باشگاه ارواح

باشگاه ارواح
صنعتبررسی پدیده‌های فراهنجار و شکار روح
بنیان‌گذاری۱۸۶۲، لندن
دفتر مرکزیلندن
افراد کلیدی
آلن مردی
رئیس
سارا دارنل
دبیرکل
جیمز تاچی
مسئول تحقیقات
رابرت راداکوویچ
مسئول رویدادها
رزی اوکارول
مسئول رسانه
مارک اتوول
سردبیر نشریه
جیمز تاچی
مسئول علمی و فنی
پل فولشام
مدیر وبگاه و خزانه‌دار
جیانا د سالوو-فولشام
دبیر عضویت
نایجل باندی
مسئول بایگانی
درآمدسازمان غیرانتفاعی
وبگاهGhostClub.org.uk

باشگاه ارواح (The Ghost Club) سازمانی برای بررسی و پژوهش دربارهٔ پدیده‌های فراهنجار است که در سال ۱۸۶۲ در لندن بنیان گذاشته شد. از آن به‌عنوان قدیمی‌ترین سازمان از این نوع در جهان یاد شده است، هرچند فعالیت آن در طول تاریخ پیوسته نبوده است. فعالیت‌های این باشگاه همچنان عمدتاً بر بررسی گزارش‌های مربوط به ارواح و مکان‌های تسخیرشده متمرکز است.

تاریخچه

بنیان‌گذاری در ۱۸۶۲

ریشه‌های باشگاه به سال ۱۸۵۵ در کمبریج بازمی‌گردد؛ زمانی که شماری از اعضای کالج ترینیتی، کمبریج گرد هم می‌آمدند تا دربارهٔ ارواح و پدیده‌های روانی بحث کنند.[۱] این گروه در سال ۱۸۶۲ رسماً در لندن آغاز به کار کرد و چارلز دیکنز نیز از اعضای آن بود.[۲]

یکی از نخستین بررسی‌های باشگاه به برادران داونپورت و «کابین ارواح» آنان مربوط می‌شد. باشگاه ادعای برادران داونپورت مبنی بر تماس با مردگان را به چالش کشید و نمایش آنان را حقه دانست.

این گروه سپس به بررسی عملی پدیده‌های مرتبط با روح‌باوری، که در آن زمان بسیار رواج داشت، ادامه داد و نشست‌هایی برای بحث دربارهٔ ارواح و پدیده‌های مشابه برگزار می‌کرد.

احیای باشگاه در ۱۸۸۲

باشگاه در روز همه قدیسین سال ۱۸۸۲ به‌دست واسطهٔ روحی استینتون موزس و آلاریک آلفرد واتس دوباره فعال شد.[۲] آنان در ابتدا خود را بنیان‌گذاران اصلی معرفی می‌کردند، بی‌آنکه به پیشینهٔ باشگاه اشاره کنند.[۳]

در همان سال انجمن پژوهش‌های روانی نیز تأسیس شد و در آغاز میان اعضای دو سازمان همپوشانی وجود داشت.[۲][۴]

در حالی که انجمن پژوهش‌های روانی خود را نهادی برای مطالعهٔ علمی این پدیده‌ها می‌دانست، باشگاه ارواح همچنان گروهی گزینشی و محرمانه از معتقدان به پدیده‌های روانی بود که وجود چنین پدیده‌هایی را واقعیتی اثبات‌شده تلقی می‌کردند.[۲] استینتون موزس در سال ۱۸۸۶ از سمت نایب‌رئیسی انجمن پژوهش‌های روانی کناره‌گیری کرد و پس از آن عمدهٔ فعالیت خود را به باشگاه ارواح اختصاص داد.

تعداد اعضا اندک بود و در طول ۵۴ سال تنها ۸۲ نفر به عضویت آن درآمدند. زنان نیز اجازهٔ عضویت نداشتند. با این حال، در این دوره شماری از برجسته‌ترین و در عین حال بحث‌برانگیزترین چهره‌های پژوهش‌های روانی به باشگاه پیوستند؛ از جمله سِر ویلیام کروکس،[۵] سِر الیور لوج، ناندور فودور و سِر آرتور کانن دویل.

بایگانی‌های باشگاه نشان می‌دهد که هر سال در ۲ نوامبر نام اعضای زنده و درگذشته در مراسمی رسمی خوانده می‌شد. از دید باشگاه، عضویت افراد حتی پس از مرگ نیز ادامه داشت. در چند مورد نیز اعضای باشگاه باور داشتند که اعضای درگذشته به نحوی حضور خود را آشکار کرده‌اند.

ویلیام باتلر ییتس، شاعر ایرلندی، در سال ۱۹۱۱ و فردریک بلای باند در سال ۱۹۲۵ به باشگاه پیوستند. باند به‌دلیل تحقیقاتش دربارهٔ روح‌باوری در گلاستونبوری شهرت یافت. او بعدها بریتانیا را ترک کرد و در انجمن آمریکایی پژوهش‌های روانی فعالیت کرد. باند همچنین در کلیسای کاتولیک قدیم به مقام روحانی رسید و پس از بازگشت به بریتانیا در سال ۱۹۳۵ دوباره به باشگاه ارواح پیوست.

آرتور گری، رئیس کالج عیسی، کمبریج، در سال ۱۹۱۹ نسخه‌ای داستانی از باشگاه ارواح را با نام «باشگاه جاودان» در یکی از داستان‌های ارواح خود به تصویر کشید؛[۶] داستانی که بعدها برخی آن را گزارشی واقعی پنداشتند.[۷][۸]

اوایل سدهٔ بیستم

در سدهٔ بیستم، پژوهش دربارهٔ پدیده‌های روانی به‌تدریج از بررسی در جلسات احضار روح به پژوهش‌های آزمایشگاهی منتقل شد و در نتیجه باشگاه ارواح تا اندازه‌ای از جریان اصلی پژوهش‌های روانی آن زمان فاصله گرفت.

هری پرایس، که به‌دلیل تحقیقاتش دربارهٔ عمارت بورلی شهرت داشت، در سال ۱۹۲۷ به باشگاه پیوست. روان‌شناس ناندور فودور نیز در همین دوره عضو شد و نمایندهٔ نگرش تازه‌ای بود که در پژوهش‌های روانی در حال شکل‌گیری بود.[۹]

با کاهش شمار شرکت‌کنندگان، باشگاه در سال ۱۹۳۶ پس از برگزاری ۴۸۵ نشست تعطیل شد. اسناد باشگاه به موزه بریتانیا سپرده شد، مشروط بر اینکه برای حفظ محرمانگی تا سال ۱۹۶۲ در دسترس عموم قرار نگیرد.[۲]

هری پرایس در حال سخنرانی در ضیافت باشگاه ارواح در سال ۱۹۳۸

کمتر از هجده ماه بعد، هری پرایس باشگاه را دوباره راه‌اندازی کرد و آن را به محفلی برای ضیافت و سخنرانی تبدیل کرد که در آن پژوهشگران پدیده‌های روانی و واسطه‌های روحی پس از صرف شام سخنرانی می‌کردند. پرایس همچنین عضویت زنان را مجاز کرد و تأکید داشت که باشگاه نه یک کلیسا یا انجمن روح‌باور، بلکه محفلی از افراد شکاک است که برای بحث دربارهٔ موضوعات فراهنجار گرد هم می‌آیند.

از اعضای این دوره می‌توان به سی. ئی. ام. جود، سِر جولیان هاکسلی، الگرنن بلکوود، سِر آزبرت سیتول و لرد امول اشاره کرد.

پس از مرگ پرایس در سال ۱۹۴۸، دو تن از اعضای کمیته، فیلیپ پل و پیتر آندروود، بار دیگر باشگاه را احیا کردند. آندروود از سال ۱۹۶۲ ریاست باشگاه را برعهده گرفت و گزارش‌های بسیاری از فعالیت‌های آن در کتاب‌های او آمده است.

تام پروت در سال ۱۹۶۷ به باشگاه پیوست و از ۱۹۷۱ تا ۱۹۹۳ ریاست آن را برعهده داشت.

در سال ۱۹۹۳ اختلافات داخلی در باشگاه پدید آمد. در جریان این اختلافات، آندروود از باشگاه جدا شد و ریاست مادام‌العمر سازمان دیگری را که با نام «انجمن باشگاه ارواح» احیا کرده بود، برعهده گرفت.[۱۰]

تاریخ معاصر

در سال ۱۹۹۸ تام پروت از ریاست باشگاه کناره‌گیری کرد، هرچند همچنان در فعالیت‌های آن حضور داشت، و وکیل دادگستری آلن مردی جانشین او شد. مردی چندین کتاب دربارهٔ ارواح، از جمله Haunted Brighton، نوشته است[۱۱] و به‌طور منظم برای مجلهٔ فورتین تایمز می‌نویسد.[۱۲]

در سال ۲۰۰۵ کتی گیرینگ جانشین او شد و به نخستین زن در مقام ریاست باشگاه تبدیل شد. گیرینگ در خبرنامهٔ تابستان ۲۰۰۹ باشگاه استعفای خود را اعلام کرد.[۱۳] تا مه ۲۰۲۲، آلن مردی بار دیگر ریاست باشگاه را برعهده داشت.

باشگاه همچنان هر ماه در یکی از میخانه‌های مرکز لندن تشکیل جلسه می‌دهد و هر سال چندین بررسی میدانی در انگلستان انجام می‌دهد. در سال‌های اخیر، بررسی‌هایی نیز در اسکاتلند با هماهنگی مسئول تحقیقات منطقه‌ای اسکاتلند برگزار شده است.

اعضای سرشناس

بررسی‌های شاخص

کتاب‌شناسی

از باشگاه ارواح در کتاب‌های متعددی یاد شده است. از مهم‌ترین آنها می‌توان به No Common Task ‏(۱۹۸۳)،[۲۹] This Haunted Isle ‏(۱۹۸۴)،[۳۰] The Ghosthunters Almanac ‏(۱۹۹۳)[۳۱] و Nights in Haunted Houses ‏(۱۹۹۴)[۳۲] نوشتهٔ پیتر آندروود اشاره کرد.

از دیگر آثار مرتبط با باشگاه عبارت‌اند از Some Unseen Power ‏(۱۹۸۵) نوشتهٔ فیلیپ پل،[۳۳] The Encyclopedia of Ghosts and Spirits ‏(۱۹۹۲) نوشتهٔ رزمری الن گیلی،[۳۴] Will Storr Versus the Supernatural ‏(۲۰۰۶) نوشتهٔ ویل استور،[۳۵] The Guide to Mysterious Glasgow ‏(۲۰۰۹) نوشتهٔ جف هولدر،[۳۶] Ghost Hunting: a Survivor's Guide ‏(۲۰۱۰) نوشتهٔ جان فریزر[۳۷] و A Brief Guide to Ghost Hunting ‏(۲۰۱۳) نوشتهٔ لئو رویکبی.[۳۸]

منابع

  1. ↑ Peter Underwood (1978) "Dictionary of the Supernatural", Harrap Ltd., London, شابک ‎۰−۲۴۵−۵۲۷۸۴−۲, p. 144
  2. 1 2 3 4 5 William Hodson Brock (2008). William Crookes (1832–1919) and the commercialization of science. Science, technology, and culture, 1700–1945. Ashgate Publishing. p. 440. ISBN 978-0-7546-6322-5.
  3. ↑ "The Ghost Club History". Ghost Club.
  4. ↑ Oppenheim, Janet. (1988). The Other World: Spiritualism and Psychical Research in England, 1850–1914. Cambridge University Press. p. 138. شابک ‎۹۷۸−۰۵۲۱۳۴۷۶۷۹ "Moses became one of the first vice-presidents and council members of the SPR"
  5. ↑ Hall, Trevor H. (1963). The spiritualists: the story of Florence Cook and William Crookes. Helix Press. p. 97n.
  6. ↑ "Read "The Everlasting Club"". Project Gutenberg Australia.
  7. ↑ ""Tedious Brief Tales of Granta and Gramarye" by Arthur Grey". Ash-Tree Press. Archived from the original on 2015-09-23. Retrieved 2009-06-30.
  8. ↑ ""Tedious Brief Tales of Granta and Gramarye" by Arthur Grey". Mythos Books. Archived from the original on 2011-07-14.
  9. ↑ "The Ghost Club - A History by Peter Underwood". Archived from the original on 2013-07-03. Retrieved 2013-05-28. {{cite web}}: از متن "Mysterious Britain & Ireland" صرف نظر شد (کمک)
  10. ↑ "The Ghost Club Society". Archived from the original on December 16, 2014.
  11. ↑ Haunted Brighton. British Local History. July 2006. ISBN 978-0-7524-3829-0. Archived from the original on 2023-04-08. Retrieved 2009-06-30.
  12. ↑ ""Fortean Times" article by Alan Murdie". Fortean Times. March 2008. Archived from the original on 2008-03-14.
  13. ↑ "The Ghost Club newsletter", Summer 2009, p. 2
  14. ↑ "Ancient Ram Inn investigation". The Ghost Club. 2003-07-12.
  15. ↑ "Balgonie Castle investigation". The Ghost Club. 2005-02-26.
  16. ↑ "Ham House investigation". The Ghost Club. 2004-03-27.
  17. ↑ "First New Lanark investigation". The Ghost Club. 2004-05-15.
  18. ↑ "Second New Lanark investigation". The Ghost Club. 2005-04-23.
  19. ↑ "First Coalhouse Fort investigation". The Ghost Club. 2003-10-04.
  20. ↑ "Second Coalhouse Fort investigation". The Ghost Club. 2007-10-20.
  21. ↑ "GRCH investigation". The Ghost Club. 2009-03-07.
  22. ↑ "First Alloa Tower investigation". The Ghost Club. 2007-11-24.
  23. ↑ "Second Alloa Tower investigation". The Ghost Club. 2007-11-08.
  24. ↑ "First Scotland Street investigation". The Ghost Club. 2007-10-27.
  25. ↑ "Second Scotland Street investigation". The Ghost Club. 2008-10-25.
  26. ↑ "Michelham Priory investigation". The Ghost Club.
  27. ↑ "Culross Palace investigation". The Ghost Club. 2003-07-19.
  28. ↑ "Clerkenwell investigation". The Ghost Club.
  29. ↑ Peter Underwood (1983) No Common Task: Autobiography of a Ghost Hunter, Harrap Ltd., London, شابک ‎۹۷۸−۰−۲۴۵−۵۳۹۵۹−۶
  30. ↑ Peter Underwood (1984) This Haunted Isle, Javelin Books, Poole, شابک ‎۹۷۸−۰−۷۱۳۷−۱۶۹۹−۳
  31. ↑ Peter Underwood (1993) The Ghosthunters Almanac, A Guide to Over 120 Hauntings, Eric Dobby Publishing Ltd., Orpington, شابک ‎۹۷۸−۱−۸۵۸۸۲−۰۱۰−۱
  32. ↑ Peter Underwood (1994) Nights in Haunted Houses, Headline Book Publishing, London, شابک ‎۹۷۸−۰−۷۴۷۲−۴۲۵۸−۱
  33. ↑ Philip Paul (1985) Some Unseen Power – Diary of a Ghost-Hunter, R. Hale, London, شابک ‎۰−۷۰۹۰−۲۳۸۴−۷
  34. ↑ Rosemary Ellen Guiley (1992) The Encyclopaedia of Ghosts and Spirits, Checkmark Books, New York, شابک ‎۹۷۸−۰−۸۱۶۰−۴۰۸۶−۵
  35. ↑ Will Storr (2006) Will Storr Versus the Supernatural: One Man's Search for the Truth about Ghosts, Ebury Press, London, شابک ‎۹۷۸−۰−۰۹−۱۹۰۱۷۳−۸
  36. ↑ Geoff Holder (2009) The Guide to Mysterious Glasgow, The History Press, London, شابک ‎۹۷۸−۰−۷۵۲۴−۴۸۲۶−۸
  37. ↑ John Fraser (2010) Ghost Hunting: a Survivor's Guide, The History Press, London, شابک ‎۹۷۸−۰−۷۵۲۴−۵۴۱۴−۶
  38. ↑ Leo Ruickbie (2013) A Brief Guide to Ghost Hunting, Constable & Robinson, London, شابک ‎۹۷۸−۱−۷۸۰۳۳−۸۲۶−۲
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.