جلال طبیب شیرازی

جلال‌الدین احمد بن یوسف بن الیاس طبیب شیرازی معروف به جلال طبیب شیرازی حکیم، طبیب و شاعر قرن هشتم بود. ^[۱] او پزشک مخصوص شاه شجاع (حکـ: ۷۶۰ - ۷۸۶) به شمار می‌رفت. از او در مآخذی نظیر تذکره الشعرای دولتشاه سمرقندی، و سفینه خوشگو و عرفات العاشقین و عرصات العارفین سخن رفته و نمونه‌هایی از شعر وی نقل شده است. ^[۲] منظومه گل و نوروز (سروده ۷۳۴) از آثار اوست که به تصحیح علی محدث منتشر شده است. ^[۳] دیوان شعر او نیز توسط نصرالله پورجوادی به چاپ رسیده‌است.

از سال تولد وی اطلاع درستی در دست نیست. پدر او یوسف بن صائن‌الدین الیاس، که بنا به گفته خود جلال مردی اهل شیراز و در زهد و پارسایی مشهور و فردی گوشه‌گیر بوده است. عموی او نجم‌الدین محمود بن صائن‌الدین الیاس طبیب شیرازی که مردی بسیار دانشمند و طبیبی سرشناس بوده و به جز طب در علوم دیگر نیز دست داشته است. در منظومه گل و نوروز جلال دو مرتبه از این عمو یاد کرده و عنوان نموده که او استادش بوده است. پدربزرگ او فقیهی به نام صائن‌الدین بوده که شاعر از سخنان معنوی و حیات‌بخش او یاد کرده است. ^[۴]