پیکریابی

تصویری از ویلیام کروکس در برابر آنچه پیکریابی روح کیتی کینگ ادعا می‌شد

پیکریابی (انگلیسی: Materialization) یا تَجَسُّد، در ارواح‌باوری، نوشته‌های مربوط به فراهنجار و برخی دین‌ها، به جسم‌یافتن ادعایی ارواح یا پدیدارشدن اشیا و مواد از منشأیی ناشناخته گفته می‌شود. وجود این پدیده در آزمایش‌های آزمایشگاهی تأیید نشده است.[۱] موارد متعددی از تقلب در نمایش‌های پیکریابیِ واسطه‌های روحی افشا شده است.

تاریخچه

در اوایل سدهٔ بیستم، افشای مجموعه‌ای از تقلب‌ها به کاهش رواج جلسات احضار روح همراه با نمایش پیکریابی انجامید.[۲]

دنیل دانگلاس هیوم

رابرت براونینگ، شاعر، و همسرش الیزابت برت براونینگ در ۲۳ ژوئیهٔ ۱۸۵۵ همراه با خانوادهٔ رایمر در جلسه‌ای برای احضار روح در ایلینگ شرکت کردند.[۳] بنا بر گزارش‌های نقل‌شده از این جلسه، چهره‌ای به‌عنوان روح ظاهر شد که دنیل دانگلاس هیوم مدعی بود متعلق به پسر براونینگ است که در نوزادی درگذشته بود. براونینگ آن «روح پیکریافته» را گرفت و دریافت که پای برهنهٔ هیوم است. افزون بر این، براونینگ هرگز پسری را در نوزادی از دست نداده بود. پسر او، رابرت برت براونینگ، در نامه‌ای به روزنامهٔ تایمز در ۵ دسامبر ۱۹۰۲ به این رویداد اشاره کرد و نوشت که هیوم هنگام ارتکاب «تقلبی پیش‌پاافتاده» به دام افتاده بود.[۴][۵]

روزینا مری شاورز و فلورنس کوک

روزینا مری شاورز، واسطهٔ بریتانیایی مدعی پیکریابی ارواح، در طول فعالیت خود بارها هنگام تقلب در جلسات احضار روح به دام افتاد.[۶] در سال ۱۸۷۴، طی جلسه‌ای با حضور ادوارد ویلیام کاکس، یکی از شرکت‌کنندگان به فضای پشت پرده نگاه کرد و پیکر منتسب به روح را گرفت. با افتادن سرگیر آن، آشکار شد که این پیکر خود شاورز است.[۷]

در ۲۹ مارس و ۲۱ مهٔ ۱۸۷۴، فلورنس کوک در خانهٔ خود جلساتی با حضور ویلیام کروکس برگزار کرد. ادعا می‌شد در این جلسات روحی به نام «کیتی کینگ» پیکر می‌یابد. بااین‌حال، والتر من، نویسنده، نوشته است که کیتی همدستی بود که کوک وارد جلسه می‌کرد و اجرای این ترفند بسیار آسان بود، زیرا فضایی که کروکس آن را «کابین» می‌نامید، در واقع اتاق‌خواب کوک بود.[۸]

فرانک هرن، واسطه‌ای که با چارلز ویلیامز همکاری می‌کرد، بارها به‌دلیل تقلب در جلسات پیکریابی رسوا شد.[۹]: ۱۱۳  در سال ۱۸۷۵، هنگام جلسه‌ای در لیورپول، او را در حالی گرفتند که خود را روح جا زده بود. حدود دو یارد پارچهٔ موسلین آهارخورده به دور سرش پیچیده شده بود و تا ران‌هایش آویزان بود.[۱۰] فلورنس کوک شیوه‌های برگزاری جلسات احضار روح را از هرن آموخته بود و تقلب او نیز بارها افشا شد.[۱۱][۱۲]

کریستوفر چیمبرز و چارلز الدرد

ویلیام ورتلی بگلی و اورارد فیلدینگ، پژوهشگران پدیده‌های روانی، در سال ۱۹۰۵ تقلب کریستوفر چیمبرز، واسطهٔ بریتانیایی مدعی پیکریابی، را افشا کردند. در اتاق احضار روح، سبیلی مصنوعی پیدا شد که او برای ساختن چهرهٔ ارواح پیکریافته به کار می‌برد.[۱۳]

تقلب چارلز الدرد، واسطهٔ بریتانیایی، در سال ۱۹۰۶ افشا شد. او روی صندلی‌ای در بخشی پرده‌کشیده از اتاق می‌نشست که «کابین احضار روح» نامیده می‌شد. پیکرهای گوناگونی به‌عنوان روح از پشت پرده بیرون می‌آمدند و در اتاق حرکت می‌کردند. بااین‌حال، مشخص شد که صندلی محفظه‌ای مخفی حاوی ریش‌های مصنوعی، پارچه، صورتک و کلاه‌گیس دارد و الدرد با استفاده از آن‌ها خود را به شکل ارواح درمی‌آورد.[۱۳]

اوا کاریر و برون‌مایهٔ روحی

اوا کاریر همراه با تصویر مقوایی بریده‌شدهٔ فردیناند یکم، تزار بلغارستان

آلبرت فون شرنک نوتسینگ به بررسی فعالیت‌های اوا کاریر، واسطهٔ روحی، پرداخت و مدعی شد پیکریابی‌های منتسب به برون‌مایهٔ روحی او حاصل «اندیشه‌شکل‌سازی» است؛ فرایندی که به ادعای او، واسطه از طریق آن می‌تواند تصاویر ذهنی خود را در برون‌مایهٔ روحی شکل دهد.[۱۴]

شرنک نوتسینگ کتاب پدیده‌های پیکریابی را در سال ۱۹۲۳ منتشر کرد که عکس‌هایی از برون‌مایهٔ روحی را دربرداشت. منتقدان اشاره کردند که در این عکس‌ها نشانه‌های تصاویر بریده‌شده از مجله‌ها، سنجاق و تکه‌ای نخ دیده می‌شود.[۱۵] شرنک نوتسینگ پذیرفت که کاریر چند بار سنجاق‌هایی را مخفیانه وارد اتاق احضار روح کرده بود.[۱۵] کارلوس ماریا د اردیا، شعبده‌باز، با استفاده از شانه، پارچهٔ گاز و دستمال، برون‌مایهٔ روحی کاریر را بازسازی کرد.[۱۵]

دونالد وست نوشته است که برون‌مایهٔ روحی کاریر ساختگی بود و از چهره‌های کاغذی بریده‌شده از روزنامه‌ها و مجله‌ها ساخته می‌شد؛ در برخی عکس‌ها حتی جای تاخوردگی آن‌ها دیده می‌شد. عکسی که از پشت یکی از این چهره‌ها گرفته شده بود، نشان می‌داد که از برشی از یک مجله ساخته شده و بخشی از نام «لو میروآر» بر آن دیده می‌شود. این چهرهٔ دوبعدی از مجلهٔ فرانسوی لو میروآر بریده شده بود.[۱۶] بررسی شماره‌های پیشین مجله نیز نشان داد که برخی دیگر از چهره‌های برون‌مایه‌ای کاریر با تصاویر آن مطابقت دارند.[۹]: ۱۸۷  از جمله چهره‌هایی که او به کار برده بود، تصاویر وودرو ویلسون، فردیناند یکم، تزار بلغارستان، ریمون پوانکاره، رئیس‌جمهور فرانسه، و مونا دلزا، بازیگر، بودند.[۱۷]

پس از آنکه شرنک نوتسینگ دریافت چهره‌های برون‌مایه‌ای کاریر از مجله گرفته شده‌اند، در دفاع از او مدعی شد که کاریر مجله را خوانده، تصاویر در حافظه‌اش مانده‌اند و سپس در برون‌مایهٔ روحی پیکر یافته‌اند.[۱۴] به همین دلیل، منتقدان شرننک نوتسینگ را زودباور توصیف کردند.[۱۵] جوزف مک‌کیب نوشت که بارون فون شرنک نوتسینگ در آلمان و اتریش مایهٔ تمسخر همکاران پزشک خود شده است.[۱۸]

هروارد کارینگتون و فرانک کلوسکی

در سال ۱۹۰۷، هروارد کارینگتون ترفندهای واسطه‌های متقلب را افشا کرد؛ از جمله روش‌هایی که در نوشتن روی لوح، میزگردانی، سخن‌گفتن منتسب به ارواح از طریق شیپور، پیکریابی، خواندن نامه‌های سربسته و عکاسی روح به کار می‌رفتند.[۱۹]

از ۸ نوامبر تا ۳۱ دسامبر ۱۹۲۰، گوستاو ژله از مؤسسه بین‌المللی متاپسیکیک در چهارده جلسه با حضور فرانک کلوسکی، واسطهٔ روحی، در پاریس شرکت کرد. در اتاق کاسه‌ای از پارافین داغ قرار می‌دادند و بنا بر ادعای کلوسکی، ارواح اندام‌های خود را در پارافین و سپس در ظرف آب فرو می‌بردند تا قالبی از اندام پیکریافته بر جای بگذارند. سه مجموعهٔ دیگر از این جلسات نیز طی سه سال در آپارتمان خود کلوسکی در ورشو برگزار شد. کلوسکی در هیچ‌یک از جلسات بازرسی بدنی نشد. عکس‌هایی از قالب‌های به‌دست‌آمده در این چهار مجموعه آزمایش تهیه شد که ژله آن‌ها را در سال ۱۹۲۴ منتشر کرد.[۲۰][۲۱]

روی قالب‌ها موهای بدن انسان پیدا شد که نشانه‌ای از تقلب دانسته شده است.[۲۲] هری هودینی با استفاده از دست‌های خود و کاسه‌ای پارافین داغ، قالب‌های منتسب به پیکریابی ارواح در جلسات کلوسکی را بازسازی کرد.[۲۳]

ادعاهای گوروهای هندی

ارلندور هارالدسون ادعاهای گیاتری سوامی، یکی از سوامی‌های هندو، را بررسی کرد. ادعای پیکریابی اشیا یا مواد در میان برخی سوامی‌ها رواج دارد و پیروانشان آن را می‌پذیرند. بررسی هارالدسون دربارهٔ ادعاهای گیاتری سوامی به نتیجه‌ای منفی رسید.[۲۴]

ساتیا سای بابا، درگذشتهٔ ۲۰۱۱، و سوامی پرماناندا، دو گوروی هندی، مدعی توانایی پدیدآوردن اشیا و مواد از طریق پیکریابی بودند. پیروان سای بابا گزارش کرده‌اند که ویبوتی، یا خاکستر مقدس، خودبه‌خود روی تصاویر او در خانه‌هایشان ظاهر می‌شود.[۲۵][۲۶][۲۷]

شک‌گرایان پیکریابی‌های ادعایی ساتیا سای بابا را مشکوک به تقلب و حاصل ترفندهای تردستی دانسته‌اند.[۲۸] پی.سی. سورکار، شعبده‌باز، نوشته است که نمایش پدیدآوردن ویبوتی توسط سای بابا «ترفندی معمول» بود که با کپسولی حاوی خاکستر اجرا می‌شد.[۲۹]

برای مطالعهٔ بیشتر

  • McCabe, Joseph (1920). Is Spiritualism Based On Fraud? The Evidence Given By Sir A. C. Doyle and Others Drastically Examined. London: Watts & Co.
  • Podmore, Frank (1911). The Newer Spiritualism. Henry Holt and Company.
  • Polidoro, Massimo (2003). Secrets of the Psychics: Investigating Paranormal Claims. Prometheus Books. ISBN 978-1-59102-086-8.
  • Price, Harry; Dingwall, Eric (1975) [1891]. Revelations of a Spirit Medium. Arno Press. این کتاب کم‌یاب و کمترشناخته‌شده، اطلاعاتی از درون محافل واسطه‌گری دربارهٔ شیوه‌های فریبکاری در سدهٔ نوزدهم ارائه می‌کند.
  • von Schrenck-Notzing, Albert (1923). Phenomena of Materialisation. Kegan Paul, Trench, Trubner.
  • Wolffram, Heather (2009). The Stepchildren of Science: Psychical Research and Parapsychology in Germany, C. 1870–1939. انتشارات بریل. ISBN 978-90-420-2728-2.

جستارهای وابسته

منابع

  1. ↑ Roach, Mary (2008). Six Feet Over: Adventures in the Afterlife. Edinburgh: Canongate. pp. 122–130. ISBN 978-1-84767-080-9.
  2. ↑ Melton, J. Gordon (2008). The Encyclopedia of Religious Phenomena. Detroit, Michigan: Visible Ink Press. p. 96. ISBN 978-1-57859-209-8.
  3. ↑ Thomas, Donald (1989). Robert Browning: A Life Within a Life. London: Weidenfeld and Nicolson. pp. 157–158. ISBN 978-0-297-79639-8.
  4. ↑ Houdini, Harry (2011). A Magician Among the Spirits. Cambridge: Cambridge University Press. p. 42. ISBN 978-1-108-02748-9.
  5. ↑ Casey, John (2013). After Lives: A Guide to Heaven, Hell, and Purgatory. New York: Oxford University Press. p. 373. ISBN 978-0-19-997503-7.
  6. ↑ Lyons, Sherrie Lynne (2010). Species, Serpents, Spirits, and Skulls: Science at the Margins in the Victorian Age. Albany: State University of New York Press. p. 100. ISBN 978-1-4384-2798-0.
  7. ↑ Owen, Alex (2004). The Darkened Room: Women, Power and Spiritualism in late Victorian England. Chicago: University of Chicago Press. pp. 70–71. ISBN 978-0-226-64205-5.
  8. ↑ Walter Mann. (1919). The Follies and Frauds of Spiritualism. Rationalist Association. London: Watts & Co. p. 89.
  9. 1 2 McHargue, Georgess (1972). Facts, Frauds, and Phantasms: A Survey of the Spiritualist Movement. Doubleday. ISBN 978-0-385-05305-1.
  10. ↑ Oppenheim, Janet (1985). The Other World: Spiritualism and Psychical Research in England, 1850–1914. Cambridge, Cambridgeshire: Cambridge University Press. p. 19. ISBN 978-0-521-26505-8.
  11. ↑ Kurtz, Paul (1985). A Skeptic's Handbook of Parapsychology. Buffalo, New York: Prometheus Books. p. 29. ISBN 978-0-87975-300-9.
  12. ↑ Keene, M. Lamar; Rauscher, William V. (1997). The Psychic Mafia. Amherst, New York: Prometheus Books. p. 64. ISBN 978-1-57392-161-9.
  13. 1 2 Wiseman, Richard (1997). Deception & Self-Deception: Investigating Psychics. Amherst, New York: Prometheus Books. pp. 12–23. ISBN 978-1-57392-121-3.
  14. 1 2 Brower, M. Brady (2010). Unruly Spirits: The Science of Psychic Phenomena in Modern France. Urbana: University of Illinois Press. p. 120. ISBN 978-0-252-07751-7.
  15. 1 2 3 4 Carlos María de Heredia. (1922). Spiritism and Common Sense. P. J. Kenedy & Sons. pp. 186–198.
  16. ↑ Donald West. (1954). Psychical Research Today. Chapter: Séance-Room Phenomena. Duckworth. p. 49.
  17. ↑ Stein, Gordon (1996). The Encyclopedia of the Paranormal (2nd ed.). Amherst, New York: Prometheus Books. p. 520. ISBN 978-1-57392-021-6.
  18. ↑ Harris, Frank (1993). -9780879758288/page/77 Debates on the Meaning of Life, Evolution, and Spiritualism. Buffalo, New York: Prometheus Books. p. 77. ISBN 978-0-87975-828-8. {{cite book}}: مقدار |url= را بررسی کنید (کمک)
  19. ↑ Carrington, Hereward (1907). The Physical Phenomena of Spiritualism. Archived from the original on 3 June 2016. Retrieved 19 December 2016.
  20. ↑ Chéroux, Clément (2005). The Perfect Medium: Photography and the Occult. New Haven, Connecticut: Yale University Press. p. 268. ISBN 978-0-300-11136-1.
  21. ↑ Rogo, D. Scott (1978). Minds and Motion: The Riddle of Psychokinesis (1st ed.). New York: Taplinger Pub. Co. pp. 245–246. ISBN 978-0-8008-2455-6.
  22. ↑ Michael Coleman. (1994). The Kluski moulds: a reply. Journal of the Society for Psychical Research. Volume 60: 98–103.
  23. ↑ Polidoro, Massimo (2001). Final Séance: The Strange Friendship Between Houdini and Conan Doyle. Amherst, New York: Prometheus Books. pp. 71–73. ISBN 978-1-57392-896-0.
  24. ↑ Haraldsson, Erlendur; Houtkooper, Joop M. (October 1994). "Report on an Indian Swami Claiming to Materialize Objects: The Value and Limitations of Field Observations" (PDF). Journal of Scientific Exploration. 8 (3): 381–397. Archived from the original (PDF) on 24 October 2021. Retrieved 9 October 2017.
  25. ↑ "Gallery Of Miracles". Saibabamiracles.com. Retrieved 2016-12-19.
  26. ↑ Brown, Mick (1999). The Spiritual Tourist. A Personal Odyssey Through the Outer Reaches of Belief (1st ed.). New York: Bloomsbury. pp. 29–30. ISBN 978-1-58234-034-0.
  27. ↑ Pillay, Prinella (17 March 2004). "Divine blessing". The Post. Archived from the original on 10 October 2004. Retrieved 19 December 2016.
  28. ↑ Shaffer, Paul (September–October 2011). "The Life and Death of 'Living God' Sathya Sai Baba". Skeptical Inquirer. 35 (5). Retrieved 9 October 2017.
  29. ↑ "P.C. Sorcar: "Baba's a bad trickster"". India Today. 4 December 2000. Archived from the original on 24 September 2015. Retrieved 9 October 2017.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.