دمای بالقوه پیدا کرد. در اوایل صبح، این دما معمولاً بزرگ‌تر از دمای سطح است، در اواسط بعد از ظهر، ممکن است یکسان باشد.
تراز میعان همرفتی را با تراز میعان بالابری (LCL) مقایسه کنید که در آن هوا بدون افزایش اولیه دمای سطح، بالا رفته و خنک می‌شود. تراز میعان بالابری بسته به مشخصات دما، کمتر یا مساوی تراز میعان همرفتی است.
هر دو سطح میعان، ارتفاع (یا فشار) را نشان می‌دهند که در آن رطوبت نسبی به ۱۰۰٪ می‌رسد. با این حال، از آنجایی که سطح واقعی میعان به وجود هسته‌های میعان ابر بستگی دارد، ابرها معمولاً تا زمانی که رطوبت نسبی تا حدودی بالاتر از ۱۰۰٪ نباشد، تشکیل نمی‌شوند.
جستارهای وابسته
منابع
- ↑ Jeff, Haby. "The difference between the LCL and the CCL". Retrieved 14 October 2014.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Convective condensation level». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۰ اوت ۲۰۲۶.
- ترمودینامیک جوی
- فناوری گلایدررانی
- هوای شدید و همرفت