تاج‌گذاری هنری هشتم و کاترین
 | |
| تاریخ | ۲۴ ژوئن ۱۵۰۹ |
|---|---|
| مکان |
|
| شرکت‌کننده‌ها |
|
تاج‌گذاری هنری هشتم و همسرش کاترین آراگون به عنوان پادشاهی بریتانیا و ملکه همسر پادشاهی انگلستان در کلیسای وست‌مینستر، لندن، در ۲۴ ژوئن ۱۵۰۹ برگزار شد.[۲][۳] هنری دو ماه پیش از آن، پس از مرگ هنری هفتم در ۲۱ آوریل، بر تخت نشسته بود و کاترین در ۱۱ ژوئن به همسری و ملکگی او درآمد. ریاست مراسم را ویلیام وارهام، اسقف اعظم کانتربری وقت، بر عهده داشت و برگزاری آن را لیدی مارگارت بوفرت، مادربزرگ شاه که پنج روز بعد درگذشت، سازمان داده بود.
تاج‌گذاری شاه و ملکهٔ جدید رویدادی باشکوه بود که در سراسر کشور با جشن‌های بزرگ همراه شد و مردم امیدهای زیادی به دوران پادشاهی او بستند.[۲] تاج‌گذاری مشترک تمام‌عیار دیگری در جزایر بریتانیا تا تاج‌گذاری جیمز دوم، پادشاه انگلستان و ماری مدنا در سال ۱۶۸۵، یعنی نزدیک به دو قرن بعد، برگزار نشد.[۴]
پیشینه
جنگ رزها درگیری‌هایی میان خاندان‌های دودمان لنکستر و دودمان یورک، دو شاخهٔ فرعی دودمان پلانتاژنه، بر سر تاج و تخت انگلستان بود. ناآرامی مدنی در دوران پادشاهی ریچارد دوم به تصرف تاج و تخت توسط پسرعمویش، هنری چهارم، که او نیز از شاخهٔ پدری پلانتاژنه بود، انجامید. پسر او، هنری پنجم، به دلیل جنگ صدساله (۱۴۱۵–۱۴۵۳) محبوبیت داشت، اما به‌طور غیرمنتظره درگذشت و تاج و تخت را به پسر خردسالش، هنری ششم، سپرد. شکست‌های نظامی شاه در فرانسه، همراه با ناپایداری روانی‌اش در سال‌های بعد، به تصرف تاج و تخت توسط پسرعمویش، ادوارد چهارم، انجامید. ادوارد چهارم نیز همچون هنری ششم از تبار پدری از ادوارد سوم بود، اما ادعای او به تاج و تخت بر پایهٔ حق اولویت نخستین فرزند استوار بود. پسرش، پادشاه خردسال ادوارد پنجم، به دستور عمویش (برادر ادوارد)، ریچارد سوم، همراه با ریچارد شروزبری، دوک یورک زندانی شد؛ ریچارد سوم بی‌درنگ تاج و تخت را تصرف کرد و فرمان تیتولوس رجیوس، برادرزاده‌ها و خواهرزاده‌هایش را با مصوبه‌ای پارلمانی نامشروع اعلام کرد.[۵]
با انقراض شاخهٔ پدری خاندان لنکستر، ادعای لنکستری به هنری هفتم رسید که ادعایش نسبتاً سست بود. تبار او از پلانتاژنه‌ها از طریق لیدی مارگارت بوفرت بود و شاخه‌ای که از آن نسب می‌برد نامشروع بود.[۶] اگرچه خاندان بوفرت بعدها مشروعیت یافتند، هنری چهارم آنان را از توالی سلطنت محروم کرده بود.[۶][۷] از آنجا که شاهزادگان برج در شرایطی مرموز ناپدید شدند،[۵] وارث برحق یورکی، خواهرشان الیزابت یورک بود.
هنری تودور با سپاهی به انگلستان یورش برد، در نبرد بازورث فیلد پیروز شد و به عنوان هنری هفتم بر تخت پادشاهی انگلستان نشست.[۸] او برای تحکیم ادعای خود به تاج و تخت با پرنسس الیزابت ازدواج کرد؛ چرا که هنری تنها به موجب حق فتح پادشاه واقعی به‌شمار می‌رفت.[۹] این پیوند سرانجام به رابطه‌ای عاشقانه بدل شد و صاحب چند فرزند شدند. پسر ارشد و ولیعهدشان، آرتور، شاهزاده ولز، در سال ۱۵۰۱ در چارچوب اتحاد انگلیس و اسپانیا با اینفانتای اسپانیایی، کاترین آراگون، ازدواج کرد. اما شاهزاده سال بعد درگذشت و ازدواجی میان پرنسس ولزِ بیوه‌شده و برادر کوچک‌ترِ آرتور، هنری هشتم، ترتیب داده شد.[۱۰] با وجود نگرانی‌ها دربارهٔ جهیزیه کاترین و مسئلهٔ قرابت سببی (حقوق کلیسایی کاتولیک)، درخواست یک فرمان معافیت پاپ مطرح شد،[۱۱][۱۲] و هنگامی که هنری در سال ۱۵۰۹ بر تخت نشست، با کاترین ازدواج کرد و او را ملکهٔ خود ساخت. این مراسم در ۱۱ ژوئن در کلیسای فرقه فرانسیسکن در کاخ پلاسنشیا برگزار شد.[۱۲]
آماده‌سازی‌ها
شاه اعلام کرد هر کس می‌خواهد در تاج‌گذاری شرکت کند باید تا ۲۰ ژوئن در تالار سفید کاخ وست‌مینستر حاضر شود و دادگاه دادخواهیی به ریاست ارل ساری، خزانه‌دار سلطنتی و ارل آکسفورد درخواست‌ها را بررسی خواهد کرد.[۱۳] دو روز بعد، شاه دستور داد بیست‌وشش «شخص شریف» برای صرف شام او در برج لندن حاضر شوند، در انتظار انتصاب آنان به عنوان شوالیه‌های گرمابه در ۲۳ ژوئن.[۱۳] از میان این افراد می‌توان به ویلیام بلانت؛ توماس نایوت، هم‌بازی مسابقات نیزه‌بازی شاه؛ هنری کلیفورد، ارل اول کامبرلند، دوست دیرینهٔ او؛ و توماس بولین، اولین ارل ویلتشر، پدر آن بولین که بعدها همسر دوم هنری شد، اشاره کرد.[۱۴]
از آنجا که برگزاری شب‌زنده‌داری رسمی پیش از تاج‌گذاری برای شاهان سنتی بود، هنری این رسم را در ۲۲ ژوئن در برج لندن به‌جا آورد. او و ملکه با قایق سلطنتی از گرینیچ (ناحیه) بدان‌جا رفتند و هنری دستور داد اقامتگاه‌های سلطنتی برای اقامتش بازسازی شود.[۱۵] در این مناسبت، او دوبلت (پوشاک)ی از پارچهٔ زرباف و اطلس دمشقی زیر ردایی از مخمل ارغوانی آستردار با خز قاقم پوشید.[۱۴] همان روز بعدازظهر، شاه بیست‌وچهار شوالیهٔ گرمابهٔ دیگر منصوب کرد.[۱۵]
به ملازمان درباری بر اساس منزلت و رتبهٔ اشرافی‌شان جامه داده می‌شد. از میان بانوان ندیمه، لیدی آن پرسی، دختر هنری پرسی، ارل چهارم نورثامبرلند، در ردهٔ بارونس بود و مخمل ارغوانی برای ردایی دریافت کرد که با «پارچهٔ زرباف حنایی» حاشیه‌دوزی می‌شد. میبل کلیفورد، دختر بارونی به نام هنری کلیفورد، بارون دهم کلیفورد، مخمل حنایی کم‌تجمل‌تری برای حاشیهٔ ردایش دریافت کرد.[۱۶]
رژهٔ تاج‌گذاری
شاه
در حدود ساعت چهار بعدازظهرِ ۲۳ ژوئن، شاه و ملکه در ورود سلطنتی خود شرکت کردند؛ رژه‌ای پیروزمندانه از برج لندن تا وست‌مینستر،[۱۷] در میان تحسین مردم. گذرگاه‌های لندن برای استقبال از تاج‌گذاری با تجمل آراسته شده بودند؛ خانه‌ها و مغازه‌ها با فرشینه تزیین شده بودند،[۱۵] برخی حتی با پارچهٔ زرباف. جمعیت چنان انبوه بود که برای جلوگیری از مزاحمتشان برای رژه، در خیابان‌ها نرده کشیده شد.[۱۴]
پیشاپیش رژه، شوالیه‌های تازه‌منصوب گرمابه با ردای آبی حرکت می‌کردند.[۱۴] ادوارد استافورد، سومین دوک باکینگهام، که موقتاً به سمت کنستبل انگلستان منصوب شده بود، عصای نقره‌ای کوچکی به‌دست داشت و پیشاپیش شاه هنری اسب می‌راند. او ردایی با گلدوزی گران‌بها و مزین به سنگ‌ها و یاقوت‌ها پوشیده بود. نکتهٔ عجیب این‌که فرمانی علنی که سمت کنستبل انگلستان را به باکینگهام اعطا می‌کرد، تصریح کرده بود او این سمت را تنها در ۲۳ ژوئن در اختیار خواهد داشت. شاه که به‌خوبی از جاه‌طلبی سیاسی باکینگهام آگاه بود، این شرط را بر او تحمیل کرده بود.[۱۴]
هنگامی که شاه سرانجام نمایان شد، جمعیت به شادی فریاد کشیدند؛ او بر اسبی سوار بود که با اطلس دمشقی زرین و خز قاقم آراسته شده بود. سایبانی زرین که بارون‌های پنج‌بندر آن را بر دوش داشتند، بالای سرش قرار داشت. به گفتهٔ منابع، هنری «ردایی از مخمل ارغوانی آستردار با خز قاقم بر روی نیم‌تنه‌ای زرین که با آرایه‌ای خیره‌کننده از الماس، یاقوت، زمرد و مروارید پوشیده شده بود» بر تن داشت.[۱۵] «گردنبندی از یاقوت‌های درشت بنفش‌گلی موسوم به 'بالاس' که از شمال افغانستان آورده شده بود» نیز بر گردن داشت.[۱۸] وقایع‌نگار، ادوارد هال، نوشت:
ویژگی‌های جسمی او، هیبت والای او، سیمای دلپذیر و چهرهٔ شاهانه‌اش، همراه با صفات نجیبانهٔ مقام سلطنتی‌اش، بر همگان آشکار است و نیازی به بازگفتن ندارد؛ چه، من به سبب کمی مهارت خود، از بیان موهبت‌های فیض و طبیعتی که خداوند به او بخشیده، ناتوانم.[۱۸]
پشت سر هنری، اربابان، شوالیه‌ها و ملازمان حرکت می‌کردند و پس از آنان توماس براندون، رئیس اصطبل شاه، می‌آمد که او نیز گردنبندی زرین، هرچند ساده‌تر از گردنبند شاه، بر گردن داشت.[۱۸]
ملکه
رژهٔ ملکه کاترین پس از رژهٔ هنری حرکت می‌کرد. تخت روان او را دو اسب راهوار سفید آراسته به پارچهٔ زرباف سفید حمل می‌کردند. ملکه اطلس سفید گلدوزی‌شده بر تن داشت[۱۵] و به گزارش هال، موهایش را باز گذاشته و تاجی مرصع به سنگ‌های گران‌بهای بسیار بر سر داشت. فهرست اموال سلطنتی از تاجکی مزین به سنگ‌های قیمتی و مروارید یاد می‌کند.[۱۹] پشت سر تخت‌روان ملکه، ارابه‌هایی حامل ندیمه‌های او و همسران مقام اعیانی قلمرو حرکت می‌کردند که ابریشم‌های رنگارنگ بر تن داشتند.[۱۸]
مراسم تاج‌گذاری
شب پیش از تاج‌گذاری، هنری و کاترین در اتاق نگارین کاخ وست‌مینستر، زیر نگاره‌ای دیواری بزرگ که تاج‌گذاری ادوارد خستو در سال ۱۰۴۲ را به سفارش هنری سوم به تصویر می‌کشید، خوابیدند.[۲۰] آن‌ها زودتر در همان روز رسیده بودند، در ضیافتی شرکت کردند و سپس برای نیایش به نمازخانهٔ سنت استفان رفتند.[۱۵]
روز بعد، زوج سلطنتی حدود ساعت هشت صبح کاخ را ترک کردند و در رژه‌ای از تالار وست‌مینستر تا کلیسای جامع پیاده رفتند، در حالی که سی‌وهشت اسقف و راهب بزرگ همراهی‌شان می‌کردند.[۲۰] بازرگانان پارچه ۱٬۶۴۱ یارد پارچهٔ قرمز روشن و ۲٬۰۴۰ یارد پارچهٔ قرمز برای تاج‌گذاری تأمین کردند که هزینهٔ نهایی ردای تاج‌گذاری را نزدیک به ۱٬۳۰۷ پوند کرد؛ صورت‌حساب کل ابریشم و پارچه‌ها ۴٬۷۸۱ پوند بود؛ ۱٬۷۴۹ پوند نیز صرف ردای هنری و کاترین شد.[۲۰]
تاج‌گذاری در میان‌تابستان: یکشنبه، ۲۴ ژوئن ۱۵۰۹، برگزار شد. تماشاگران کلیسای جامع را برای این رویداد پر کرده بودند. از میان حاضران می‌توان به خانم آن لوک، دایهٔ شاه، و ژیل دووز، معلم پیشین زبان فرانسوی او، اشاره کرد.[۱۷] مادربزرگ پدری شاه، لیدی مارگارت بوفرت، با غرور از جایگاه سرایندگان کلیسا تماشا می‌کرد، در حالی که روحانی مجری مراسم، اسقف اعظم ویلیام وارهام,[۲۱] شاه هنری را به رعایایش معرفی کرد. انبوهی از صداها فریاد سنتیِ لاتین Vivat, Vivat Rex را سر دادند که به معنای «زنده باد شاه!» است.[۲۲] هنری سوگند تاج‌گذاری پادشاه بریتانیا خود را در برابر ریچارد فیتزجیمز ادا کرد:
با ارادهٔ نیک و روحی پرهیزگار، سوگند یاد می‌کنم… که امتیازات قانون کلیسا و کلیسای مقدس را پاس خواهم داشت… و به یاری خداوند، از شما و تک‌تک شما، اسقفان و رؤسای صومعه، در سراسر قلمرو و همهٔ این کلیساهای سپرده‌شده به شما، دفاع خواهم کرد؛ همهٔ این چیزها را… من، هنری، پادشاه انگلستان، سوگند یاد می‌کنم و متعهد می‌شوم که رعایت و نگاه دارم؛ باشد که خداوند و این اناجیل مقدس که با دست بر این محراب مقدس لمس کرده‌ام، یاری‌ام کنند.[۲۲]
هنری از سریر پادشاهان برخاست، به سوی محراب اصلی رفت و نه بار با روغن مقدس تدهین شد (بر کف دستان، سینه، پشت، هر دو شانه و آرنج و سرش؛ هر بار همراه با علامت صلیب). سپس جواهرات سلطنتی پادشاهی بریتانیا و جواهرات سلطنتی پادشاهی بریتانیا به شاه داده شد و تاج ادوارد مقدس بر سرش نهاده شد.
سپس اشراف انگلستان به شاه بیعت فئودالی کردند و این کار را ادوارد استافورد، سومین دوک باکینگهام، عالی‌رتبه‌ترین اشراف‌زاده، آغاز کرد. او در برابر هنری زانو زد و وفاداری و بیعت خود را چنین اعلام کرد:[۲۲]
من، ادوارد استافورد، جان و تن و افتخار دنیوی و ایمان و راستی خویش را وقف شما می‌کنم و در برابر هر گونه دشمن، تا زنده‌ام و تا هنگام مرگ، در کنار شما خواهم ایستاد؛ باشد که خداوند و مقدسانش یاری‌ام کنند.[۲۱]
پس از او، چهار ارل و بیست‌ویک بارون نیز چنین کردند.[۲۱]
سپس نوبت ملکه بود. کاترین، پس از سال‌ها بدرفتاری و بلاتکلیفی، سرانجام به عنوان ملکهٔ انگلستان تاج‌گذاری می‌شد. او «کرتلای آستردار با مینیور... و ردایی با دنباله‌ای از پارچهٔ زرباف سفید با منگوله‌های طلایی و سفید» بر تن داشت.[۲۱] اسقف اعظم با احتیاط تاجی زرین بر سر ملکه نهاد و عصایی زرین با تصویر کبوتری بر نوک آن در دستش گذاشت.
تاج‌گذاری مشترک بر پایهٔ رسم مراسم تاج‌گذاری هنری هفتم برگزار می‌شد که خود مشکلاتی به‌همراه داشت. ادوارد گری مسئول هدایت اسب‌های تخت‌روان ملکه شد؛ کاری که به‌طور سنتی به نیاکانش سپرده می‌شد. اما این پسر تنها شش سال داشت.[۲۱] افزون بر این، ویکنت‌هایی که قرار بود عصا و میلهٔ عاجی را در رژهٔ کاترین حمل کنند، وجود خارجی نداشتند: در سال ۱۵۰۹ هیچ ویکنتی در انگلستان زنده نبود.
بیرون از کلیسای جامع، جمعیت سرمست شروع به کندن تکه‌هایی از فرش قرمزرنگی کردند که شاه بر آن راه رفته بود تا به یادگار نگاه دارند. هنگامی که هنری و کاترین سرانجام کلیسای جامع را ترک کردند، متوجهٔ نبودِ فرش نشدند و در میان هلهلهٔ مردم به سوی تالار وست‌مینستر رفتند. آنجا، زوج سلطنتی از جشن تاج‌گذاری خود بهره بردند و جشن‌ها روزها ادامه یافت، چرا که انگلستان تاج‌گذاری شاه و ملکه را گرامی می‌داشت.[۲۳] کاترین به فرناندوی دوم، پادشاه آراگون نوشت: «اوقات ما در جشنی پیوسته سپری می‌شود».[۱۲]
منابع
- ↑ Kendall, Paul (2021). Henry VIII in 100 Objects: The Tyrant King Who Had Six Wives. Pen & Sword Books Limited. p. 32. ISBN 978-1-5267-3131-9. Retrieved 14 June 2022.
- 1 2 Ashworth 2005, p. 9.
- ↑ Ashworth 2005, p. 10.
- ↑ Oman 1962, p. 85.
- 1 2 Weir 2011, p. 122.
- 1 2 Weir 2011, p. 146.
- ↑ Kendall 1973, p. 156.
- ↑ "Henry VII and Elizabeth of York". Westminster Abbey. Retrieved 14 June 2022.
- ↑ Chrimes 1999, p. 50.
- ↑ Crofton 2006, p. 126.
- ↑ Scarisbrick 1997, p. 8.
- 1 2 3 Loades 2009, p. 24.
- 1 2 Hutchinson 2012, p. 120.
- 1 2 3 4 5 Hutchinson 2012, p. 121.
- 1 2 3 4 5 6 Weir 2007, p. 103.
- ↑ Nicola Clark, 'Noblewomen, Court Service, and Crossing Borders: England c. 1500–1550', Royal Studies Journal, 11:1 (2024), pp. 129–30
- 1 2 Borman 2019.
- 1 2 3 4 Hutchinson 2012, p. 122.
- ↑ Nicola Tallis, All The Queen's Jewels, 1445–1548: Power, Majesty and Display (Routledge, 2023), pp. 246, 254–255.
- 1 2 3 Hutchinson 2012, p. 123.
- 1 2 3 4 5 Hutchinson 2012, p. 125.
- 1 2 3 Hutchinson 2012, p. 124.
- ↑ Weir 2007, p. 104.
کتاب‌شناسی
- Oman, Carola (1962). Mary of Modena. Hodder and Stoughton.
- Ashworth, Leon (2005). King Henry VIII. Cherrytree Books. ISBN 978-1-84234-283-1. Retrieved 14 June 2022.
- Crofton, Ian (2006). The Kings and Queens of England. Quercus Books. ISBN 978-1-84724-141-2.
- Scarisbrick, J. J. (1997). Henry VIII (2 ed.). Yale University Press. ISBN 0-300-07158-2.
- Loades, David (2009). Henry VIII: Court, Church and Conflict. The National Archives. ISBN 978-1-905615-42-1.
- Chrimes, Stanley (1999) [1972]. Henry VII. Yale English Monarchs. نیوهیون (کنتیکت); and London: انتشارات دانشگاه ییل. ISBN 0-300-07883-8.
- Kendall, Paul Murray (1973). Richard the Third. Sphere Books. ISBN 978-0-351-17095-9.
- Weir, Alison (2011). Britain's Royal Families: The Complete Genealogy. Random House. ISBN 978-1-4464-4911-0. Retrieved 14 June 2022.
- Hutchinson, Robert (2012). Young Henry: The Rise of Henry VIII. St. Martin's Publishing Group. ISBN 978-1-250-01274-6. Retrieved 14 June 2022.
- Weir, Alison (2007). The Six Wives of Henry VIII. Grove Atlantic. ISBN 978-0-8021-9875-4. Retrieved 14 June 2022.
- Borman, Tracy (2019). Henry VIII and the Men Who Made Him. Grove Atlantic. ISBN 978-0-8021-4640-3. Retrieved 15 June 2022.
- انگلستان در ۱۵۰۹ (میلادی)
- کاترین آراگن
- کلیسای وست‌مینستر
- هنری هشتم