گویش‌های طالقان

گویش طالقانی
طالقونی
زبان بومی درایران
استان استان تهران شهرستان طالقان
منطقهالبرز جنوبی
گویش‌ها
شهرکی
جوستانی
بایزرودی
ناریانی
الفبای فارسی
کدهای زبان
ایزو ۳–۶۳۹

گویش‌های طالقان گویش‌هایی از زبان‌های ایرانی شمال غربی و زیرمجموعه زبان‌های کاسپین می‌باشد. گویش‌های طالقان به دو گویش تاتی طالقانی و طبری طالقانی تقسیم می‌شود. به عقیدۀ صاحب نظران گویش مردم طالقان به دو دسته مازندرانی و طالقانی تقسیم می‌شود. روستاهایی که بین جوستان و کوه‌های کندوان قرار گرفته‌اند به لهجه مازندرانی سخن می‌گویند. از جوستان به سمت باختر به مازندرانی با لهجه طالقانی سخن می‌گویند.[۱][۲] به گفتۀ اعظام الوزاره زبان اهل طالقان مرکب است از لهجه و لسان قزوینی و طبرستانی چون با این دو ولایت همسایگی و مجاورت دارند و از هر دو سمت وضع تکلم و تلفظ خود را اقتباس نموده‌ است.[۳] گویش طالقانی گویشی از زبان مازندرانی و زیر مجموعه گویش کلارستاقی می‌باشد که به گویش مردم شهرستان چالوس شباهت دارد و برخی ویژگی‌های نحوی آن به گویش‌های مازندرانی گونه همچون قصرانی شباهت دارد.[۴] آبادی‌های بالا طالقان همچون گته ده، اسکان، دهدر، درا پی، گرآب، ناریان، مهران، خیکان و پراچان به گویش طبری طالقانی گویش می‌کنند. [۵].

گویش‌های طالقان

گویش‌های طالقان به دو دسته طالقانی و طبری طالقانی تقسیم می‌شود.[۶][۷]

  1. گویش طالقانی: این گویش از جوستان به غرب و در تمام آبادی‌ها پایین طالقان میان طالقان و کنارود گویش می‌شود.
  2. طبری طالقانی: این گویش از کندوان تا جوستان گویش می‌شود و اکثر آبادی بالا طالقان به جز جوستان را درمی‌گیرد.

دستور زبان گویش طالقانی

ضمایر

در گویش طالقانی ضمیر سه حالت دارد: فاعلی، مفعولی و ملکی.[۸]

ضمیر۱ مفرد۲ مفرد۳ مفرد۱ جمع۲ جمع۳ جمع
فاعلی، تاتی طالقانیmentoušemâošan
مفعولی، تاتی طالقانیmene/meretereuremârešemâreošane
ملکی، تاتی طالقانیmeni/mitiuyimâyišemayiošani

صرف فعل

در جدول زیر فعل آمدن (biâmiyan) بر اساس گویش طالقانی در زمان‌های مختلف صرف می‌شود.[۹]

زمان/شخص۱ مفرد۲ مفرد۳ مفرد۱ جمع۲ جمع۳ جمع
حال التزامیbiyembiyeybiyabiyeymbiyeynbiyan
حال سادهmiyemmiyeymiyamiyeymmiyeynmiyan
حال در حال انجامdarem-miyemdari-miyeydare-miyadarim-miyeymdarin-miyeyndaren-miyan
گذشته سادهbiyâmiamabiyâmieybiyâmiabiyâmieymbiyâmieynbiyâmiana
گذشته استمراریmiyâmiammiyâmieymiyâmiamiyâmieymmiyâmieynmiyâmian
گذشته در حال انجامdabiyam-miyâmiamdabi-miyâmieydabiya-miyâmiadabiyeym-miyâmieymdabiyeyn-miyâmieyndabiyan-miyâmian
گذشته کاملbiyâme biyambiyâme bibiyâme babiyâme biyeymbiyâme biyeynbiyâme biyan

دستور زبان طبری طالقانی

ضمایر

در گویش طبری طالقانی ضمیر سه حالت دارد: فاعلی، مفعولی و ملکی.[۱۰]

ضمیر۱ مفرد۲ مفرد۳ مفرد۱ جمع۲ جمع۳ جمع
فاعلی، طبری طالقانیmenteveemâšemâvešun/ešon
مفعولی، طبری طالقانیmereterevereamârešemarevešunre
ملکی، طبری طالقانیmitiviameišemeivešuni

شناسه

در زبان فارسی دو دسته شناسه داریم: گذشته و حال. اما در گویش طبری طالقانی سه دسته شناسه داریم: گذشته، حال ساده و حال التزامی.[۱۱] (نمونه زیر بر اساس گویش گته‌ده تنظیم شده‌است)

۱. گذشته:

  • بن ماضی ساده: -bimâ = آمد
  • بن ماضی استمراری: -â-mbi = می‌آمد
گذشته۱ مفرد۲ مفرد۳ مفرد۱ جمع۲ جمع۳ جمع
شناسهmeie/∅emieniene

۲. حال ساده:

  • بن مضارع اخباری: -â = می‌آید
حال ساده۱ مفرد۲ مفرد۳ مفرد۱ جمع۲ جمع۳ جمع
شناسهmenineemidenidene

۳. حال التزامی:

  • بن مضارع التزامی: -biâ = بیا
حال التزامی۱ مفرد۲ مفرد۳ مفرد۱ جمع۲ جمع۳ جمع
شناسهam/mie/∅iminan/n

صرف فعل

در جدول زیر فعل آمدن (bimân) بر اساس گویش طبری طالقانی در زمان‌های مختلف صرف می‌شود.[۱۲](نمونه زیر براساس روستا گته‌ده می‌باشد)

زمان/شخص۱ مفرد۲ مفرد۳ مفرد۱ جمع۲ جمع۳ جمع
گذشته سادهbimâmebimâibimâbimâmibimânibimâne
گذشته کاملbimâ-biemebimâ-bibimâ-biebimâ-biemibimâ-bienibimâ-biene
گذشته التزامیbimâ-bâmbimâ-bâibimâ-bâbimâ-bâimbimâ-bâinbimâ-bân
گذشته التزامی کاملbimâ-bi-bâmbimâ-bi-bâibimâ-bi-bâbimâ-bi-bâimbimâ-bi-bâinbimâ-bi-bân
گذشته استمرایâ-mbi-emeâ-mbiâ-mbi-eâ-mbi-emiâ-mbi-eniâ-mbi-ene
گذشته در حال انجامdare-âmbiemedare-âmbidare-âmbiedare-âmbiemidare-âmbienidare-âmbiene
حال ساده/آیندهâmeâniâneâmiândeniândene
حال در حال انجامdare-âmedare-ânidare-ânedare-âmidare-ândenidare-ândene
حال التزامیbiâmbiâibiâbiâimbiâinbiân
آینده نوع اولxâme biâmxâni biâixâne biâxâmi biâimxândeni biâinxândene biân
آینده نوع دومvâne biâmvâne biâivâne biâvâne biâimvâne biâinvâne biân

جستارهای وابسته

منابع

  1. «در گفتگو با مهر عنوان شد: مدیر کل میراث فرهنگی استان البرز:استان البرز کانون تمرکز لهجه‌ها و گویش‌ها از سراسر کشور». وبگاه خبرگزاری مهر.
  2. «زبان مردم طالقان فارسی و مازندرانی و لهجه آنها تاتی می‌باشد». وبگاه سازمان حفاظت محیط زیست استان البرز. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۶. دریافت‌شده در ۱۹ مارس ۲۰۲۰.
  3. اعظام الوزاره، خاطرات من یا روشن شدن تاریخ صد ساله، ۱۵۰.
  4. حبیب برجیان، گویشهای تبروید در البرز مرکزی: همگرایی زبانی بین طبری و فارسی، ۴۳۰.
  5. M. Bazin, E. Ehlers, B. Hourcade, “ALBORZ iii. Geography,” Encyclopædia Iranica, I/8, pp. 813-821; an updated version is available online at http://www.iranicaonline.org/articles/alborz-geography (accessed on 17 May 2014).
  6. «در گفتگو با مهر عنوان شد: مدیر کل میراث فرهنگی استان البرز:استان البرز کانون تمرکز لهجه‌ها و گویش‌ها از سراسر کشور». وبگاه خبرگزاری مهر.
  7. «زبان مردم طالقان فارسی و مازندرانی و لهجه آنها تاتی می‌باشد». وبگاه سازمان حفاظت محیط زیست استان البرز. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۶. دریافت‌شده در ۱۹ مارس ۲۰۲۰.
  8. حبیب برجیان، گویشهای پارسی-تبری در منطقه انتقال زبان با مرز مازندران، ۲۱۳.
  9. حبیب برجیان، گویشهای پارسی-تبری در منطقه انتقال زبان با مرز مازندران، ۲۱۳.
  10. حبیب برجیان، گویشهای تبروید در البرز مرکزی: همگرایی زبانی بین طبری و فارسی، ۴۳۷.
  11. حبیب برجیان، گویشهای تبروید در البرز مرکزی: همگرایی زبانی بین طبری و فارسی، ۴۳۷.
  12. حبیب برجیان، گویشهای تبروید در البرز مرکزی: همگرایی زبانی بین طبری و فارسی، ۴۳۷.

پیوند به بیرون