امتناع از اضافهکاری
| بخشی از مقالههای مربوط به |
| اتحادیههای صنفی و کارگران |
|---|
 |
امتناع از اضافهکاری یا خودداری از اضافهکاری نوعی اعتصاب است که در آن کارگران از انجام کار اضافه کاری، اعم از هر کاری که خارج از ساعات قرارداد باشد، خودداری میکنند. هدف از خودداری از اضافهکاری به این منظور است، تا کارفرمای خود را وادار به مذاکره در مورد شرایط کاری مختلف کنند. کارگران که اغلب در اتحادیهها سازماندهی میشوند، ممکن است این شکل از اقدام صنعتی را برای چانهزنی برای نرخ بالاتر دستمزد، شرایط کاری بهتر یا منصرف کردن کارفرما از تعدیل نیرو انتخاب کنند.[۱] برخلاف اعتصاب کامل که در آن معمولاً کارمندان قرارداد خود را نقض میکنند، در «خودداری از اضافهکاری»، کارگران معمولاً از حمایت خوبی برخوردارند. کارفرمایان از نظر قانونی نمیتوانند به کارمندان و کارگرانی را که با امتناع از انجام اضافه کاری، دنبال خواستهشان هستند فشار بیاورد یا دستمزد آنان را کم کند، زیرا آنهارا شرایط قرارداد کار خود را نقض نمیکنند.[۲] با این حال، شرایط قانونی امتناع از اضافه کاری بین کشورها متفاوت است. ممنوعیت اضافه کاری وقتی مؤثر است که «صنایع و سازمانها با چنان سطوح بالای اضافه کاری یا حسن نیت اداره میشوند که ممنوعیت اضافه کاری … میتواند تأثیر قابل توجه و فوری بر در دسترس بودن یک کالا یا خدمات داشته باشد». از نظر تاریخی، اتحادیهها گاهی به دلیل انتخاب ممنوعیت اضافه کاری، به دلایل اخلاقی مورد انتقاد قرار گرفتهاند. منابع، این نوع اعتراض به شرایط کاری را از دهه ۱۸۰۰ ثبت کردهاند و اسنادی از استفاده از آنها در چهار قاره وجود دارد.[۳]
منابع
- ↑ Law, Jonathan (2016). A Dictionary of Business and Management.
- ↑ Grogan, John (1988). "The Legal Status of Overtime Bans". South African Law Journal. 105 (4): 656.
- ↑ Atzeni, Maurizio, editor. (25 November 2013). Workers and labour in a globalised capitalism : contemporary themes and theoretical issues. ISBN 978-0-230-30317-1. OCLC 868997206.
{{cite book}}:|last=has generic name (help)نگهداری یادکرد:نامهای متعدد:فهرست نویسندگان (link)