کودکی و نوجوانی جک هابز

سر جان بری «جک» هابز (۱۶ دسامبر ۱۸۸۲ – ۲۱ دسامبر ۱۹۶۳) بازیکن حرفه‌ای کریکت اهل انگلستان بود که از سال ۱۹۰۵ تا ۱۹۳۴ برای ساری و بین سال‌های ۱۹۰۸ تا ۱۹۳۰ در ۶۱ مسابقهٔ تست برای تیم ملی انگلستان بازی کرد. هابز که در خانواده‌ای فقیر در کمبریج به دنیا آمد، تا نسبتاً اواخر عمر جوانی خود در کریکت بازیکنی برجسته محسوب نمی‌شد. پس از موفقیت‌های محدود اولیه، او به فکر دنبال کردن حرفه‌ای در کریکت افتاد و پیشرفت ناگهانی‌اش در سال ۱۹۰۱ این امکان را بیشتر کرد. پس از مرگ پدرش، تمام خانواده به هابز وابسته شدند، اما تام هی‌وارد، بازیکن حرفه‌ای کریکت که برای ساری بازی می‌کرد، از او حمایت کرد. هی‌وارد ترتیب یک مسابقهٔ آزمایشی برای هابز در ساری را داد و پس از موفقیت او، هابز دو سال را صرف کسب شرایط لازم برای بازی در کریکت شهرستانی کرد.

هابز در نخستین حضورش برای ساری بلافاصله موفق بود، اما فرم ضربه‌زنی او در ادامهٔ فصل نخست کاهش یافت. بااین‌حال، در فصل‌های بعد خود را به‌عنوان یکی از بهترین و آینده‌دارترین ضربه‌زن‌های حرفه‌ای انگلستان تثبیت کرد. او برای تور استرالیا در سال‌های ۱۹۰۷–۰۸ با تیم انگلستان انتخاب شد و هنگامی که انگلستان در سال ۱۹۰۹ بار دیگر در مسابقات تست بازی کرد، جایگاه خود را در تیم حفظ کرد. اگرچه موفق بود، اما تنها پس از حضور در تور آفریقای جنوبی در سال‌های ۱۹۰۹–۱۰ بود که کاملاً خود را در سطح تست تثبیت کرد؛ جایی که بر پرتاب‌کنندگان گوگلی ترسناک آفریقای جنوبی برتری یافت. در زمان سری بعدی او، یعنی تور استرالیا در سال‌های ۱۹۱۱–۱۲، منتقدان او را بهترین ضربه‌زن جهان می‌دانستند و او در این سری سه سده به ثمر رساند. او تا آغاز جنگ در سال ۱۹۱۴ جایگاه خود را به‌عنوان ضربه‌زن برتر جهان حفظ کرد. هابز در سطح تست با ویلفرد رودز یک شراکت بسیار مؤثر در آغاز اینینگ ایجاد کرد و در ساری نیز با هی‌وارد چنین شراکتی داشت. تا سال ۱۹۱۴، هابز به شیوه‌ای بسیار تهاجمی و تماشایی ضربه می‌زد؛ سبکی که پس از ازسرگیری دوران حرفه‌ای‌اش بعد از جنگ دیگر هرگز نتوانست به‌طور کامل آن را بازتولید کند.

کودکی و نوجوانی

کودکی

هابز در ۱۶ دسامبر ۱۸۸۲ در کمبریج به دنیا آمد. او بزرگ‌ترین فرزند از میان ۱۲ فرزند جان کوپر هابز، سنگ‌کار سقف، و همسرش فلورا ماتیلدا بری بود. هابز در کلبه‌ای متعلق به پدربزرگ مادری‌اش، در منطقه‌ای فقیر و فرسوده از شهر، به دنیا آمد؛ اما خانواده اندکی پس از تولد او به خانهٔ شخصی خود نقل مکان کردند. بااین‌حال، خانوادهٔ هابز در سراسر دوران کودکی او همچنان در فقر به سر می‌بردند و شرایط زندگی طبقهٔ کارگر در کمبریج نامناسب بود. هابز بعدها نوشت که اگرچه دوران کودکی شادی داشت، به کسانی که در مناطق مرفه‌تر کمبریج زندگی می‌کردند حسادت می‌کرد و تجربه‌های دوران کودکی در او احساس حقارت ایجاد کرده بود. خانواده در این دوره چندین بار خانه عوض کردند.

پدر هابز علاقهٔ فراوانی به کریکت داشت و عملکرد او در بازی برای باشگاهی کوتاه‌عمر که خودش و همکارانش تشکیل داده بودند، باعث شد پیشنهادی برای اشتغال به‌عنوان بازیکن حرفه‌ای کریکت در فنر، زمین کریکت باشگاه کریکت دانشگاه کمبریج، دریافت کند. وظایف اصلی او داوری مسابقات در زمین و توپ‌اندازی در تورهای تمرینی کریکت برای دانشجویان بود. اگرچه دستمزد پایین بود، پدر هابز خوشحال بود که به آرزوی همیشگی خود برای داشتن حرفه‌ای در کریکت دست یافته است. در سال ۱۸۸۹، او به سمت معتبرتر مسئول نگهداری زمین و داور در کالج جیزس منصوب شد، جایی که هابز جوان می‌توانست تمرین کریکت را تماشا کند و گاه در آن مشارکت داشته باشد؛ هرچند پدرش که تمایلی به سوءاستفاده از موقعیت خود نداشت، آموزش رسمی چندانی به او نمی‌داد. بااین‌حال، هابز خیلی زود از پدرش عشق به کریکت را آموخت. هابز بعدها ادعا کرد که پدرش به‌ندرت او را آموزش می‌داد، اما مادرش یک بار گفته بود که پدر هابز «از زمانی که او به اندازهٔ کافی بزرگ شده بود تا بتواند چوب کریکت را در دست بگیرد، با دقت تمرینش می‌داد». هابز از سنین پایین هر زمان که می‌توانست کریکت بازی می‌کرد و نخستین بازی‌هایش در خیابان‌های نزدیک خانه انجام شد. او و پدرش اغلب دربارهٔ این بازی گفت‌وگو می‌کردند و هابز کریکت محلی را با دقت دنبال می‌کرد.

هابز در مدرسهٔ ابتدایی وابسته به کلیسای محلی انگلیکان خود، سنت متیو، تحصیل کرد. در سال ۱۸۹۱ به مدرسهٔ پسرانهٔ یورک استریت رفت؛ جایی که برخلاف مدرسهٔ قبلی، خانواده‌اش مجبور بودند برای تحصیل او شهریه بپردازند. او بعدها نوشت که دانش‌آموز ضعیفی بود اما در ورزش موفق‌تر عمل می‌کرد. او و مادرش بعدها هر دو نقل کردند که در خانه یا مدرسه به‌ندرت دچار دردسر می‌شد، مگر هنگام انجام شوخی‌های عملی. او همچنین مشارکت زیادی در کلیسای سنت متیو داشت و عضو گروه کُر کلیسا بود. نخستین حضور او در یک مسابقهٔ کریکت به‌عنوان بازیکن ذخیرهٔ لحظه‌آخری برای تیم گروه کُر کالج جیزس بود، اما پس از آن مرتباً برای تیم گروه کُر سنت متیو که بعدها کاپیتان آن شد، و تیم مدرسهٔ یورک استریت بازی کرد. او همچنین از اعضای بنیان‌گذار تیمی به نام باشگاه آیوی بود که در پارکرز پیس بازی می‌کرد. در تعطیلات، به پدرش در کارهای زمین کالج جیزس کمک می‌کرد. در سال آخر تحصیلش در یورک استریت، برای کمک به بودجهٔ خانواده، پیش از شروع ساعات مدرسه در خانه‌ای خصوصی به‌عنوان خدمتکار کار می‌کرد و وظیفهٔ اصلی‌اش نظافت بود. هنگامی که در سال ۱۸۹۵ مدرسه را ترک کرد، ابتدا به‌عنوان پادو کار کرد تا اینکه ارتباطات پدرش در دانشگاه به او کمک کرد شغل تابستانی به‌عنوان خدمتکار کالج پیدا کند؛ شغلی که عمدتاً شامل کمک به تیم کریکت بود. سپس، در ۱۶سالگی، حرفه‌ای بالقوه دائمی‌تر را به‌عنوان کارآموز لوله‌کش گاز آغاز کرد.

او همچنان سخت تمرین می‌کرد و صبح‌ها و عصرها در پارکرز پیس ضربه می‌زد؛ زمین‌های کریکت این محل کیفیت پایینی داشتند و برخی منتقدان موفقیت‌های بعدی هابز را به سال‌های شکل‌گیری او در زمین‌های دشوار برای ضربه‌زنی نسبت داده‌اند. بااین‌حال، هابز در آن زمان، برخلاف دیگر ضربه‌زن‌های موفق که از سنین پایین درخشیده بودند، بازیکنی برجسته محسوب نمی‌شد. هیچ مربی یا تیمی به سراغ او نیامد و او ۱۸ ساله بود که نخستین سدهٔ خود را به ثمر رساند. هابز بعدها پذیرفت که بازیکنی دیررشد بوده است و در آن زمان چشم‌انداز واقع‌بینانهٔ چندانی برای دنبال کردن حرفه‌ای به‌عنوان بازیکن حرفه‌ای کریکت، مانند پدرش، نداشت؛ هرچند همچنان این امید را در دل داشت.

پیشرفت به‌عنوان بازیکن کریکت

نقطهٔ عطف هابز در سال ۱۹۰۱ فرا رسید، و او شروع کرد به باور اینکه می‌تواند به‌عنوان بازیکن کریکت موفق شود. ضربه‌زنی او در طول فصل پیشرفت کرد و در این مدت برای دو تیم محلی، آینزورث و کمبریج لیبرالز، بازی کرد. هنگامی که برای تیم نخست مقابل تیم دوم بازی کرد، ۱۰۲ امتیاز به دست آورد که نخستین سدهٔ او بود. عملکرد او در آن فصل باعث شد برای یک مسابقهٔ خیریهٔ سالانه انتخاب شود؛ مسابقه‌ای میان تیمی نمایندهٔ کمبریج و تیمی از بازیکنان حرفه‌ای کریکت که توسط بازیکن زادهٔ کمبریجِ ساری، تام هی‌وارد، گرد آورده شده بود. هابز در آخرین لحظه جایگزین شد، و اگرچه تنها ۲۶ امتیاز بدون اوت به دست آورد، در برابر بازیکنان حرفه‌ای احساس راحتی می‌کرد؛ هابز از اینکه می‌توانست در سطح بالاتری رقابت کند بسیار خوشحال بود و شروع کرد به درک بهترین روش برای ضربه‌زنی مؤثر. در پایان فصل، از او دعوت شد به‌عنوان بازیکن آماتور برای کمبریج‌شر بازی کند، اگرچه کارنامه‌اش در کریکت باشگاهی چشمگیر نبود. او موفقیت چندانی کسب نکرد، و تنها یک بار به امتیاز دورقمی رسید، اما تجربه‌های آن فصل عزم او را برای دنبال کردن حرفه‌ای در کریکت بیشتر کرد.

در اوایل سال ۱۹۰۲، هابز با موفقیت برای شغل دستیار بازیکن حرفه‌ای در مدرسهٔ بدفورد درخواست داد و در سراسر ترم تابستان در این سمت باقی ماند. کار عمدتاً شامل نگهداری زمین و توپ‌اندازی در تورهای تمرینی بود که او را خسته و ناراضی می‌کرد. دور بودن از خانه برای نخستین بار و کار در محیط یک مدرسهٔ عمومی باعث شد احساس کند از نظر اجتماعی با محیط بیگانه است. او از وظایف کریکت خود لذت نمی‌برد، هرچند بعدها اعتراف کرد قدرت کریکت مدرسه باعث بهبود ضربه‌زنی خودش شده بود. در اواخر اوت، هابز برای نخستین بار به‌عنوان بازیکن حرفه‌ای به کمبریج بازگشت. او در ازای دریافت ۱۰ شیلینگ برای تیمی از شهر نزدیک رویستون مقابل تیم هرتفوردشایر کلاب اند گراند بازی کرد. هابز که در بالاترین سطح کریکت دوران حرفه‌ای خود تا آن زمان ظاهر می‌شد، ۱۱۹ امتیاز به دست آورد. موفقیت او خانواده‌اش را خوشحال کرد و او را به چهره‌ای مشهور در منطقه تبدیل کرد. پدر هابز در ترتیب دادن حضور او در این مسابقه نقش داشت، اما خود به بیماری سینه‌پهلو مبتلا و از پیش به‌شدت بیمار بود؛ او یک هفته پس از آنکه پسرش سدهٔ خود را به ثمر رساند، در ۳ سپتامبر ۱۹۰۲ درگذشت. مرگ او همسر و فرزندانش را با مشکلات مالی شدیدی روبه‌رو کرد.

با توجه به شهرت و احترام محلی نسبت به پدر هابز، کمیته‌ای محلی برای جمع‌آوری پول به‌منظور حمایت از خانواده تشکیل شد. برای این منظور، مسابقه‌ای برای جمع‌آوری کمک مالی در پارکرز پیس برگزار شد. تام هی‌وارد تیمی از بازیکنان حرفه‌ای سرشناس، از جمله چند تن از هم‌تیمی‌های خود در ساری، را گرد آورد؛ این مسابقه از نظر مالی موفقیت چشمگیری داشت و تا حد زیادی مشکلات مالی خانوادهٔ هابز را کاهش داد. هابز در زمستان ۱۹۰۲–۰۳ وظایف پدرش را به‌عنوان مسئول نگهداری زمین کالج جیزس بر عهده گرفت. در آنجا یکی از همکارانش و دوستان پدرش، اف. سی. هات، با هی‌وارد تماس گرفت و از او خواست برای هابز یک مسابقهٔ آزمایشی ترتیب دهد تا او به ساری بپیوندد. در نتیجه، در اواخر سال ۱۹۰۲، هی‌وارد و بیل ریوز، بازیکن اسکس که در کمبریج به دنیا آمده بود، در پارکرز پیس مقابل هابز توپ انداختند و او هی‌وارد را تحت تأثیر قرار داد. هابز و هات مطمئن نبودند که این موضوع به نتیجه‌ای برسد و هات برای اسکس نامه نوشت و درخواست مسابقهٔ آزمایشی کرد، اما این شهرستان هرگز پاسخ نداد.

بازیکن کریکت ساری

هابز در آوریل ۱۹۰۳ برای یک مسابقهٔ آزمایشی در ساری احضار شد؛ پس از ضربه‌زدن در تورهای تمرینی، برای حضور در دو مسابقهٔ آزمایشی انتخاب شد که در آنها به‌ترتیب ۳۷ و ۱۳ امتیاز گرفت. دبیر ساری پس از آن به او پیشنهاد داد در کادر زمین اووال مشغول شود و در طول فصل، دستمزدی پایه معادل ۳۰ شیلینگ در هفته دریافت کند. هی‌وارد همچنین دبیر باشگاه را متقاعد کرد که در پایان فصل ۱۹۰۳ مبلغ ۱۰ پوند به هابز پرداخت کند تا حمایت بیشتری از خانوادهٔ هابز صورت گیرد. هابز به دلیل قوانین احراز شرایط آن زمان برای مسابقات قهرمانی شهرستان‌ها نمی‌توانست بلافاصله برای ساری بازی کند. برای حضور در یک تیم شهرستانی، بازیکن باید در آن شهرستان متولد شده یا دو سال در آنجا زندگی کرده باشد. به همین منظور، هابز به لندن نقل مکان کرد؛ او بعدها نوشت که زندگی در این شهر را بسیار دوست داشته است. او با یکی از بازیکنان جوان ساری هم‌خانه شد. در همین دوران، با موفقیت نسبی به‌عنوان بازیکن فوتبال در تیم‌های محلی و در پست مهاجم بازی کرد. بااین‌حال، در ماه‌های زمستان با وجود پرداخت خارج از فصل ساری، از نظر مالی با مشکل روبه‌رو بود. هابز نیز مانند دیگر بازیکنان کریکت ساری در آن زمان، برای یافتن کار خارج از فصل کریکت مشکل داشت.

در دوران احراز شرایط، هابز برای تیم جوانان ساری و تیم «کلاب اند گراند» یازده‌نفره بازی کرد؛ هر دو تیم مخصوص بازیکنان جوان کریکت ساری بودند. او چند امتیاز قابل‌توجه به دست آورد، از جمله ۸۶ امتیاز در نخستین مسابقه‌اش برای کلاب اند گراند، اما به گفتهٔ زندگی‌نامه‌نویس هابز، لئو مک‌کینستری، «همان‌طور که در بخش زیادی از زندگی اولیه‌اش انجام داده بود، هابز عملکردی رضایت‌بخش داشت، بدون اینکه کار خارق‌العاده‌ای انجام دهد». او ۴۸۰ دوش با میانگین ضربه‌زنی ۳۴٫۲۹ به دست آورد و ۱۹ ویکت نیز گرفت، زیرا توپ‌اندازی او پیشرفت کرده بود. فصل بعد، هابز تنها برای کلاب اند گراند بازی کرد، میانگین خود را به ۴۳٫۹۰ افزایش داد و افراد مرتبط با ساری را تحت تأثیر قرار داد. پیشرفت ناگهانی هابز باعث شد بار دیگر به تیم کمبریج‌شایر بازگردد. او بسیاری از منتقدان را با ضربه‌زنی خود تحت تأثیر قرار داد، به‌ویژه زمانی که در دو مسابقه مقابل هرتفوردشر به‌ترتیب ۱۹۵ و ۱۲۹ امتیاز کسب کرد. در مجموع، او در ۱۳ اینینگ برای کمبریج‌شایر ۶۹۶ دوش با میانگین ۵۸٫۰۰ به دست آورد. سالنامهٔ کریکت‌بازان ویزدن در بررسی فصل کمبریج‌شایر نوشت: «بازیکن جدیدی به نام هابز خدمات ارزنده‌ای به‌عنوان ضربه‌زن ارائه کرد و به میانگینی چشمگیر دست یافت.»

بازیکن کریکت فرست‌کلاس

فصل نخست

هابز در آغاز فصل کریکت ۱۹۰۵ شرایط لازم برای بازی در ساری را به دست آورده بود. در آن زمان، تام هی‌وارد ضربه‌زن آغازگر ساری بود، اما شریک ثابت و منظمی نداشت؛ پس از بازنشستگی بابی ایبل، چند ضربه‌زن بدون موفقیت در این نقش آزمایش شده بودند. هابز تا آن زمان تنها به‌ندرت اینینگ را آغاز کرده بود و برای کمبریج‌شایر نیز چنین کاری نکرده بود. همچنین جایگاه هابز در تیم تضمین‌شده نبود، زیرا ساری بازیکنان زیادی داشت و رقابت برای حضور در ترکیب بسیار شدید بود. بااین‌حال، مطبوعات کریکت هابز را بازیکنی بسیار آینده‌دار می‌دانستند؛ تام هی‌وارد نیز چنین نظری داشت. هنگامی که هی‌وارد در نخستین مسابقهٔ فصل کاپیتان ساری بود، کاپیتان معمولی و آماتور ساری غایب بود، اطمینان حاصل کرد که هابز در مسابقه مقابل تیمی نمایندهٔ «جنتلمن‌های انگلستان» بازی کند. از آنجا که هیچ‌یک از ضربه‌زن‌های آغازگر شناخته‌شده برای مسابقه در دسترس نبودند، هی‌وارد هابز را برای آغاز ضربه‌زنی با خود به زمین برد. هابز که در ۲۴ آوریل ۱۹۰۵ نخستین بازی خود را انجام داد، در اینینگ نخست ۱۸ دوش و در اینینگ دوم ۸۸ دوش با سرعت بالا به دست آورد؛ سپس باران باعث شد مسابقه مساوی اعلام شود. چند تن از حاضران در مسابقه، از جمله دابلیو. جی. گریس، کاپیتان تیم مقابل، تحت تأثیر او قرار گرفتند و مطبوعات نیز عملکردش را ستودند. پس از مسابقه، دبیر ساری، سی. دبلیو. آلکوک، هابز را به دفتر خود فراخواند تا بابت نخستین بازی‌اش به او تبریک بگوید.

کاپیتان رسمی ساری، لرد دالمِنی، در مسابقهٔ بعدی مقابل اسکس، نخستین مسابقهٔ باشگاه در مسابقات قهرمانی شهرستان‌ها که از ۴ مه آغاز شد، کنترل تیم را بر عهده گرفت. هابز جایگاه خود را حفظ کرد و در اینینگ دوم ساری طی حدود سه ساعت ۱۵۵ دوش به دست آورد. هابز بعدها توپی را گرفت که پیروزی ساری را قطعی کرد و جمعیت هنگام خروج او از زمین تشویقش کردند. لرد دالمِنی هنگام خروج بازیکنان از زمین، بازی ملی شهرستانی ساری را به هابز اعطا کرد؛ اعطای کلاه به یک بازیکن با چنین سرعتی بسیار غیرمعمول بود. گزارش‌های مطبوعاتی روزهای بعد تشخیص دادند که او بالقوه بازیکنی بسیار خوب است. هابز در هفته‌های بعد نیز فرم خود را حفظ کرد؛ یک سدهٔ دیگر مقابل اسکس به ثمر رساند و در برابر تیم کریکت استرالیا که در تور بود ۹۴ دوش گرفت. بااین‌حال، از اوایل ژوئن به‌طور کلی موفقیت کمتری داشت. اگرچه مقابل میدل‌سکس ۷۵ دوش بدون اوت و در دومین مسابقه مقابل استرالیا ۵۸ دوش به دست آورد، بهترین امتیاز او در باقی فصل تنها ۳۸ بود. او در برابر انواع مختلف توپ‌اندازان مشکل داشت و از ناتوانی در کسب دوش ناامید شد. خستگی ناشی از بازی کریکت تا شش روز در هفته بر ضربه‌زنی او اثر گذاشت؛ در حالی که برخلاف دوران بعدی حرفه‌اش، عملکردش در میدان از سوی تماشاگران و روزنامه‌نگاران مورد انتقاد قرار گرفت. برای بازگرداندن فرم او، ساری هابز را در جایگاه‌های مختلف ترتیب ضربه‌زنی آزمایش کرد و گاهی او را از ترکیب کنار گذاشت، اما هیچ‌چیز مؤثر واقع نشد.

هابز در مجموع تمام مسابقات کریکت فرست‌کلاس آن فصل ۱٬۳۱۷ دوش با میانگین ۲۵٫۸۲ به دست آورد که شامل دو سده و چهار امتیاز دیگر بالاتر از ۵۰ بود. این عملکرد او را در میان میانگین‌های ضربه‌زنی ساری در جایگاه نهم قرار داد. مک‌کینستری این شروع را «شروعی محکم، اگرچه به‌سختی هیجان‌انگیز» توصیف می‌کند. او به‌عنوان توپ‌اندازی گاه‌به‌گاه با سرعت متوسط، شش ویکت گرفت. مجلهٔ ویزدن در بررسی فصل ساری، هابز را به‌طور ویژه مورد توجه قرار داد و ضمن ستایش فرم او در آغاز فصل، خاطرنشان کرد که خستگی بر عملکردش اثر گذاشته بود؛ همچنین پیشنهاد کرد که او بهترین بازیکن حرفه‌ای ضربه‌زنی بود که ساری در مدت طولانی پیدا کرده بود. تایمز نیز اشاره کرد که اگرچه هابز خوب عمل کرده بود، اما به سطحی که شروع فصلش نوید می‌داد نرسیده بود. هابز عموماً نزد هم‌تیمی‌هایش محبوب بود و به‌عنوان فردی اهل شوخی‌های عملی شهرت یافت؛ شهرتی که در تمام دوران حرفه‌ای‌اش حفظ کرد. بااین‌حال، به گفتهٔ مک‌کینستری، دست‌کم یکی از اعضای تیم چندان تحت تأثیر قرار نگرفته بود و تلاش کرد با انتشار شایعه‌ای مبنی بر اینکه هابز در حالت مستی به کاپیتان توهین کرده است، وجههٔ او را تضعیف کند.

افزایش شهرت

هابز زمستان ۱۹۰۵–۰۶ را صرف تمرین ضربه‌زنی و میدان‌داری کرد. در نتیجه، در سال ۱۹۰۶ ثبات بیشتری از خود نشان داد. او در نخستین مسابقهٔ فصل مقابل جنتلمن‌های انگلستان ۸۵ دوش به دست آورد و در سراسر فصل فرم خود را حفظ کرد. او با نشان دادن دامنهٔ گسترده‌تری از ضربات، چهار سده به ثمر رساند که یکی از آنها بار دیگر مقابل اسکس بود، و یک شراکت آغازین مؤثر با هی‌وارد ایجاد کرد؛ هی‌وارد نیز رکورد بیشترین مجموع دوش در یک فصل را ثبت کرد. این دو مجموعه‌ای از شراکت‌های پرامتیاز داشتند، اگرچه هی‌وارد به‌وضوح شریک غالب بود. هابز بعدها تأثیر و الهام‌بخشی هی‌وارد را در این دوره تصدیق کرد. هابز در مجموع ۱٬۹۱۳ دوش با میانگین ۴۰٫۷۰ و بالاترین امتیاز ۱۶۲ به دست آورد، و در میانگین‌های ساری در جایگاه دوم قرار گرفت. ویزدن از پیشرفت او در میدان‌داری تمجید کرد و نوشت که او «یکی از بهترین ضربه‌زن‌های حرفه‌ای سال» بود و احتمالاً حتی بهتر نیز خواهد شد. ساری در مسابقات قهرمانی شهرستان‌ها به مقام سوم صعود کرد، اما بابت جذب هابز با انتقاد روبه‌رو شد؛ مطبوعات پیشنهاد کردند که حضور بازیکنان خارج از محدودهٔ جغرافیایی شهرستان‌ها غیراخلاقی است و تداوم حمایت باشگاه از هابز ناشی از تمایل به توجیه قرارداد با او بوده است.

پس از ازدواج و ماه‌عسلش در زمستان ۱۹۰۶–۰۷، هابز در سال ۱۹۰۷ به پیشرفت‌های بیشتری به‌عنوان ضربه‌زن دست یافت. بارندگی بسیار زیاد در طول فصل، ویزدن این فصل را پرباران‌ترین فصل تاریخ توصیف کرد، باعث شد زمین‌ها اغلب به سود توپ‌اندازان باشند. هابز تکنیک ضربه‌زنی خود را با شرایط تطبیق داد، دفاع خود را بهبود بخشید و روشی برای بازی از پای عقب ایجاد کرد؛ به این معنا که وزن بدن به عقب منتقل می‌شد، نه به سمت توپ. پس از شروعی نامطمئن در فصل، او شروع به ضربه‌زنی با ثباتی زیاد کرد. او با کنترل بیشتر ضربات در سمت آف، در برابر وارویک‌شر تمام یک اینینگ را در زمینی که باران آن را خراب کرده بود و ضربه‌زنی در آن دشوار بود، بدون اوت سپری کرد؛ در همان هفتهٔ ژوئن چهار شراکت بالای صد دوش با هی‌وارد داشت و در مسابقهٔ خانگی مقابل وارویک‌شر ۱۵۰ دوش به دست آورد؛ این اینینگ از سوی منتقدان ستایش شد. این عملکردها توجه انتخاب‌کنندگان باشگاه کریکت مریلبون (MCC) را جلب کرد و او برای تیم بازیکنان در مسابقات معتبر بازیکنان در برابر جنتلمنان در ژوئیه انتخاب شد. او در هر دو مسابقه ناموفق بود؛ در نخستین مسابقه در لردز، پیش از آنکه در هر دو اینینگ توسط توپ‌انداز سریع والتر بریرلی اوت شود، به‌ترتیب ۲ و ۹ دوش گرفت و در مسابقهٔ اووال نیز ۵ و ۱۹ دوش به دست آورد. برخی مفسران پس از این مسابقات از هابز انتقاد کردند و پیشنهاد دادند که باید دفاعی‌تر بازی کند، زیرا در ضربه‌زنی بیش از حد بی‌محابا عمل می‌کرد.

هابز در ادامهٔ فصل سه سدهٔ دیگر به ثمر رساند و برای حضور در مسابقهٔ جشنوارهٔ اسکاربرو مقابل تیم آفریقای جنوبی که در تور بود انتخاب شد. توپ‌اندازان گوگلی آفریقای جنوبی در آن تابستان باعث نگرانی ضربه‌زن‌های انگلیسی شده بودند، و گوگلی تهدید می‌کرد که ماهیت کریکت را تغییر دهد. هابز مقابل این توپ‌اندازان ۷۸ دوش گرفت، اگرچه به نوشتهٔ رونالد میسون، این امتیاز در زمینی استخوان‌سخت و در برابر توپ‌اندازان خسته بیشتر تفریح بود تا بازی واقعی. هابز در پایان فصل ۲٬۱۳۵ دوش با میانگین ۳۷٫۴۵ به دست آورده بود. او یکی از تنها سه بازیکنی بود که از ۲٬۰۰۰ دوش عبور کردند؛ در میانگین ساری پس از هی‌وارد دوم بود، و در میانگین‌های ملی در جایگاه هشتم قرار گرفت. ویزدن به پیشرفت او و افزایش دامنهٔ ضرباتش، به‌ویژه در سمت آف، اشاره کرد و نوشت که «در میان ضربه‌زن‌های حرفه‌ای جوان، هیچ‌کس آینده‌ای به این روشنی پیش رو ندارد».

بازیکن مسابقات تست

نخستین تور استرالیا

در اوت ۱۹۰۷، در جریان فصل کریکت، هابز برای تور استرالیا همراه با تیم شهرستان مریلبون انتخاب شد؛ در آن زمان تیم‌های انگلستان با نام و نشان باشگاه شهرستان مریلبون در تورها شرکت می‌کردند. هابز بعدها گفت که تا پیش از پیشرفت در ضربه‌زنی، هدفش صرفاً بازی برای ساری بود، اما در سال ۱۹۰۷ متوجه شد که حضور در تیم انگلستان دست‌یافتنی است. بااین‌حال، شانس انتخاب او با رد شرایط مالی پیشنهادشده برای تور از سوی چهار بازیکن حرفه‌ای برجسته، از جمله هی‌وارد، افزایش یافت. افزون بر این، چند ضربه‌زن آماتور از جمله سی. بی. فرای یا برای تور دعوت نشدند یا در دسترس نبودند. در همان زمان، و بعدها نیز نویسندگان اذعان کردند که با توجه به کیفیت کریکت انگلستان در آن دوره، تیم قدرتمندی نبود. بااین‌حال، انتخاب هابز قطعی نبود؛ آرچی مک‌لارن، چهره‌ای بانفوذ، در آن زمان از ضربه‌زنی او انتقاد می‌کرد و ممکن است هابز انتخاب خود را مدیون حمایت آماتور ساری، اچ. دی. جی. لووسن گاور، بوده باشد.

هابز پس از غلبه بر تردیدهای اولیه دربارهٔ ترک همسر و پسر تازه‌متولدشده‌اش، دعوت را پذیرفت؛ اما در سراسر سفر دریایی به استرالیا به‌شدت از دریازدگی رنج برد، عارضه‌ای که در سراسر زندگی او را آزار می‌داد. برای اینکه پس از رسیدن به استرالیا فرصت بهبودی داشته باشد، هابز دو بازی نخست تور را از دست داد؛ پس از بهبودی نیز پیش از آغاز سری تست تنها در دو مسابقه از چهار دیدار باقی‌مانده بازی کرد. هابز بعدها معتقد بود کاپیتان باشگاه شهرستان مریلبون، آرتور جونز، در کنار گذاشته شدن او از تیم نقش داشت، زیرا او هابز را بازیکن خوبی نمی‌دانست. هابز همچنین معتقد بود جونز فرصتی برای اثبات توانایی‌اش به او نداد. بااین‌حال، هابز در دو حضور خود با چوب موفق نبود و متعاقباً برای نخستین مسابقهٔ تست کنار گذاشته شد. حتی زمانی که جونز پیش از آغاز مسابقه بیمار شد، جورج گان که عضو تیم تور نبود اما در استرالیا حضور داشت، به هابز ترجیح داده شد و در مسابقه سده به ثمر رساند. بااین‌حال، انگلستان مسابقه را باخت و عملکرد بازیکن آماتور و دروازه‌بان و ضربه‌زن آغازگر موقت، دیک یانگ، به‌عنوان عاملی زیان‌بار برای تیم مورد توجه قرار گرفت. پس از عملکرد مؤثر هابز با چوب در دو مسابقه پس از تست، فردریک فین، کاپیتان موقت انگلستان، هابز را برای آغاز ضربه‌زنی در تست دوم انتخاب کرد.

او در ۱ ژانویه ۱۹۰۸ در ملبورن کریکت گراند نخستین بازی تست خود را انجام داد. او در روز دوم، پس از آنکه استرالیا ۲۶۶ دوش به دست آورد، به میدان رفت؛ طی ۱۸۲ دقیقه، در اینینگ نخست ۸۳ دوش کسب کرد و اگرچه آهسته‌تر از معمول ضربه می‌زد، منتقدان از دفاع او تمجید کردند. در نهایت، انگلستان برای پیروزی به ۲۸۲ دوش نیاز داشت. هابز و فین ۵۴ دوش برای ویکت نخست به دست آوردند؛ سپس هابز با ۲۸ دوش اوت شد، اما انگلستان در ادامه با یک ویکت اختلاف پیروز شد.

هابز در باقی سری جایگاه خود را حفظ کرد. در تست سوم، او ۲۶ و ۲۳ دوش گرفت، هرچند در اینینگ دوم مجبور شد به دلیل مصدومیت از زمین خارج شود. در مسابقهٔ چهارم، در زمینی که به‌شدت از باران آسیب دیده بود، ۵۷ دوش گرفت و با رویکردی تهاجمی به توپ‌اندازی، ۱۰ چهار امتیازی زد. مدیر تیم شهرستان مریلبون از تکنیک و قضاوت عالی هابز در شرایط دشوار ضربه‌زنی تمجید کرد. او سری را با اینینگ ۷۲ دوش در مسابقهٔ نهایی به پایان رساند، اما نتوانست از سومین شکست پیاپی انگلستان جلوگیری کند؛ تیم میزبان سری پنج‌مسابقه‌ای را ۴–۱ برد. هابز ۳۰۲ دوش با میانگین ۴۳٫۱۴ به دست آورد. در سایر مسابقات درجه‌یک، هابز مقابل تاسمانی و ویکتوریا سده به ثمر رساند و در مجموع ۸۷۶ دوش با میانگین ۴۱٫۷۱ به دست آورد. مدیر باشگاه شهرستان مریلبون پس از تور از هابز تمجید کرد، اما خود هابز از تور لذت نبرد. سفر را خسته‌کننده یافت و به‌شدت دلتنگ خانه بود.

موفقیت ادامه‌دار

اگرچه شرایط ضربه‌زنی در سال ۱۹۰۸ عموماً بهتر از فصل پیش بود، هابز دوش‌های کمتری به دست آورد. بااین‌حال، در مسابقات قهرمانی شهرستان‌ها میانگین ضربه‌زنی بالاتر از ۴۰ داشت و برای ساری شش سده به ثمر رساند. یکی از این سده‌ها اینینگ ۱۰۶ دوش در زمینی بسیار دشوار بود؛ زمینی که باعث می‌شد توپ بیش از حد بچرخد و جهش کند، در حالی که کالین بلایث، که در چنین شرایطی بسیار مؤثر محسوب می‌شد، توپ‌اندازی می‌کرد. در مسابقهٔ جنتلمن‌ها مقابل بازیکنان، هابز ۸۱ دوش گرفت؛ این عملکرد در تضاد با ناکامی او در نخستین حضورش در این مسابقات بود. از سوی دیگر، او مقابل یورک‌شر، قهرمان شهرستان‌ها در آن سال، با تنها ۳۳ دوش در چهار اینینگ عملکرد ضعیفی داشت. هابز در تمام مسابقات درجه‌یک ۱٬۹۰۴ دوش با میانگین ۳۷٫۳۳ به دست آورد. به پاس دستاوردهایش در آن فصل، هابز به‌عنوان یکی از بازیکنان کریکت سال ویسدِن انتخاب شد. در متن معرفی او آمده بود: «در حال حاضر شاید هیچ ضربه‌زن حرفه‌ای بهتری در انگلستان، جز هی‌وارد و تایلدزلی، وجود نداشته باشد.»

هابز فصل ۱۹۰۹ را با مجموعه‌ای از امتیازهای بالا آغاز کرد. در دومین مسابقهٔ خود، مقابل همپ‌شر پیش از ناهار روز نخست یک سده به ثمر رساند. او سرانجام به ۲۰۵ رسید؛ نخستین امتیاز دویست‌تایی او، و در ۱۶۵ دقیقه با ارنی هیز شراکتی ۳۷۱ دوش ایجاد کرد، هرچند زمین برای ضربه‌زنی آسان بود و تیم مقابل از توپ‌اندازان مؤثر بی‌بهره بود. در مسابقهٔ بعد، هابز مقابل وارویک‌شر ۱۵۹ دوش گرفت و با هی‌وارد شراکت آغازینی ۳۵۲ دوش داشت؛ سپس در نخستین اینینگ پیروزی ساری مقابل تیم استرالیاییِ در حال تور، بهترین امتیاز را کسب کرد. ساری بار دیگر با وارویک‌شر روبه‌رو شد و هابز در هر دو اینینگ سده به ثمر رساند و سپس در مسابقهٔ بعدی مقابل اسکس ۹۹ دوش گرفت. چنین فرمی او را در رقابت برای حضور در تیم انگلستان مقابل استرالیا قرار داد، اما قدرت ضربه‌زنی انگلستان در آن زمان به حدی بود که جایگاه او قطعی نبود. افزون بر این، کاپیتان انگلستان، آرچی مک‌لارن، همچنان قانع نشده بود که هابز کیفیت لازم را دارد. بااین‌حال، کاپیتان ساری، لووسن گاور، در آن سال یکی از انتخاب‌کنندگان بود. او کمیته را متقاعد کرد هابز را در ترکیب قرار دهد و سپس مک‌لارن مردد را متقاعد کرد که او را در تیم بازی دهد.

در نخستین تست، که در ادجباستون برگزار شد، هابز با مک‌لارن آغازگر ضربه‌زنی بود، اما با نخستین توپی که دریافت کرد، توسط چارلی مک‌کارتنی بدون امتیاز اوت شد. بااین‌حال، مسابقه کم‌امتیاز بود و زمین ضربه‌زنی را دشوار می‌کرد و استرالیا انگلستان را برای پیروزی به ۱۰۵ دوش نیازمند کرد. این کار در آن شرایط آسان نبود، اما هابز، این بار همراه با سی. بی. فرای در آغاز ضربه‌زنی، ۶۲ دوش بدون اوت به دست آورد. او از تمام توپ‌اندازان به‌سرعت امتیاز گرفت و انگلستان بدون از دست دادن ویکت به هدف رسید. این اینینگ به این معنا بود که او تا پایان ماه مه ۹۱۹ دوش به دست آورده بود، اما نتوانست دستاورد دبلیو. جی. گریس را در ثبت ۱٬۰۰۰ دوش تا پایان ماه مه تکرار کند، زیرا ناتینگهام‌شر در ۳۱ مه، زمانی که ساری با آنها بازی می‌کرد، تمام روز در حال ضربه‌زنی بود. انگلستان تست دوم را با ۹ ویکت باخت؛ تیم آنها به‌شدت تغییر کرده بود و این مسئله منتقدان و تماشاگران را سردرگم کرده بود. هابز تنها ۱۹ و ۹ دوش گرفت. تیم میزبان تست سوم را نیز برد. هابز ۱۲ و ۳۰ دوش گرفت که امتیاز دوم بالاترین امتیاز اینینگ بود، اما در اینینگ نخست درگیر جنجال شد؛ هنگامی که ظاهراً ویکت خود را زده بود، در آستانهٔ ترک زمین به نظر می‌رسید نظرش را تغییر داده است. داور او را اوت اعلام نکرد و استرالیایی‌ها با خشم اعتراض کردند و برای مدتی طولانی با صدای بلند اعتراض خود را ادامه دادند. هابز تقریباً بلافاصله پس از آن با یک توپ بسیار ساده اوت شد؛ برخی منتقدان، از جمله کاپیتان استرالیا، معتقد بودند که او عمداً اجازه داده اوت شود، زیرا فکر می‌کرد داور اشتباه کرده است، اما هابز بعدها نوشت که این حادثه تمرکزش را برهم زد و تمرکز خود را از دست داد.

در مسابقهٔ بعدی، هابز انگشت خود را به‌شدت مجروح کرد و باقی سری تست را از دست داد؛ او در سه مسابقه ۱۳۲ دوش با میانگین ۲۶٫۴۰ به دست آورده بود. انگلستان با مساوی شدن دو مسابقهٔ باقی‌مانده سری را واگذار کرد. هابز پس از بهبودی از مصدومیت برای بازگشت به فرم خود مشکل داشت و امتیازگیری‌اش ناپایدار بود، اما فصل را با ۲٬۱۱۴ دوش و میانگین ۴۰٫۶۵ به پایان رساند. بااین‌حال، تقریباً نیمی از این دوش در نخستین ماه فصل به دست آمده بود، و او در ۲۰ اینینگ پایانی خود تنها چهار بار از ۴۰ عبور کرد. ساری نیز فصل دشواری داشت و از مقام سوم به پنجم سقوط کرد و پس از مشکلات انضباطی داخلی، خدمات سه بازیکن از جمله آماتور جک کرافورد را از دست داد.

سلطه در آفریقای جنوبی

مک‌کینستری اشاره می‌کند که تا پایان فصل ۱۹۰۹، هابز هنوز واقعاً خود را در سطح بین‌المللی تثبیت نکرده بود و حرفهٔ او «در معرض خطر رکود به نظر می‌رسید». هنگامی که در آن زمستان از او دعوت شد همراه با باشگاه شهرستان مریلبون به آفریقای جنوبی برود، هابز بدون تردید دعوت را پذیرفت، زیرا از نظر مالی نیاز داشت از خانواده‌اش حمایت کند. بااین‌حال، تور آفریقای جنوبی اعتبار چندانی نداشت؛ بسیاری از بازیکنان برجسته در تیم تور حضور نداشتند و برخی دیگر که فاصلهٔ زیادی با ترکیب اصلی داشتند انتخاب شده بودند. تیم با تور دشواری روبه‌رو شد و در زمین‌های پوشیده از حصیر بازی کرد؛ زمین‌هایی که بازیکنان انگلیسی با آنها آشنایی نداشتند، و در برابر توپ‌اندازان گوگلی آفریقای جنوبی قرار گرفت که در سال ۱۹۰۷ و به‌ویژه در زمین‌های خانگی در آخرین تور باشگاه شهرستان مریلبون در سال‌های ۱۹۰۵–۰۶ مشکلات فراوانی برای ضربه‌زن‌های انگلیسی ایجاد کرده بودند. بازیکنان برجسته در برابر چهار توپ‌انداز گوگلی آفریقای جنوبی راه‌حلی پیدا نکرده بودند؛ منتقدان و تحلیلگران معتقد بودند برای شکست این نوع پرتاب نسبتاً جدید، روش تازه‌ای در ضربه‌زنی لازم است. در غیاب سایر بازیکنان، انتظار می‌رفت هابز ضربه‌زن اصلی تور باشد.

با آغاز تور، مطبوعات محلی بر اساس عملکرد هابز در نخستین جلسات تمرینی روی زمین‌های حصیری او را نادیده گرفتند، اما او متعاقباً در دو مسابقهٔ نخست سده به ثمر رساند، که یکی از آنها در مسابقه‌ای درجه‌یک بود. هابز برای نخستین تست مقابل آفریقای جنوبی انتخاب شد؛ کاپیتان باشگاه شهرستان مریلبون، لووسن گاور، ویلفرد رودز را برای آغاز ضربه‌زنی همراه با او انتخاب کرد. رودز که دوران حرفه‌ای خود را به‌عنوان توپ‌اندازی آغاز کرده بود که در قسمت پایین ترتیب ضربه‌زنی نیز بازی می‌کرد، اما به‌تدریج ضربه‌زنی‌اش پیشرفت کرد تا به ضربه‌زن آغازگر تبدیل شد، در سال‌های منتهی به جنگ جهانی اول شراکتی موفق با هابز در آغاز اینینگ ایجاد کرد. یکی از ویژگی‌های اصلی همکاری آنها دویدن سریع بین ویکت‌ها بود و هنگامی که در روز نخست در پاسخ به مجموع ۲۰۸ دوش آفریقای جنوبی ضربه می‌زدند، بلافاصله با فرستادن توپ از کنار میدان‌داران نزدیک و دویدن سریع، شروع به کسب تک‌دوش کردند. این تاکتیک ابتدا واکنشی به دشواری مواجهه با توپ‌اندازان روی زمین حصیری بود، اما موفقیت‌آمیز واقع شد و آنها ۱۵۹ دوش برای ویکت نخست به دست آوردند. هابز در اینینگ نخست ۸۹ و در دوم ۳۵ دوش گرفت و اگرچه انگلستان با اختلافی اندک شکست خورد، او در مقایسه با دیگر ضربه‌زن‌های انگلیسی بسیار راحت‌تر با گوگلی مقابله کرد. هابز و رودز در مسابقهٔ پس از تست نیز شراکتی ۲۰۷ دوش داشتند و هابز ۱۶۳ دوش به دست آورد. انگلستان تست دوم را نیز باخت، اما هابز همچنان منتقدان را تحت تأثیر قرار داد؛ او ۵۳ و ۷۰ دوش گرفت و در این روند با رودز دو شراکت آغازین قابل‌توجه، به‌ترتیب ۹۴ و ۴۸ دوش، ایجاد کرد. ناکامی سایر ضربه‌زن‌ها که در برابر توپ‌اندازان گوگلی شکست خورده بودند، باعث نگرانی در مطبوعات انگلیسی شد. از آنجا که انگلستان در این تور توپ‌اندازان سریع مؤثر اندکی داشت، هابز در دو تست نخست علاوه بر آغاز ضربه‌زنی، آغازگر توپ‌اندازی نیز بود.

هابز در اینینگ نخست تست سوم به دلیل بیماری و در حالی که در بخش پایین‌تری از ترتیب ضربه‌زنی قرار گرفته بود، ناکام ماند. در اینینگ دوم، او در مدت ۱۳۰ دقیقه ۹۳ دوش بدون اوت به دست آورد و در جایگاه پنجم ضربه می‌زد؛ با وجود یک ناکامی دیگر از سوی دیگر ضربه‌زن‌های انگلیسی، انگلستان را به پیروزی سه‌ویکتی رساند. او با استقبال پرشور تماشاگران و هم‌تیمی‌هایش روبه‌رو شد. بااین‌حال، سری زمانی از دست رفت که انگلستان در مسابقهٔ چهارم شکست خورد؛ هابز ۰ و ۱ دوش گرفت، تنها بار در دوران تست خود که در هیچ‌یک از دو اینینگ به امتیاز دورقمی نرسید، و بدترین عملکرد او در کریکت درجه‌یک نیز بود. سپس در آخرین مسابقهٔ سری، نخستین سدهٔ تست خود را به ثمر رساند؛ او اینینگ را آغاز کرد و با رودز شراکتی ۲۲۱ دوش ایجاد کرد که در آن زمان رکورد بیشترین شراکت برای ویکت نخست در مسابقات تست بود. هابز در مجموع ۲۲۵ دقیقه ضربه زد و ۱۸۷ دوش کسب کرد؛ اینینگ او از سوی ویزدن به دلیل درخشندگی ستایش شد. او بعدتر بار دیگر آغازگر توپ‌اندازی شد و ریگی شوارتز را اوت کرد که تنها ویکت تست او بود. انگلستان مسابقه را با ۹ ویکت برد و سری با نتیجهٔ ۳–۲ به پایان رسید.

هابز در این تور ۱٬۱۲۴ دوش درجه‌یک با میانگین ۶۶٫۱۱ به دست آورد، و در مسابقات تست ۵۳۹ دوش با میانگین ۶۷٫۳۷ کسب کرد. ویزدن نوشت: فراتر از هر چیز دیگری از دیدگاه انگلستان، ویژگی برجستهٔ این سفر ضربه‌زنی فوق‌العادهٔ هابز بود؛ او به‌آسانی خود را با زمین‌های حصیری وفق داد و در برابر توپ‌اندازان مشهور گوگلی با مهارتی شگفت‌انگیز و به‌راحتی دوش کسب کرد. هنگامی که آنها به خانه بازگشتند، دیگر اعضای تیم نمی‌توانستند بیش از این از او تعریف کنند. سید گرگوری، بازیکن تست استرالیایی که در آفریقای جنوبی حضور داشت، پس از سری در مصاحبه‌ای مطبوعاتی هابز را بهترین ضربه‌زن جهان توصیف کرد. موفقیت او در برابر گوگلی از توانایی او در رفتن بسیار جلو یا عقب رفتن تا نزدیکی ویکت‌های خود برای بازی با توپ ناشی می‌شد؛ این کار باعث می‌شد یا توپ را مهار کند تا نچرخد یا زمان کافی برای تشخیص جهت چرخش و واکنش متناسب داشته باشد. او همچنین تاکتیک‌های محتاطانه‌ای اتخاذ کرد و ترجیح می‌داد منتظر یک توپ آسان بماند تا بتواند از آن دوش بگیرد، نه اینکه تهاجمی بازی کند؛ رویکرد مرسوم در آن زمان تلاش برای ضربه‌زدن تهاجمی به توپ‌های گوگلی بود. هابز همچنین توانایی بسیار خوبی در تشخیص محل فرود توپ پس از پرتاب نشان داد. این قضاوت، همراه با شناخت غریزی از هدف توپ‌انداز و افزایش توانایی او در تشخیص حرکت مچ دست توپ‌انداز، به او اجازه می‌داد پیش‌بینی کند که توپ گوگلی پرتاب شده است. در نتیجه، او در مقایسه با دیگر ضربه‌زن‌ها مشکلات بسیار کمتری در برابر گوگلی داشت. به گفتهٔ رونالد میسون، پس از موفقیت هابز، توپ‌اندازان گوگلی آفریقای جنوبی دیگر هرگز به همان اندازه مؤثر نبودند.

ضربه‌زن برتر انگلستان

با افول ضربه‌زن‌های برجستهٔ دههٔ پیش، موفقیت هابز در آفریقای جنوبی باعث شد که به گفتهٔ مک‌کینستری، «بدون هیچ بحثی، به‌عنوان بهترین ضربه‌زن کشور شناخته شود». بااین‌حال، ترکیبی از تابستان پرباران، آثار تغییر از زمین‌های حصیری به زمین‌های چمن و خستگی ناشی از ۱۸ ماه بازی کریکت بدون استراحت قابل‌توجه باعث شد عملکرد هابز در سال ۱۹۱۰ ضعیف باشد. او به دلیل خستگی از فصل لذت نبرد و ۱٬۹۸۲ دوش با میانگین ۳۳٫۰۳ به دست آورد؛ این پایین‌ترین میانگین دوران حرفه‌ای او به جز فصل نخست بود. او در سال ۱۹۱۱ پس از استراحتی طولانی در زمستان عملکرد مؤثرتری داشت. تابستان گرم و خشک بود و به ایجاد زمین‌های بهتر برای ضربه‌زنی انجامید. اگرچه هابز اینینگ‌های خارق‌العادهٔ زیادی نداشت، به‌طور مداوم موفق بود و ۲٬۳۷۶ دوش با میانگین ۴۱٫۶۸ به دست آورد. هابز که بیشتر از سایر فصل‌ها توپ‌اندازی می‌کرد، ۲۸ ویکت نیز گرفت. مقابل دانشگاه آکسفورد، هابز در سراسر اینینگ دوم توپ‌اندازی کرد و با ۵۶ دوش، هفت ویکت گرفت که بهترین آمار توپ‌اندازی دوران حرفه‌ای او بود. اگرچه هابز اغلب پس از کسب امتیازهایی بین ۴۰ تا ۷۰ اوت می‌شد، بهترین اینینگ‌های او در پراسترس‌ترین مسابقات رقم می‌خورد. در مسابقهٔ جنتلمن‌ها مقابل بازیکنان در لردز، هابز در اینینگ دوم با ۱۵۴ دوش طی ۱۹۵ دقیقه، در برابر حملهٔ متنوعی از توپ‌اندازان بسیار معتبر و روی زمینی بسیار دشوار، تا پایان بدون اوت باقی ماند؛ بالاترین امتیاز بعدی ۴۱ بود و تیم با امتیاز ۲۹۲ تماماً اوت شد.

موفقیت در استرالیا

هابز انتخابی قطعی برای تور باشگاه شهرستان مریلبون به استرالیا در زمستان ۱۹۱۱–۱۲ بود، و کاپیتان پیشین استرالیا، هاری تروت، هنگام پیش‌بینی سری، هابز را مهرهٔ اصلی خط ضربه‌زنی می‌دانست. هابز بار دیگر در سفر دریایی دچار دریازدگی شد و حتی از راه زمینی به مارسی رفت تا به کشتی تیم بپیوندد و زمان حضورش روی آب کاهش یابد. پس از آنکه تیم در مسیر در کلمبو توقف کرد و هابز ۴۳ دوش به دست آورد، او و باشگاه شهرستان مریلبون در اکتبر ۱۹۱۱ به استرالیا رسیدند. تیم بلافاصله با مشکل روبه‌رو شد؛ کاپیتان آنها، پلهام وارنر، اندکی پس از به ثمر رساندن ۱۵۱ دوش در مسابقهٔ افتتاحیه به‌شدت بیمار شد. وارنر جانی داگلاس را به‌عنوان جانشین خود معرفی کرد؛ تصمیمی که تیم و به‌ویژه هابز، که تحسین‌کنندهٔ داگلاس بود، از آن استقبال کردند. بااین‌حال، چند ضربه‌زن برجسته در مسابقات ابتدایی با افت فرم مواجه شدند، از جمله هابز. هابز که از گرمازدگی ناشی از آفتاب رنج می‌برد، بالاترین امتیازش و تنها پنجاه‌تایی او در هفت اینینگ پیش از آغاز تست‌ها ۸۸ بود. کاپیتانی داگلاس نیز در ابتدا منتقدان استرالیایی را قانع نکرد. مشکلات در تست نخست ادامه یافت؛ استرالیا با ۱۴۶ دوش اختلاف پیروز شد و داگلاس با انتقاد شدید از رهبری‌اش روبه‌رو شد. هابز در اینینگ نخست ۶۳ دوش گرفت، هرچند به اعتراف خودش خوب بازی نکرد، و در اینینگ دوم ۲۲ دوش به دست آورد. اگرچه رودز در تیم حضور داشت، به دلیل فرم ضعیفش آغازگر ضربه‌زنی نبود و هابز همراه با سپتیموس کینیر اینینگ را آغاز کرد.

برای مدتی پس از شکست در تست، جایگاه داگلاس در خطر بود. داگلاس با هابز و دو بازیکن حرفه‌ای ارشد دیگر دیدار کرد تا دربارهٔ چگونگی بهبود عملکردش به‌عنوان کاپیتان گفت‌وگو کند و وارنر نیز هابز و بازیکنان حرفه‌ای برجسته را برای بحث دربارهٔ کاپیتانی به بستر بیماری خود فراخواند. چند نفر معتقد بودند داگلاس باید جایگزین شود، اما هابز از او دفاع کرد و داگلاس پس از رأی‌گیری در سمت خود باقی ماند. انگلستان در ادامه تست دوم را برد؛ پس از آنکه استرالیا را در اینینگ نخست با ۱۸۴ دوش اوت کرد، تیم مهمان برای پیروزی در اینینگ چهارم به ۲۱۹ دوش نیاز داشت. هابز و رودز که به جایگاه آغازین خود بازگشته بود، شراکتی ۵۷ دوش را آغاز کردند. هابز ۱۲۶ دوش بدون اوت به دست آورد؛ نخستین سدهٔ او مقابل استرالیا، و به‌ویژه در برابر توپ‌اندازی رانجی هوردِرن، توپ‌انداز گوگلی‌ای که در تست نخست ۱۲ ویکت گرفته بود، بسیار موفق عمل کرد. ویزدن نوشت که هابز «یکی از بهترین اینینگ‌های زندگی خود را بازی کرد» و انگلستان با هشت ویکت پیروز شد. استرالیا در تست سوم نیز با امتیازی پایین تماماً اوت شد؛ این بار هابز و رودز ۱۴۷ دوش برای ویکت نخست به دست آوردند و هابز ۱۸۷ دوش گرفت. کلِم هیل، کاپیتان استرالیا، تلاش کرد با جای‌گذاری میدان‌داران سرعت امتیازگیری را کاهش دهد، تاکتیکی که هابز با قرار دادن دقیق توپ در فضاهای بین میدان‌داران با آن مقابله کرد. هابز پس از عبور از ۱۰۰ دوش، تهاجمی‌تر بازی کرد، سریع‌تر امتیاز گرفت اما اشتباهات بیشتری مرتکب شد. گرمای شدید نیز بر او اثر گذاشت و هنگام اوت شدن کاملاً خسته بود. انگلستان به مجموع ۵۰۱ دوش رسید و با هفت ویکت پیروز شد. مطبوعات هابز را ستودند و منچستر گاردین اشاره کرد که به نظر می‌رسد ضربه‌زن‌ها سرانجام بر گوگلی غلبه کرده‌اند.

استرالیا که پیشاپیش در سری عقب بود، پیش از تست چهارم با اختلاف داخلی در تیم مواجه شد؛ هیل، کاپیتان، بر سر اختلافی دربارهٔ کنترل تیم استرالیا با پیتر مک‌آلیستر، رئیس انتخاب‌کنندگان، درگیر شد. سپس در شرایط مرطوب، استرالیا در اینینگ نخست خود با ۱۹۱ دوش تماماً اوت شد. در پایان روز نخست، هابز و رودز ۵۴ دوش مشترک داشتند و روز بعد شراکت آنها برای ویکت نخست به ۳۲۳ رسید و رکورد جدیدی برای بالاترین شراکت در هر ویکت در مسابقات تست ثبت کردند. این شراکت به مدت ۲۲ سال رکورد کلی تست باقی ماند و تا سال ۱۹۴۸ بالاترین شراکت برای ویکت نخست بود. تا سال ۲۰۱۲، این همچنان بالاترین شراکت آغازین انگلستان مقابل استرالیا بود. این دو به‌آسانی از توپ‌اندازی امتیاز می‌گرفتند، اما به دلیل ضربه‌زنی آهسته مورد انتقاد قرار گرفتند. بااین‌حال، هابز در ۱۳۳ دقیقه به سده رسید و پس از آن تهاجمی‌تر بازی کرد. او پس از چهار ساعت و نیم ضربه‌زدن، با ۱۷۸ دوش اوت شد. مطبوعات و بازیکنان این شراکت و به‌ویژه کیفیت دویدن بین ویکت‌ها را ستودند. انگلستان به مجموع ۵۸۹ دوش رسید و استرالیا را با ۱۷۳ دوش اوت کرد تا با یک اینینگ پیروز شود و اشز را پس بگیرد. هیل در سخنرانی پس از مسابقه، ضربه‌زنی هابز را عامل تعیین‌کنندهٔ پیروزی انگلستان دانست. انگلستان تست نهایی را نیز برد تا سری را ۴–۱ به پایان برساند؛ هابز ۳۲ و ۴۵ دوش گرفت و در اینینگ دوم با رودز شراکتی ۷۶ دوش داشت.

هابز سری را با مجموع ۶۶۲ دوش و میانگین ۸۲٫۷۵ به پایان رساند و رکورد جدیدی برای بیشترین تعداد دوش یک ضربه‌زن در یک سری تست ثبت کرد. جک کرافورد که اکنون در استرالیا زندگی می‌کرد، از پیشرفت هابز از زمان بازی مشترک آنها در ساری شگفت‌زده شد و گفت که به نظر می‌رسد او هیچ نقطه‌ضعفی ندارد. وارنر در بررسی تور نوشت: «من مدت‌هاست واژگانم را برای ستایش رودز و هابز به پایان رسانده‌ام و تا حد زیادی به لطف عملکرد فوق‌العادهٔ آنها، ضربه‌زنی ما بسیار موفق بود. نمی‌توان اهمیت دستاوردهای آنها را بیش از حد دانست، زیرا در اینینگ پس از اینینگ، شروعی فوق‌العاده برای ما فراهم کردند. آنها ستون فقرات ضربه‌زنی بودند.» افزون بر این، هابز باعث اوت شدن ۱۵ ضربه‌زن از طریق ران‌اوت شد و وارنر از میدان‌داری او در کاور پوینت تمجید کرد. استرالیایی‌ها هنگام میدان‌داری او جرئت دویدن نداشتند، زیرا از سرعت پرتابش می‌ترسیدند. هابز در تمام مسابقات درجه‌یک ۹۴۳ دوش با میانگین ۵۵٫۴۷ به دست آورد.

مسابقات سه‌جانبه

فصل ۱۹۱۲ به‌طور غیرمعمولی پرباران بود، که باعث لغو بسیاری از مسابقات بر اثر باران و ایجاد برخی زمین‌های بسیار دشوار برای ضربه‌زنی شد. هابز برای ساری به اندازهٔ سال‌های قبل موفق بود. ساری فصل ضعیفی داشت و ویزدن اظهار کرد که هابز برای شهرستانش به خوبی زمانی که برای کشورش بازی می‌کرد ضربه نمی‌زد. رویکرد او به ضربه‌زنی نیز با آنچه برای انگلستان به کار می‌برد متفاوت بود؛ او همیشه تلاش می‌کرد حمله کند و ضرباتی را امتحان می‌کرد که در یک تست جرئت استفاده از آنها را نداشت. در نتیجه، در چندین نوبت هنگام تلاش برای امتیازگیری سریع ویکت خود را از دست داد و مطبوعات او را به بی‌احتیاطی متهم کردند، اگرچه تماشاگران از تاکتیک‌هایش استقبال می‌کردند. ویزدن نیز ضربه‌زنی او در مسابقهٔ جنتلمن‌ها مقابل بازیکنان را «بی‌احتیاط» توصیف کرد، اما او در لردز برای تیم بازیکنان ۹۴ دوش و در اووال طی ۲۰ دقیقه ۵۴ دوش گرفت.

در تابستان، استرالیا و آفریقای جنوبی هر دو به انگلستان سفر کردند و در مسابقات سه‌جانبه شرکت کردند. این رقابت به دلیل آب‌وهوای نامساعد و ناتوانی آفریقای جنوبی در رقابت با دو تیم دیگر موفقیت‌آمیز نبود. همچنین چند بازیکن برجسته به دلیل ادامهٔ اختلاف میان آنها و هیئت کنترل استرالیا از تیم استرالیا غایب بودند. افزون بر این، تماشاگران به دلیل طولانی شدن مسابقات علاقهٔ خود را از دست دادند. در نتیجه، پیروزی نهایی انگلستان از اعتبار مورد انتظار پیش از فصل برخوردار نشد. هابز رقابت را به‌آرامی آغاز کرد و در نخستین اور مسابقهٔ افتتاحیهٔ انگلستان مقابل آفریقای جنوبی بولد شد؛ فرم ضربه‌زنی او نیز در همهٔ مسابقات در بخش ابتدایی فصل نامطمئن بود. بااین‌حال، در بازی بعدی مقابل استرالیا در لردز، روی زمینی بسیار دشوار برای ضربه‌زنی، سده به ثمر رساند و با رودز شراکتی ۱۱۲ دوش داشت. او در دو بازی بعدی مقابل آفریقای جنوبی ۵۵ و ۶۸ دوش گرفت و مطبوعات ضربه‌زنی او را ستودند؛ برای نخستین بار، تایمز او را «استادی بزرگ» نامید. آفریقای جنوبی در هر سه تست مقابل انگلستان شکست خورد و در دو مورد از سه مسابقه مقابل استرالیا نیز شکست خورد؛ سومین مسابقه مساوی شد. پس از آنکه دو مسابقهٔ نخست میان انگلستان و استرالیا مساوی شد، مسابقهٔ نهایی میان این دو تیم به‌عنوان دیدار تعیین‌کنندهٔ قهرمان مسابقات تعیین شد. هابز و رودز اینینگ را با ۱۰۷ دوش آغاز کردند و هابز ۶۶ دوش گرفت. این دوش‌ها حیاتی بودند و انگلستان با اختلاف ۲۴۴ دوش پیروز شد. هابز همچنین در اینینگ دوم استرالیا باعث ران‌اوت شدن وارن باردزلی شد، اگرچه دربارهٔ تصمیم داور برای اوت اعلام کردن او جنجال به وجود آمد.

هابز در میانگین‌های ضربه‌زنی مسابقات در جایگاه نخست قرار گرفت، و در تست نهایی از مرز ۲٬۰۰۰ دوش در مسابقات تست عبور کرد. در ارزیابی عملکرد او در فصل، سیدنی پاردن، سردبیر ویزدن، نوشت:

هابز فوق‌العاده بود ــ با در نظر گرفتن تفاوت زمین‌ها، درست به همان خوبی که در تورهای استرالیا و آفریقای جنوبی بود... نکته‌ای بزرگ در ضربه‌زنی ما این بود که هابز و رودز را به‌عنوان چنین زوج فوق‌العاده‌ای برای آغاز اینینگ در اختیار داشتیم. به لطف همراهی مداوم در آفریقای جنوبی و استرالیا، این دو آن‌قدر یکدیگر را خوب می‌شناختند که می‌توانستند با اطمینان برای دوش‌های کوتاه تلاش کنند؛ دوش‌هایی که در شرایط عادی دیوانگی به نظر می‌رسید. آنها هرگز اجازه نمی‌دادند فرصتی از دست برود و در عین حال به‌ندرت در معرض خطر به نظر می‌رسیدند. دویدن بین ویکت‌ها بهتر از این به‌ندرت دیده شده است.

— سیدنی پاردون، ویزدن, ۱۹۱۳

در تست‌ها، میانگین هابز مقابل آفریقای جنوبی ۴۰٫۷۵ و مقابل استرالیا ۵۶٫۰۰ بود. در تمام کریکت درجه‌یک، مجموع او ۲٬۰۴۲ دوش با میانگین ۳۷٫۸۱ بود.

سال‌های پیش از جنگ جهانی اول

از آنجا که در زمستان ۱۹۱۲–۱۳ هیچ تور مهم کریکتی برگزار نمی‌شد، هابز از فرصت برای استراحت استفاده کرد. او به‌عنوان مربی خصوصی کریکت پسر یک ثروتمند آفریقای جنوبی مشغول به کار شد. او و خانواده‌اش همچنین به خانهٔ شخصی خود نقل مکان کردند؛ هابز اکنون توانایی خرید خانه را داشت و دیگر مجبور به اجاره نبود. در سال ۱۹۱۳، هابز ۲٬۶۰۵ دوش با میانگین ۵۰٫۰۹ به دست آورد و پس از فیل مید در میانگین‌های ملی دوم شد. برخلاف فصل پیش، هابز در تهاجم خود کنترل بیشتری داشت. بااین‌حال، همچنان سریع امتیاز می‌گرفت و دو بار در روز نخست یک مسابقه پیش از ناهار به ۱۰۰ دوش رسید. او و هی‌وارد همچنین مقابل وُرچسترشر طی ۱۹۰ دقیقه شراکتی آغازین ۳۱۳ دوش ایجاد کردند. یکی از برجسته‌ترین دستاوردهای او اینینگ ۷۲ دوش بدون اوت روی زمینی دشوار بود که در تعقیب هدفی زمان‌محدود، پیروزی تیم بازیکنان بر جنتلمن‌ها در لردز را رقم زد. ویزدن او را «بهترین ضربه‌زن» انگلستان توصیف کرد، و «یکی از بزرگ‌ترین ضربه‌زن‌های نسل خود» نامید؛ همچنین از ثبات و توانایی او در کسب دوش در شرایط و انواع مختلف زمین تمجید کرد.

در زمستان ۱۹۱۳–۱۴، باشگاه کریکت مریلبون تیمی را به سرپرستی جانی داگلاس به آفریقای جنوبی فرستاد. تیم قدرتمند بود، اما تیم آفریقای جنوبی بازیکنان مؤثر اندکی داشت و توپ‌اندازان گوگلی که پیش‌تر مسلط بودند یا در دسترس نبودند یا فرم خود را از دست داده بودند. این تور با مشکلاتی روبه‌رو شد؛ آفریقای جنوبی با اختلافات کارگری مواجه بود که به چندین اعتصاب انجامید و در قلمرو بوئر نیز حوادث دیپلماتیک ناخوشایندی رخ داد. تیم همچنین با مدیر خود که از سوی انجمن کریکت آفریقای جنوبی منصوب شده بود، رابطهٔ خوبی نداشت. هابز نیز چند حادثهٔ شخصی ناخوشایند را تجربه کرد. در کیمبرلی قربانی تلاش برای کلاهبرداری توسط فردی شد که خود را به جای شخص دیگری جا زده بود و در آمانزیمتاتی، او و دو هم‌تیمی‌اش در یک سانحهٔ رانندگی درگیر شدند که در نتیجهٔ آن هابز از خودرو به بیرون پرتاب شد. نه هابز و نه بازیکنان دیگر آسیب جدی ندیدند. در زمین، انگلستان سری پنج‌تستی را با نتیجهٔ ۴–۰ برد که عمدتاً به دلیل توپ‌اندازی سیدنی بارنز بود. هابز در این سری ۴۴۳ دوش با میانگین ۶۳٫۲۸ به دست آورد؛ او سده‌ای نزد، اما امتیازهای ۸۲، ۹۲ و ۹۷ را ثبت کرد. او همراه با رودز دو شراکت آغازین بالای صد و یک شراکت ۹۲ دوش داشت، اگرچه به دلایل تاکتیکی در تست دوم آغازگر ضربه‌زنی نبود. منتقدان اشاره کردند که هابز در مقایسه با بازی برای ساری رویکرد دفاعی‌تری داشت، و ویزدن خاطرنشان کرد که او به اندازهٔ انگلستان درخشان نبود، اما گفت که در زمین‌های حصیری یک استاد تمام‌عیار است. در تمام مسابقات درجه‌یک، او ۱٬۴۸۹ دوش با میانگین ۷۴٫۴۵ به دست آورد.

اندکی پس از بازگشت تیم به خانه، فصل ۱۹۱۴ آغاز شد و هابز در پیش‌نمایش‌های مطبوعاتی فصل به‌عنوان بهترین ضربه‌زن جهان مورد ستایش قرار گرفت. ساری برای او یک مسابقهٔ خیریه به افتخار بازیکن برگزار کرد. او فصل را به‌آرامی آغاز کرد، اما اینینگ‌های ۱۰۰ و ۷۴ دوش روی زمینی دشوار در پیروزی نزدیک مقابل یورک‌شر، آغازگر مجموعه‌ای از امتیازهای بالا بود. مقابل اسکس، او تا آن زمان بالاترین امتیاز دوران حرفه‌ای خود را با ۲۱۵ دوش بدون اوت ثبت کرد؛ بالاترین امتیاز بعدی ۲۷ بود. او مقابل وارویک‌شر ۱۸۳، مقابل همپشایر ۱۶۳، برای تیم بازیکنان مقابل جنتلمن‌ها ۱۵۶ و پیش از پایان ژوئیه دو سدهٔ دیگر به ثمر رساند. در همین زمان، احتمال وقوع جنگ در اروپا در طول فصل هرچه بیشتر می‌شد. یک روز پیش از ورود بریتانیا به جنگ جهانی اول، در شرایطی که مشخص نبود کریکت ادامه خواهد یافت یا نه، هابز مقابل ناتینگهام‌شر ۲۲۶ دوش به دست آورد و با وجود رنج شدید از میگرن، بهترین امتیاز قبلی خود را پشت سر گذاشت. پس از آغاز جنگ، کریکت ادامه یافت، اما مسابقهٔ خیریهٔ هابز از اووال به لردز منتقل شد. این جابه‌جایی و نگرانی بیشتر افکار عمومی دربارهٔ جنگ باعث شد مسابقه شکست مالی بخورد؛ در مجموع، مسابقهٔ خیریهٔ هابز ۶۵۷ پوند جمع‌آوری کرد که از بیشتر مسابقات خیریه کمتر و بسیار پایین‌تر از مبالغ جمع‌آوری‌شده برای بازیکنان کریکتی در سطح هابز بود. کمیتهٔ ساری تلاش کرد مبلغ جمع‌آوری‌شده را افزایش دهد، اما سرانجام پذیرفت پس از پایان جنگ یک مسابقهٔ خیریهٔ دیگر برای او برگزار کند. کریکت اندکی بیشتر ادامه یافت و هابز یازدهمین سدهٔ خود در آن فصل را به ثمر رساند، اما فشار عمومی برای توقف مسابقات باعث شد ساری دیدارهای نهایی خود را لغو کند. بااین‌حال، ساری تنها بار در دوران حرفه‌ای هابز به‌عنوان قهرمان شهرستان اعلام شد. هابز در تمام مسابقات درجه‌یک ۲٬۶۹۷ دوش با میانگین ۵۸٫۶۳ به دست آورد. مک‌کینستری دربارهٔ آن فصل می‌نویسد: «با روش آزادانهٔ امتیازگیری خود، هابز به شیوه‌ای خیره‌کننده درخشید؛ شیوه‌ای که دیگر هرگز نتوانست آن را تکرار کند.»