جک هابز (بازیکن کریکت)

سِر
جک هابز
تصویر سیاه‌وسفیدی از شانه‌ها و سر مردی با کت و کلاه کریکت
هابز در حدود سال ۱۹۲۰
اطلاعات شخصی
نام کاملجان بری هابز
زادهٔ۱۶ دسامبر ۱۸۸۲
کمبریج، انگلستان
درگذشتهٔ۲۱ دسامبر ۱۹۶۳ (۸۱ سال)
هوو، ساسکس شرقی، انگلستان
نام مستعاراستاد
توپ‌زنیراست‌دست
توپ‌اندازیراست‌دست، متوسط‌سرعت
پُستضربه‌زن آغازگر
اطلاعات بین‌المللی
تیم ملی
  • انگلستان
اولین بازی (بازی ۱۵۷)۱ ژانویه ۱۹۰۸ در برابر استرالیا
آخرین بازی۱۶ اوت ۱۹۳۰ در برابر استرالیا
اطلاعات باشگاهی
سال‌هاتیم
۱۹۰۵–۱۹۳۴ساری
آمارها و اطلاعات
مسابقات تست فرست‌کلاس
تعداد بازی‌ها ۶۱ ۸۳۴
دوش‌های به‌دست‌آورده ۵٬۴۱۰ ۶۱٬۷۶۰
میانگین توپ‌زنی ۵۶٫۹۴ ۵۰٫۷۰
100s/50s ۱۵/۲۸ ۱۹۹/۲۷۳
بالاترین امتیاز ۲۱۱ ۳۱۶*
توپ‌های پرتاب‌شده ۳۷۶ ۵٬۲۱۷
ویکت‌ها ۱ ۱۰۸
میانگین توپ‌اندازی ۱۶۵٫۰۰ ۲۵٫۰۳
۵ ویکت در اینینگ ۰ ۳
۱۰ ویکت در بازی ۰ ۰
بهترین توپ‌اندازی ۱/۱۹ ۷/۵۶
قاپیدن‌ها/stumpings ۱۷/– ۳۴۲/–
منبع: ESPNcricinfo،‏ ۱۰ مارس ۲۰۱۷

سِر جان بری هابز (۱۶ دسامبر ۱۸۸۲ – ۲۱ دسامبر ۱۹۶۳) بازیکن حرفه‌ای کریکت انگلیسی بود که از سال ۱۹۰۵ تا ۱۹۳۴ برای ساری و بین سال‌های ۱۹۰۸ تا ۱۹۳۰ در ۶۱ مسابقهٔ تست برای انگلستان بازی کرد. او که با لقب «استاد» شناخته می‌شد، به‌طور گسترده یکی از بزرگ‌ترین ضربه‌زن‌های تاریخ کریکت دانسته می‌شود. هابز با ۶۱٬۷۶۰ امتیاز و ۱۹۹ سنتری، رکورددار بیشترین امتیاز و سنتری در فرست‌کلاس کریکت است.[یادداشت‌ها ۱] او یک ضربه‌زن راست‌دست و گهگاه بولر راست‌دست با سرعت متوسط بود و در میدان‌داری، به‌ویژه در موقعیت میدان‌بانی نیز مهارت زیادی داشت. هابز در کنار سِر دان بردمن، سِر گارفیلد سوبرز، شین وارن و سِر ویو ریچاردز به عنوان یکی از پنج کریکت‌باز قرن ویزدن انتخاب شد.

عملکرد هابز در ضربه‌زنی در سال‌های ابتدایی چندان برجسته نبود، اما پیشرفت ناگهانی او در سال ۱۹۰۱ توجه تیم‌های محلی را به خود جلب کرد. در سال ۱۹۰۳، او با حمایت ضربه‌زن انگلیسی، تام هی‌وارد، برای پیوستن به ساری درخواست داد و موفق شد. شهرت او افزایش یافت و پس از آنکه واجد شرایط بازی برای ساری شد، در نخستین بازی درجه‌یک خود ۸۸ امتیاز گرفت و در مسابقهٔ بعدی یک سنتری به ثبت رساند. در فصل‌های بعد، او خود را به‌عنوان بازیکنی موفق در سطح شهرستان تثبیت کرد و در سال ۱۹۰۸ نخستین مسابقهٔ تست خود را برای انگلستان انجام داد و در نخستین اینینگ خود ۸۳ امتیاز گرفت. پس از چند عملکرد متناقض در نخستین بازی‌هایش برای انگلستان، موفقیت هابز در برابر بولرهای آفریقای جنوبی که از گوگلی استفاده می‌کردند، جایگاه او را در تیم تثبیت کرد. تا فصل ۱۹۱۱–۱۲، زمانی که او در مجموعهٔ مسابقات تست برابر استرالیا سه سنتری به ثمر رساند، منتقدان او را بهترین ضربه‌زن جهان می‌دانستند. در کریکت شهرستانی، او سبکی تهاجمی و پویا در بازی ایجاد کرد و تا سال ۱۹۱۴ بسیار موفق بود. پس از خدمت در سپاه هوایی بریتانیا در جریان جنگ جهانی اول، با ازسرگیری کریکت در سال ۱۹۱۹ جایگاه خود را حفظ کرد، اما دوران حرفه‌ای او به‌دلیل آپاندیسیت با تهدید روبه‌رو شد و او بیشتر فصل ۱۹۲۱ را از دست داد. پس از بازگشت، او ضربه‌زنی محتاط‌تر شد و از سبک بازی ایمن‌تری استفاده کرد. در ادامه، عملکردش باثبات‌تر شد و تا زمان بازنشستگی، هم در مسابقات تست و هم در کریکت داخلی، به‌طور پیوسته امتیازات فراوانی کسب کرد. او در این دوره برخی از تحسین‌شده‌ترین اینینگ‌های دوران حرفه‌ای خود را به نمایش گذاشت.

موفقیت هابز بر پایهٔ حرکت سریع پاها، توانایی اجرای انواع مختلف ضربات و جای‌گذاری دقیق توپ بود. او از نخستین ضربه‌زنانی بود که توانست در برابر بولرهای گوگلی که پیش‌تر بسیار مخرب بودند، موفق باشد. هابز برای مقابله با سبک‌های جدید بولینگ که در سال‌های ابتدایی دوران حرفه‌ای‌اش پدیدار شدند، تکنیک خود را تطبیق داد و ضربات کلاسیک را با دفاعی مؤثر درهم آمیخت. او به‌ویژه در زمین‌هایی که ضربه‌زنی در آن‌ها دشوار بود، موفق عمل می‌کرد. هابز به‌عنوان ضربه‌زن آغازگر، چندین همکاری موفق در آغاز اینینگ و برای تیم ساری شکل داد؛ با همکاری خودش با ستاره هایی مانند تام هی‌وارد و اندی سندهام و برای انگلستان با ویلفرد رودز و هربرت ساتکلیف که تیم کریکت ساری را به تیم قدرتمندی تبدیل کرده‌بود. با وجود اینکه او در برابر «بولرهای بی‌رحم در زمین‌هایی بسیار نامساعد و با مقررات ایمنی کمتر» بازی می‌کرد، همکاری او با ساتکلیف تا سال ۲۰۲۲ همچنان با اختلافی چشمگیر بالاترین میانگین را برای یک همکاری ویکت نخست در تاریخ مسابقات تست در اختیار داشت.[۲] هم‌دوره‌های هابز ارزش و توانایی او را بسیار بالا ارزیابی می‌کردند و منتقدان امروزی نیز همچنان او را در میان بهترین ضربه‌زن‌های تمام دوران قرار می‌دهند.

هابز رابطهٔ بسیار نزدیکی با همسرش، ایدا، داشت؛ این دو ۵۶ سال با یکدیگر زندگی کردند. آن‌ها در سال‌های پایانی زندگی توانستند زندگی راحتی داشته باشند؛ درآمد قابل‌توجه هابز از ساری، قراردادهای تبلیغاتی و درآمد حاصل از فروشگاه لوازم ورزشی‌ای که در سال ۱۹۲۱ افتتاح کرد و تقریباً تا پایان عمرش اداره کرد، منابع مالی اصلی آن‌ها بودند. هابز پس از بازنشستگی از کریکت، در روزنامه‌نگاری نیز فعالیت کرد. او در سال ۱۹۵۳ به درجهٔ شوالیه رسید و نخستین کریکت‌باز حرفه‌ای بود که چنین افتخاری دریافت کرد. او سال‌های پایانی زندگی خود را صرف مراقبت از همسرش کرد. هابز در سال ۱۹۶۳، در ۸۱ سالگی و چند ماه پس از درگذشت همسرش، درگذشت.

اوایل زندگی

کودکی و آغاز کریکت

فضایی باز و پوشیده از چمن که کلیسایی در دوردست آن دیده می‌شود
هابز در دوران جوانی به‌طور منظم در پارکرز پیس تمرین کریکت می‌کرد.

هابز در ۱۶ دسامبر ۱۸۸۲ در کمبریج به دنیا آمد. او نخستین فرزند از میان ۱۲ فرزند جان کوپر هابز، یک سقف‌ساز، و همسرش فلورا ماتیلدا بری بود.[۳][۴] هابز در منطقه‌ای فقیر و فرسوده از شهر بزرگ شد[۵] و بیشتر دوران کودکی خود را در فقر شدید سپری کرد.[۴] پدر هابز که علاقه‌مند به کریکت بود، شغل خود را تغییر داد و به بازیکن حرفه‌ای کریکت تبدیل شد[۶] و در سال ۱۸۸۹ به‌عنوان مسئول نگهداری زمین و داور در کالج جیزس منصوب شد.[۷]

هابز از سنین پایین آرزو داشت در کریکت فعالیت حرفه‌ای داشته باشد و هر زمان که می‌توانست بازی می‌کرد. نخستین بازی‌های او در خیابان‌های اطراف خانه‌شان انجام شد.[۸] او مسابقات پدرش را در کالج‌های دانشگاه کمبریج دنبال می‌کرد و برای تیم‌های مختلف در پارکرز پیس بازی می‌کرد.[۹]

او در یک مدرسه ابتدایی وابسته به کلیسای محلی انگلیکان خود، سنت متیو، تحصیل کرد و در سال ۱۸۹۱ به مدرسه پسرانه یورک استریت، که مدرسه‌ای شهریه‌پرداز بود، رفت. هابز بعدها اذعان کرد که دانش‌آموز چندان خوبی نبوده، اما در ورزش موفق بوده است.[۸] او به‌طور منظم برای تیم سرود سنت متیو و تیم مدرسه یورک استریت کریکت بازی می‌کرد[۱۰] و در تعطیلات به پدرش در کالج جیزس کمک می‌کرد.[۱۱] هابز در آخرین سال تحصیلش در یورک استریت، برای کمک به تأمین هزینه‌های خانواده، پیش از شروع ساعات مدرسه در خانه‌ای خصوصی به‌عنوان خدمتکار کار می‌کرد.[۱۲][۱۳] پس از ترک مدرسه در سال ۱۸۹۵، به‌عنوان پیک کار کرد تا اینکه ارتباطات پدرش در دانشگاه برای او شغل تابستانی به‌عنوان خدمتکار کالج فراهم کرد؛ کاری که عمدتاً شامل کمک به تیم کریکت بود.[۱۳] هابز در ۱۶سالگی شاگرد لوله‌کش گاز شد[۱۳] و در اوقات فراغت خود در پارکرز پیس، منطقه‌ای باز از زمین‌های مشاع در کمبریج، کریکت تمرین می‌کرد.[۱۴] او برای چندین باشگاه محلی بازی کرد، اما در ابتدا به‌عنوان بازیکن کریکت برجسته نبود: اگرچه از بیشتر بتسمن‌های دیگر کمبریج بهتر بود، هیچ مربی یا تیم مهمی به سراغ او نیامد و شیوه ضربه‌زنی او نشانه چندانی از موفقیتی که بعدها به دست آورد نداشت.[۱۵]

نقطه عطف دوران هابز در سال ۱۹۰۱ رقم خورد.[۱۱][۱۶] عملکرد ضربه‌زنی او در طول فصل پیشرفت کرد و در جریان آن برای تیم اینزورث در برابر کمبریج لیبرالز ۱۰۲ دوش به دست آورد[notes ۱]؛ این نخستین سده او بود. در پایان فصل، او در تیمی موسوم به یازده کمبریج قرار گرفت؛ این تیم از میان بهترین بازیکنان کریکت محلی انتخاب شده بود تا در مسابقه‌ای معتبر برابر تیمی از بازیکنان حرفه‌ای کریکت که توسط بازیکن ساری، تام هیوارد، متولد کمبریج، گردآوری شده بود، بازی کند.[۱۶] کارنامه کلی هابز چندان چشمگیر نبود، اما در پایان فصل از او دعوت شد تا به‌عنوان یک بازیکن آماتور برای کمبریج‌شر بازی کند؛ او در حضورهای خود عملکرد چندانی نداشت.[۱۸]

در اوایل سال ۱۹۰۲، هابز به‌عنوان دستیار مربی حرفه‌ای کریکت در مدرسه بدفورد منصوب شد[۱۹] و به‌عنوان مسئول نگهداری زمین و بازیکن توپ‌انداز در تمرینات نت فعالیت می‌کرد.[۲۰] در اواخر اوت، برای نخستین بار به کمبریج بازگشت تا به‌عنوان بازیکن حرفه‌ای بازی کند. هابز در ازای دستمزدی معادل ده شیلینگ، برای تیمی از شهر نزدیک روئیستون در برابر تیم باشگاهی و زمین هرتفوردشر بازی کرد و ۱۱۹ دوش به دست آورد. موفقیت او خانواده‌اش را بسیار خوشحال کرد و باعث شد در میان مردم محلی به چهره‌ای مشهور تبدیل شود.[۲۱] پدر هابز که در ترتیب دادن حضور او در این مسابقه نقش داشت، یک هفته بعد بر اثر سینه‌پهلو درگذشت.[۲۱] با وجود تلاش‌های محلی برای جمع‌آوری کمک مالی برای خانواده داغدار، مرگ پدر هابز همسر و فرزندان او را با مشکلات مالی شدیدی روبه‌رو کرد.[۴][۲۲] فرانسیس هات، دوست و همکار سابق پدرش، با باشگاه کریکت شهرستان اسکس تماس گرفت و درخواست کرد هابز برای آزمایش و ارزیابی دعوت شود. آن شهرستان هرگز پاسخی نداد.[۲۳] هابز بعدها نخستین سنچری درجه‌یک خود را در برابر همین تیم به ثمر رساند.[۴] اما هات زمانی که از هیوارد خواست هابز را بررسی کند تا در صورت امکان او را به ساری معرفی کند، موفق‌تر بود.[۲۳] در نتیجه، در اواخر سال ۱۹۰۲، هابز در پارکرز پیس در برابر هیوارد و بیل ریوز، بازیکن کریکت اسکس که در کمبریج به دنیا آمده بود، به ضربه‌زنی پرداخت و هیوارد را تحت تأثیر قرار داد. در زمستان ۱۹۰۲–۱۹۰۳، هابز وظایف پدرش را به‌عنوان مسئول نگهداری زمین در کالج جیزس بر عهده گرفت.[۲۲]

بازیکن کریکت ساری

هابز در آوریل ۱۹۰۳ برای شرکت در یک دوره آزمایشی به ساری احضار شد و پس از آن قراردادی با کادر نگهداری زمین اووال دریافت کرد که دستمزد پایه آن در طول فصل ۳۰ شیلینگ در هفته بود.[notes ۲][۲۵] هابز به دلیل مقررات احراز صلاحیت آن زمان برای قهرمانی شهرستان‌ها، نمی‌توانست بلافاصله برای ساری بازی کند؛ بازیکن باید در یک شهرستان متولد شده یا دست‌کم دو سال در آنجا زندگی کرده باشد تا بتواند نماینده آن شهرستان باشد.[۲۶] برای کسب شرایط لازم، او به منطقه ساری در لندن نقل مکان کرد. در همین دوران، او با موفقیت نسبی به‌عنوان فوتبالیست برای تیم‌های محلی و در پست مهاجم بازی می‌کرد، اما در ماه‌های زمستان از نظر مالی با مشکل مواجه بود و پیدا کردن شغل برایش دشوار بود.[۲۷]

هابز در دوران کسب شرایط لازم برای بازی در ساری، برای تیم جوانان ساری و تیم یازده باشگاه و زمین بازی کرد؛ هر دو تیم برای بازیکنان جوان کریکت بودند. اگرچه او چندین امتیاز قابل توجه کسب کرد، به گفته زندگی‌نامه‌نویسش، لئو مک‌کینستری، «همان‌گونه که در بیشتر سال‌های آغازین زندگی‌اش عمل کرده بود، هابز عملکردی رضایت‌بخش داشت، بدون آنکه کار خیره‌کننده‌ای انجام دهد».[۲۸] در فصل ۱۹۰۳، او ۴۸۰ دوش با میانگین ضربه‌زنی ۳۴٫۲۹ به دست آورد و همچنین با بهبود عملکرد توپ‌اندازی خود، ۱۹ ویکت گرفت.[۲۹] فصل بعد، هابز تنها برای تیم باشگاه و زمین بازی کرد، میانگین خود را به ۴۳٫۹۰ افزایش داد و افراد مرتبط با تیم شهرستان ساری را تحت تأثیر قرار داد.[۲۹] پیشرفت ناگهانی او باعث شد برای مدتی به تیم کمبریج‌شر بازگردد؛ تیمی که به دلیل محل تولدش همچنان واجد شرایط بازی برای آن بود. عملکرد ضربه‌زنی او مورد تحسین قرار گرفت، به‌ویژه زمانی که در دو مسابقه برابر هرتفوردشر به‌ترتیب ۱۹۵ و ۱۲۹ دوش به دست آورد. او در مجموع در ۱۳ نوبت ضربه‌زنی برای کمبریج‌شر ۶۹۶ دوش کسب کرد و میانگین او ۵۸٫۰۰ بود.[۳۰]

بازیکن فرست‌کلاس کریکت

هابز در سال‌های ابتدایی دوران حرفه‌ای خود
دو بازیکن کریکت که از پاویون خارج شده و آمادهٔ ضربه‌زنی هستند
هابز (راست) در کنار تام هی‌وارد در آغاز این نوبتِ ضربه‌زنی، در جریان مسابقهٔ قهرمانی شهرستان‌ها میان ساری و وارویک‌شر در اووال، ۲ مه ۱۹۱۰

با آغاز فصل ۱۹۰۵، هابز شرایط لازم برای بازی در تیم ساری را به دست آورده بود و پیش از آن نیز به‌عنوان بازیکنی آینده‌دار مورد توجه قرار گرفته بود.[۳۱] در آن زمان، ساری به یک ضربه‌زن آغازگر برای همراهی با تام هی‌وارد نیاز داشت. اگرچه هابز به‌ندرت ضربه‌زنی را آغاز کرده بود،[۳۲] برای نخستین بازی ساری در آن فصل به‌عنوان شریک آغازگر هی‌وارد انتخاب شد.[notes ۳][۳۳] او در ۲۴ آوریل ۱۹۰۵، در برابر تیمی که نمایندهٔ «جنتلمن‌های انگلستان» بود، نخستین بازی خود را انجام داد؛[۳۴] پس از کسب ۱۸ دوش در نوبت نخست، او در نوبت دوم ۸۸ دوش سریع به دست آورد، اما باران باعث شد مسابقه با تساوی به پایان برسد. مسئولان و کمیتهٔ ساری تحت تأثیر قرار گرفتند،[۳۵] و هابز جایگاه خود را برای نخستین مسابقهٔ قهرمانی شهرستان‌ها برابر اسکس حفظ کرد. هنگامی که او در نوبت دوم ضربه‌زنی ساری، طی حدود سه ساعت، ۱۵۵ دوش به دست آورد،[۳۶] کاپیتان ساری، لرد دالمنی، کلاه شهرستانی ساری را به او اعطا کرد.[۳۷] در هفته‌های بعد، هابز به‌طور پیوسته امتیاز کسب کرد؛ از جمله یک سدهٔ دیگر برابر اسکس و ۹۴ دوش در برابر تیم ملی کریکت استرالیا که در حال برگزاری تور بود.[۳۶] بااین‌حال، ترکیبی از خستگی ناشی از بازی مداوم کریکت و فشار بازی‌های فرست‌کلاس کریکت بر عملکرد او تأثیر منفی گذاشت و او در ادامهٔ فصل با مشکل مواجه شد، حتی با وجود اینکه شهرستان تلاش کرد اقدامات مختلفی برای کمک به او انجام دهد.[۳۸] هابز در آن فصلِ فرست‌کلاس کریکت ۱٬۳۱۷ دوش با میانگین ۲۵٫۸۲ به دست آورد که شامل دو سده و چهار امتیاز دیگر بالاتر از ۵۰ می‌شد،[۳۹] و در میانگین ضربه‌زنی بازیکنان ساری در رتبهٔ نهم قرار گرفت.[۴۰] او که گاه به‌عنوان توپ‌انداز متوسط‌سرعت نیز بازی می‌کرد، شش ویکت گرفت.[۴۱][۴۲] مجلهٔ سالنامهٔ کریکت‌بازان ویزدن در بررسی فصل ساری، هابز را به‌طور ویژه مورد توجه قرار داد و عملکرد او در ابتدای فصل را ستود؛ این نشریه اظهار داشت که او بهترین ضربه‌زن حرفه‌ای بود که ساری در مدت طولانی پیدا کرده بود. تایمز نیز خاطرنشان کرد که هابز، با وجود عملکرد خوب، نتوانسته بود به استانداردهایی که آغاز فصلش نوید آن را می‌داد دست یابد.[۴۱]

پس از یک زمستان تمرین، هابز در سال ۱۹۰۶ ثبات بیشتری از خود نشان داد.[۴۳] او با نمایش دامنهٔ گسترده‌تری از ضربات، چهار سده به دست آورد که یکی از آن‌ها بار دیگر برابر اسکس بود، و یک مشارکت آغازین مؤثر با هی‌وارد شکل داد.[۴۴] از زمان نخستین بازی هابز تا بازنشستگی هی‌وارد در سال ۱۹۱۴، این دو در ۴۰ مشارکت آغازین بیش از ۱۰۰ دوش با یکدیگر سهیم بودند.[۴۵] هابز عموماً شریک جوان‌تر محسوب می‌شد،[۴] و هی‌وارد چنان بر او تأثیرگذار بود که هابز حتی آن‌قدر اعتمادبه‌نفس نداشت که او را به مراسم عروسی خود دعوت کند.[۴۶] هی‌وارد بر رویکرد ذهنی هابز، به‌ویژه در دویدن بین ویکت‌ها، تأثیر گذاشت،[۴] اما سبک بازی این دو متفاوت بود.[notes ۴][۴۷] هابز در مجموع مسابقات فرست‌کلاس کریکت در سال ۱۹۰۶، ۱٬۹۱۳ دوش با میانگین ۴۰٫۷۰ و بالاترین امتیاز ۱۶۲ به دست آورد،[۳۹] و در میانگین ضربه‌زنی ساری در رتبهٔ دوم قرار گرفت.[۴۰] ویسدن از پیشرفت او در میدان‌داری تمجید کرد و او را «یکی از بهترین ضربه‌زن‌های حرفه‌ای سال» دانست.[۴۸] هابز در سال ۱۹۰۷ پیشرفت بیشتری کرد.[۴۹] بارندگی غیرمعمول و مکرر در طول فصل، که ویسدن آن را مرطوب‌ترین فصل تاریخ توصیف کرد، باعث شد زمین‌ها اغلب به نفع توپ‌اندازان باشند. هابز پس از شروعی ضعیف، خود را با شرایط وفق داد[۵۰] و به‌طور پیوسته عملکرد خوبی داشت. در ماه ژوئن، او و هی‌وارد طی یک هفته چهار مشارکت آغازین صد‌دوشی را با یکدیگر ثبت کردند.[۴۹] هابز در مجموع چهار سده به دست آورد و تا پایان فصل ۲٬۱۳۵ دوش با میانگین ۳۷٫۴۵ ثبت کرد.[۳۹] او یکی از تنها سه بازیکنی بود که از مرز ۲٬۰۰۰ دوش عبور کردند؛ در میانگین ضربه‌زنی ساری پس از هی‌وارد دوم بود،[۵۱] و در سطح ملی در رتبهٔ هشتم قرار گرفت.[۵۲] عملکرد او توجه گزینش‌گران باشگاه کریکت مریلبون (MCC) را جلب کرد و او برای تیم پلیرز در مسابقات معتبر جنتلمن‌ها در برابر بازیکنان در ماه ژوئیه انتخاب شد، هرچند در هیچ‌یک از دو مسابقه دوش‌های زیادی به دست نیاورد.[۵۳]

بازیکن کریکت تست

نخستین حضورها

هابز به دلیل غیبت چند بازیکن برجسته، برای تور استرالیا در فصل ۱۹۰۷–۰۸ همراه با تیم کریکت مریلبون انتخاب شد.[notes ۵] در طول سفر دریایی به استرالیا، هابز به‌شدت از دریازدگی رنج برد؛[۵۶] مشکلی که در تمام عمر، هنگام سفرهای دریایی گریبانگیر او بود.[۵۷] در تورهای بعدی، او تا حد امکان مسیر زمینی را انتخاب می‌کرد تا مدت‌زمان حضورش روی کشتی‌ها کاهش یابد.[۴] در نتیجه، دو مسابقهٔ نخست تور برابر تیم‌های ایالتی استرالیا را از دست داد.

حضور او همچنین به دلیل بی‌میلی کاپیتان باشگاه کریکت مریبلون، آرتور جونز، به انتخاب او محدود شد. هابز تنها در دو مسابقهٔ ابتدایی بازی کرد و در هر دو ناکام ماند؛ بنابراین برای نخستین مسابقهٔ تست کنار گذاشته شد.[۵۸] پس از شکست انگلستان در آن مسابقه، هابز برای دومین تست انتخاب شد.[۵۹]

هابز در ۱ ژانویهٔ ۱۹۰۸ در ورزشگاه کریکت ملبورن نخستین بازی تست خود را انجام داد.[۳۴][۶۰] او در روز دوم، در حالی که برای انگلستان در آغاز صف ضربه‌زنان قرار گرفته بود، طی ۱۸۲ دقیقه ۸۳ ران به دست آورد.[۶۱][۶۲] در ادامه، انگلستان برای پیروزی به ۲۸۲ ران نیاز داشت و با اختلاف یک ویکت به این هدف رسید؛ سهم هابز ۲۸ ران بود.[۳۴][۶۳] او در باقی مسابقات سری نیز جایگاه خود را حفظ کرد.[۶۴]

در چهارمین مسابقه، هابز در زمینی که به‌شدت از باران آسیب دیده بود ۵۷ ران به دست آورد؛ او با اتخاذ رویکردی تهاجمی در برابر توپ‌اندازی، ده ضربهٔ چهار امتیازی (فور) زد.[۶۵] او سری را با یک اینینگ ۷۲ ران در آخرین مسابقه به پایان رساند، اما نتوانست از سومین شکست پیاپی انگلستان جلوگیری کند؛ تیم میزبان سری پنج‌مسابقه‌ای را ۴–۱ برد.[۶۶] هابز در مسابقات تست ۳۰۲ ران با میانگین ۴۳٫۱۴ به دست آورد.[۶۷] او در سایر مسابقات درجه‌یک نیز برابر تاسمانی و ویکتوریا سنچری زد و در مجموع ۸۷۶ ران با میانگین ۴۱٫۷۱ به دست آورد.[۳۹]

هابز در سال ۱۹۰۸، با وجود مناسب‌تر بودن شرایط برای ضربه‌زنی، ران‌های کمتری به دست آورد.[۶۸] با این حال، در مسابقهٔ جنتلمن‌ها در برابر بازیکنان، ۸۱ ران زد، در قهرمانی شهرستان‌ها میانگین ضربه‌زنی بیش از ۴۰ داشت و برای ساری شش سنچری به ثمر رساند.[۶۹] هابز در تمام مسابقات درجه‌یک ۱٬۹۰۴ ران با میانگین ۳۷٫۳۳ به دست آورد.[۳۹] به پاس عملکردش در آن فصل، هابز به‌عنوان یکی از بازیکنان کریکت سال ویزدن انتخاب شد. در متن تقدیرنامه آمده بود که «در حال حاضر شاید در انگلستان هیچ ضربه‌زن حرفه‌ای بهتری جز هیوارد و تایلزلی وجود نداشته باشد».[۷۰]

هابز فصل ۱۹۰۹ را با مجموعه‌ای از امتیازهای بزرگ آغاز کرد؛ از جمله یک دابل‌سنچری در یک مسابقه و دو سنچری جداگانه در مسابقه‌ای دیگر.[۶۸][۷۱] این فرم او را، با وجود قدرت بالای خط ضربه‌زنی انگلستان، در رقابت برای حضور در تیم رویاروی استرالیا در آن سال قرار داد. اما کاپیتان انگلستان، آرچی مکلارن، قانع نشده بود که هابز کیفیت لازم را دارد. کاپیتان ساری و انتخاب‌کنندهٔ تیم انگلستان، اچ.دی.جی لوسون گوور، کمیته را متقاعد کرد که هابز را در ترکیب قرار دهد و سپس مک‌لارنِ مردد را نیز راضی کرد که او را در تیم به میدان بفرستد.[۷۲]

در نخستین تست که در اجباستون برگزار شد، هابز همراه مک‌لارن آغازگر ضربه‌زنی بود، اما با نخستین توپی که دریافت کرد اوت شد. مسابقه کم‌امتیاز بود و استرالیا برای پیروزی، هدف ۱۰۵ ران را پیش روی انگلستان گذاشت. این بار هابز همراه سی. بی. فرای آغازگر ضربه‌زنی شد، ۶۲ ران بدون اوت به دست آورد و انگلستان بدون از دست دادن هیچ ویکتی به هدف رسید.[۷۳]

انگلستان دو مسابقهٔ بعدی را باخت و هابز نیز موفق نبود؛ بهترین امتیاز او در چهار اینینگ تنها ۳۰ ران بود.[۷۴] آسیب شدید انگشت باعث شد ادامهٔ سری تست را از دست بدهد؛[۷۵] او در سه مسابقه ۱۳۲ ران با میانگین ۲۶٫۴۰ به دست آورده بود.[۶۷] انگلستان پس از مساوی شدن دو مسابقهٔ باقی‌مانده، سری را واگذار کرد. هابز پس از بهبود نیز برای بازگشت به فرم مطلوب با مشکل روبه‌رو شد؛[۷۵] میانگین او در فصل ۴۰٫۶۵ بود، اما از مجموع ۲٬۱۱۴ ران درجه‌یکی که به دست آورد،[۳۹] تقریباً نیمی در ماه نخست فصل حاصل شده بود.[۷۵]

سلطه در آفریقای جنوبی

هابز دعوت باشگاه کریکت مریبلون برای حضور در تور آفریقای جنوبی در زمستان آن سال را پذیرفت. شرایط کریکت دشوار بود: مسابقات روی زمین‌های پوشیده از حصیر برگزار می‌شد که برای بازیکنان انگلیسی ناآشنا بود، و توپ‌اندازان آفریقای جنوبی که از گوگلی استفاده می‌کردند، پیش‌تر بسیاری از ضربه‌زنان برجستهٔ انگلیسی را دچار مشکل کرده بودند.[۷۶] این مسئله بحث‌هایی را دربارهٔ چگونگی مقابلهٔ ضربه‌زنان با این نوع جدید توپ‌اندازی برانگیخته بود.[۷۷]

کاپیتان باشگاه کریکت مریبلون، لوسون گاور، ویلفرد رودز را برای آغاز ضربه‌زنی در نخستین تست در کنار هابز انتخاب کرد.[۷۸] رودز، ضربه‌زنی دفاعی بود که در گرفتن تک‌ران‌های سریع مهارت داشت. او کار حرفه‌ای خود را به‌عنوان توپ‌اندازی آغاز کرده بود که در بخش‌های پایینی ترتیب ضربه‌زنی قرار می‌گرفت. او به‌تدریج در ضربه‌زنی پیشرفت کرد و سرانجام به یک ضربه‌زن آغازگر تبدیل شد.[۷۹]

هابز و رودز بین سال‌های ۱۹۱۰ تا ۱۹۲۱، ۳۶ بار برای انگلستان آغازگر ضربه‌زنی شدند و هشت شراکت صدتایی داشتند؛ میانگین ۶۱٫۳۱ ران آن‌ها در هر شراکت آغازین، همچنان دومین میانگین بالاتر در تاریخ تست است.[۸۰][۸۱] در سایر مسابقات درجه‌یک نیز پنج شراکت صدتایی دیگر در آغاز اینینگ داشتند.[۴۵]

همکاری آن‌ها به‌خاطر دویدن مؤثر میان ویکت‌ها شهرت داشت. این دو درک متقابلی غیرمعمول و بسیار خوب ایجاد کرده بودند، به‌گونه‌ای که می‌توانستند بدون صدا زدن یکدیگر بدوند. آن‌ها با ضربه زدن به توپ از کنار مدافعان نزدیک و دویدن سریع، تک‌ران‌های زیادی می‌گرفتند. منتقدان معتقد بودند که این دو، هنر دویدن بین ویکت‌ها را به سطحی تازه ارتقا داده‌اند.[۸۲]

این تاکتیک از همان روز نخست همکاری هابز و رودز در اولین تست شکل گرفت؛ آن‌ها برای نخستین ویکت ۱۵۹ ران به دست آوردند.[۸۳][۸۴] هابز در اینینگ نخست ۸۹ و در اینینگ دوم ۳۵ ران زد و اگرچه انگلستان با اختلافی اندک شکست خورد، او در مقایسه با سایر ضربه‌زنان انگلیسی در برابر گوگلی بسیار راحت‌تر به نظر می‌رسید.[۸۳]

هابز و رودز در مسابقهٔ توری پس از تست، شراکتی ۲۰۷ ران داشتند و هابز ۱۶۳ ران زد.[۸۵] انگلستان تست دوم را نیز باخت، اما هابز ۵۳ و ۷۰ ران به دست آورد و همراه رودز دو شراکت آغازین قابل‌توجه داشت. ناکامی سایر ضربه‌زنان که در برابر توپ‌اندازان گوگلی شکست خورده بودند، باعث نگرانی مطبوعات انگلیس شد.[۸۶]

از آنجا که انگلستان در این تور توپ‌اندازان سرعتی مؤثر چندانی نداشت، هابز در دو تست نخست، علاوه بر آغاز ضربه‌زنی، آغازگر توپ‌اندازی نیز بود.[۸۷] در تست سوم، او ۹۳ ران بدون اوت به دست آورد و انگلستان را به پیروزی سه‌ویکتی رساند.[۸۸]

با این حال، زمانی که انگلستان در مسابقهٔ چهارم شکست خورد، سری را از دست داد؛ هابز ۰ و ۱ ران به دست آورد. این تنها بار در دوران حرفه‌ای تست او بود که در هیچ‌یک از دو اینینگ به امتیاز دورقمی نرسید و بدترین عملکرد او در یک مسابقهٔ درجه‌یک نیز محسوب می‌شد.[۸۹]

در آخرین مسابقهٔ سری، هابز نخستین سنچری تست خود را به ثمر رساند. او آغازگر ضربه‌زنی بود و همراه رودز شراکتی ۲۲۱ ران ایجاد کرد که در آن زمان رکورد شراکت برای نخستین ویکت در مسابقات تست بود. هابز ۱۸۷ ران به دست آورد؛ این اینینگ از سوی ویزدن به دلیل «درخشش» آن مورد تحسین قرار گرفت.[۹۰] او در همین مسابقه بار دیگر آغازگر توپ‌اندازی شد[۹۱] و ریگی شوارتز را اوت کرد؛ این تنها ویکت تست او در دوران حرفه‌ای‌اش بود.[۸۷] انگلستان مسابقه را با اختلاف ۹ ویکت برد، اما سری را ۳–۲ واگذار کرد.[۹۰]

هابز در تمام مسابقات درجه‌یک این تور ۱٬۱۲۴ ران با میانگین ۶۶٫۱۱ به دست آورد،[۳۹] و در مسابقات تست ۵۳۹ ران با میانگین ۶۷٫۳۷ ثبت کرد.[۶۷] هیچ‌یک از دیگر ضربه‌زنان انگلیسی نتوانستند در برابر گوگلی به موفقیتی نزدیک به او دست یابند،[۹۲] و در پایان سری، منتقدان شروع کردند به توصیف او به‌عنوان برجسته‌ترین ضربه‌زن جهان.[۹۰]

ویزدن نوشت: «فراتر از هر چیز دیگری از دیدگاه انگلیسی‌ها، ویژگی برجستهٔ این سفر، ضربه‌زنی فوق‌العادهٔ هابز بود؛ او به‌راحتی خود را با زمین‌های حصیری وفق داد و با مهارتی شگفت‌انگیز و سهولتی چشمگیر از توپ‌اندازان مشهور گوگلی امتیاز گرفت. هنگامی که تیم به خانه بازگشت، دیگر اعضای تیم نمی‌توانستند بیش از این از او تعریف کنند.»[۹۳]

خستگی ناشی از تور آفریقای جنوبی در سال ۱۹۱۰ بر هابز اثر گذاشت. او ۱٬۹۸۲ دوش با میانگین ۳۳٫۰۳ به دست آورد که پایین‌ترین میانگین دوران حرفه‌ای او، به‌جز فصل نخست، بود.[۹۴][۹۵]

در سال ۱۹۱۱، پس از استراحتی طولانی در زمستان، عملکرد هابز مؤثرتر شد.[۹۴] او در تابستانی گرم و خشک که زمین‌های مناسبی برای ضربه‌زنی ایجاد کرده بود، به‌طور مداوم موفق بود. او این بار اینینگ‌های بسیار بزرگ کمتری داشت،[۹۶] اما در مسابقات پرفشار بسیار مؤثر ظاهر شد[۹۵][۹۷] و ۲٬۳۷۶ دوش با میانگین ۴۱٫۶۸ به دست آورد.[۳۹] هابز که در این فصل بیش از سایر فصل‌ها توپ‌اندازی می‌کرد، ۲۸ ویکت درجه‌یک گرفت.[۴۲] برابر دانشگاه آکسفورد، او تمام اینینگ دوم حریف را توپ‌اندازی کرد و با ۵۶ ران، هفت ویکت گرفت؛ بهترین آمار توپ‌اندازی دوران حرفه‌ای او.[۳۴][۹۶]

موفقیت برابر استرالیا

هابز انتخابی قطعی برای تور MCC به استرالیا در زمستان ۱۹۱۱–۱۲ بود.[۹۸][۹۹]

در نخستین تست که استرالیا با ۱۴۶ دوش پیروز شد، هابز در اینینگ نخست ۶۳ دوش زد، هرچند خودش اذعان داشت که خوب بازی نکرده است. رودز نیز در تیم حضور داشت، اما به دلیل فرم نامناسبش آغازگر ضربه‌زنی نبود؛ هابز این وظیفه را همراه سپتیموس کینیر انجام داد.[۱۰۰]

انگلستان در تست دوم بازگشت قدرتمندی داشت و پیروز شد. پس از آنکه استرالیا با ۱۸۴ دوش تمام شد و انگلستان ۸۱ دوش پیش افتاد، تیم میهمان برای پیروزی به هدف ۲۱۹ دوش نیاز داشت. هابز و رودز که بار دیگر در جایگاه آغازگران قرار گرفته بودند، شراکت خود را با ۵۷ دوش آغاز کردند. هابز ۱۲۶ دوش بدون اوت به دست آورد؛ نخستین سنچری او برابر استرالیا. او به‌ویژه در برابر توپ‌اندازی اچ. وی. «رانجی» هاردرن موفق بود؛ توپ‌اندازی گوگلی که در تست نخست ۱۲ ویکت گرفته بود.[۱۰۱]

ویزدن نوشت که هابز «یکی از بهترین اینینگ‌های زندگی خود را بازی کرد» و انگلستان با هشت ویکت پیروز شد.[۱۰۲]

استرالیا در تست سوم نیز با امتیازی پایین از بازی خارج شد. این بار هابز و رودز برای نخستین ویکت ۱۴۷ دوش به دست آوردند و هابز ۱۸۷ دوش زد. انگلستان به مجموع ۵۰۱ دوش رسید و مسابقه را با هفت ویکت برد.[۱۰۳]

من مدت‌هاست واژگان ستایش خود از رودز و هابز را به پایان رسانده‌ام و، تا حد زیادی به لطف کار فوق‌العادهٔ آن‌ها، ضربه‌زنی ما به شکلی درخشان موفق بود. نمی‌توان بر اهمیت کاری که آن‌ها انجام دادند بیش از حد تأکید کرد، زیرا در اینینگ پس از اینینگ، شروعی فوق‌العاده برای ما فراهم کردند.

پلهام وارنر، کاپیتان باشگاه کریکت مریلبون در سال‌های ۱۹۱۱–۱۲، دربارهٔ هابز و رودز در طول این سری[۱۰۴]

پس از آنکه انگلستان در سری پیش افتاد، تست چهارم را با تمام کردن استرالیا در امتیاز ۱۹۱ آغاز کرد. در پایان روز نخست، هابز و رودز ۵۴ دوش مشترک داشتند و روز بعد شراکت آن‌ها برای نخستین ویکت به ۳۲۳ دوش رسید؛ رکوردی جدید برای بیشترین شراکت در هر ویکت در مسابقات تست.

شراکت آن‌ها به‌عنوان رکورد کلی تست به مدت ۲۲ سال باقی ماند و رکورد شراکت برای نخستین ویکت نیز تا سال ۱۹۴۸ در اختیار آن‌ها بود.[notes ۶][۱۰۵] تا سال ۲۰۱۶، این رکورد همچنان بالاترین شراکت آغازین انگلستان برابر استرالیا بود.[۱۰۶]

این دو در برابر توپ‌اندازی به‌آسانی امتیاز می‌گرفتند، اما به دلیل کندی ضربه‌زنی مورد انتقاد قرار گرفتند. با این حال، هابز در ۱۳۳ دقیقه به سنچری رسید و پس از آن با تهاجم بیشتری بازی کرد. سرانجام با امتیاز ۱۷۸ اوت شد.[۱۰۷]

انگلستان به مجموع ۵۸۹ دوش رسید و سپس استرالیا را با ۱۷۳ ران تمام کرد؛ در نتیجه با اختلاف یک اینینگ پیروز شد و اَشز را پس گرفت.[۱۰۸] انگلستان تست نهایی را نیز برد و سری را ۴–۱ به پایان رساند؛ هابز ۳۲ و ۴۵ دوش زد و در اینینگ دوم همراه رودز شراکت ۷۶ ران داشت.[۱۰۹]

هابز سری را با مجموع ۶۶۲ دوش و میانگین ۸۲٫۷۵ به پایان رساند و رکورد جدیدی برای تعداد دوش‌های یک ضربه‌زن در یک سری تست ثبت کرد.[۱۰۹] میانگین او بسیار بالاتر از هر ضربه‌زن دیگری در هر دو تیم بود،[۱۱۰] و این تور جایگاه او را به‌عنوان بهترین ضربه‌زن جهان تثبیت کرد.[۱۱۱]

علاوه بر این، هابز در تمام مسابقات درجه‌یک، زمانی که در موقعیت میدان‌بانی دفاع می‌کرد، ۱۵ ضربه‌زن را با ران‌اوت از بازی خارج کرد.[۱۱۲] استرالیایی‌ها جرئت نمی‌کردند زمانی که او توپ را در اختیار داشت برای گرفتن دوش بدوند، زیرا از سرعت پرتاب او می‌ترسیدند.[۱۱۳] هابز در مجموع مسابقات درجه‌یک ۹۴۳ ران با میانگین ۵۵٫۴۷ به دست آورد.[۳۹]

فصل ۱۹۱۲ به‌طور غیرمعمولی پرباران بود،[۱۱۴] و این امر باعث شد برخی زمین‌ها برای ضربه‌زنی بسیار دشوار شوند.[۱۱۵] ویزدن اظهار کرد که هابز برای ساری چندان خوب ضربه نمی‌زد.[۱۱۶] مطبوعات او را به تلاش برای امتیازگیری بیش از حد سریع و از دست دادن ویکت در نتیجهٔ آن انتقاد کردند.[۱۱۷]

در تابستان، استرالیا و آفریقای جنوبی هر دو به انگلستان سفر کردند و در مسابقات سه‌جانبهٔ ۱۹۱۲ شرکت کردند.[۱۱۴][۱۱۸]

هابز رقابت را با شروعی کند آغاز کرد؛ در نخستین مسابقهٔ انگلستان در همان نخستین اور توپ‌اندازی اوت شد و فرم او در بخش ابتدایی فصل نامطمئن بود.[۱۱۹] با این حال، در دومین مسابقهٔ انگلستان برابر استرالیا در لورد، روی زمینی بسیار دشوار برای ضربه‌زنی سنچری به ثمر رساند و همراه رودز شراکت ۱۱۲ ران داشت. او در دو مسابقهٔ بعدی برابر آفریقای جنوبی به‌ترتیب ۵۵ و ۶۸ دوش زد و مطبوعات از ضربه‌زنی او تمجید کردند؛ برای نخستین بار، تایمز او را «استادی بزرگ» خواند.[۱۲۰]

آفریقای جنوبی در پنج مسابقه از شش مسابقهٔ خود شکست خورد و مسابقهٔ دیگر مساوی شد. از آنجا که دو مسابقهٔ نخست میان انگلستان و استرالیا مساوی شده بود، مسابقهٔ نهایی به‌عنوان دیدار تعیین‌کنندهٔ قهرمانی در نظر گرفته شد.[۱۲۱][۱۲۲]

هابز و رودز با شراکت ۱۰۷ دوش آغاز کردند و هابز ۶۶ دوش به دست آورد. این دوش‌ها اهمیت زیادی داشتند و انگلستان مسابقه را با اختلاف ۲۴۴ دوش برد.[۱۲۳] هابز در تابستان بالاترین میانگین ضربه‌زنی را در میان بازیکنان هر سه تیم داشت؛[۱۲۴] میانگین او برابر آفریقای جنوبی ۴۰٫۷۵ و برابر استرالیا ۵۶٫۰۰ بود.[۶۷] در مجموع کریکت درجه‌یک، او ۲٬۰۴۲ دوش با میانگین ۳۷٫۸۱ به دست آورد.[۳۹]

سال‌های پیش از جنگ

در سال ۱۹۱۳، هابز با ضربه‌زنی کنترل‌شده‌تر، ۲٬۶۰۵ دوش با میانگین ۵۰٫۰۹ به دست آورد و در جدول میانگین‌های ملی در رتبهٔ دوم قرار گرفت.[۳۹][۱۲۵] او همچنان با سرعت امتیاز می‌گرفت و دو بار در روز نخست یک مسابقه، پیش از وقت ناهار، به ۱۰۰ دوش رسید. در برابر وورسترشر، او و هیوارد در ۱۹۰ دقیقه شراکت آغازین ۳۱۳ ران ایجاد کردند.[۱۲۵]

در زمستان ۱۹۱۳–۱۴، باشگاه کریکت مریلبون تیم قدرتمندی را به آفریقای جنوبی فرستاد. تیم حریف بازیکنان مؤثر چندانی نداشت،[۱۲۶] و انگلستان عمدتاً به لطف توپ‌اندازی سیدنی بارنز سری پنج‌تستی را ۴–۰ برد.[۱۲۷]

هابز در این سری ۴۴۳ ران با میانگین ۶۳٫۲۸ به دست آورد؛[۶۷] او سنچری نزد، اما امتیازهای ۸۲، ۹۲ و ۹۷ را ثبت کرد و او و رودز دو شراکت آغازین صدتایی و یک شراکت ۹۲ دوش داشتند.[۱۲۸] هابز رویکردی محتاطانه در پیش گرفت،[۱۲۸] و ویزدن خاطرنشان کرد که او «به درخشندگی زمانی که در انگلستان بود» ظاهر نشد، اما گفت که او «در زمین‌های حصیری یک استاد تمام‌عیار» بود.[۱۲۹] او در تمام مسابقات درجه‌یک ۱٬۴۸۹ دوش با میانگین ۷۴٫۴۵ به دست آورد.[۳۹]

پس از شروعی کند در فصل ۱۹۱۴، هابز مجموعه‌ای از سنچری‌ها را ثبت کرد، از جمله امتیاز ۲۲۶ که تا آن زمان بالاترین امتیاز او بود.[۳۴][۱۳۰] نزدیک شدن جنگ جهانی اول بر بخش بزرگی از فصل سایه انداخته بود.[۱۳۱]

کریکت پس از آغاز جنگ در ابتدا ادامه یافت، اما از آنجا که زمین اووال در اختیار ارتش قرار گرفته بود، مسابقهٔ خیریهٔ هابز از اووال به لردز منتقل شد. این جابه‌جایی و درگیری افکار عمومی با جنگ باعث شد مسابقه از نظر مالی شکست بخورد؛ مجموع درآمد مسابقهٔ خیریهٔ هابز ۶۵۷ پوند بود (معادل ۸۰٬۶۶۳ پوند در ارزش سال ۲۰۲۱)، مبلغی کمتر از بیشتر مسابقات خیریه و بسیار پایین‌تر از آنچه معمولاً برای بازیکنی در جایگاه هابز جمع‌آوری می‌شد. کمیتهٔ ساری موافقت کرد پس از پایان جنگ، یک مسابقهٔ خیریهٔ دیگر برای او برگزار کند.[۱۳۲]

هابز پیش از آنکه فشار افکار عمومی فصل کریکت را به پایان برساند، یازدهمین سنچری خود در آن فصل را ثبت کرد.[۱۳۳] در زمستان، MCC ساری را قهرمان شهرستان‌ها اعلام کرد؛ با اینکه جنگ مانع برگزاری کامل همهٔ مسابقات شده بود، ساری آن‌قدر با اختلاف پیش بود که سایر شهرستان‌ها اعتراضی نکردند. این تنها باری در دوران حرفه‌ای هابز بود که ساری قهرمان شد.[۱۳۳][۱۳۴]

هابز در تمام مسابقات درجه‌یک سال ۱۹۱۴، ۲٬۶۹۷ دوش با میانگین ۵۸٫۶۳ به دست آورد.[۳۹] با آغاز جنگ، شهرت هابز به اوج خود رسیده بود؛[۴] ویزدن او را «یکی از بزرگ‌ترین ضربه‌زنان نسل خود» توصیف کرد.[۱۳۵] مک‌کینستری دربارهٔ عملکرد او در آن فصل می‌نویسد: «با روش آزادانهٔ امتیازگیری خود، هابز به شکلی خیره‌کننده درخشید؛ چیزی که دیگر هرگز نتوانست به همان شکل تکرار کند.»[۱۳۳]

جنگ جهانی اول

برخلاف بسیاری از بازیکنان دیگر کریکت، هابز بلافاصله به ارتش نپیوست،[۱۳۶] بلکه در یک کارخانهٔ مهمات‌سازی کار کرد؛ احتمالاً به‌عنوان کارمند دفتری. هابز بعدها در نوشته‌های خود بیان کرد که به دلیل نپیوستن به ارتش مورد انتقاد قرار گرفته بود، اما اظهار داشت که متوجه نشده بود جنگ تا چه اندازه جدی خواهد شد و از نیاز به مراقبت از خانواده‌اش آگاه بود. او از مارس ۱۹۱۵ کار دیگری را نیز به‌عنوان مربی در مدرسه وست‌مینستر آغاز کرد،[۱۳۷] و در ماه مه، روزهای شنبه به‌عنوان بازیکن حرفه‌ای برای آیدل در لیگ برتر برادفورد بازی کرد.

ادامهٔ برگزاری کریکت رقابتی در بردفورد، در شرایطی که تمام مسابقات مشابه در مناطق دیگر متوقف شده بود، بحث‌برانگیز بود. چندین باشگاه بازیکنان حرفه‌ای طراز اول را به خدمت گرفتند و مسابقات بسیار محبوب شدند. با وجود استقبال فراوان از ورود هابز، او هرگز به سطح مورد انتظار نرسید و در سراسر فصل ۱۹۱۵ میانگین ۳۶٫۶۳ را ثبت کرد.[۱۳۸] بااین‌حال، قرارداد او باعث تبادل مکاتباتی تند میان رئیس یورک‌شر، لرد هاوک، که به‌شدت از به‌کارگیری بازیکنان حرفه‌ای انتقاد می‌کرد، و جان بوث، رئیس لیگ بردفورد، شد.[۱۳۹]

هابز هرگز به‌طور عمومی دربارهٔ این موضوع اظهار نظر نکرد، اما در جذب فرانک وولی برای بازی در این لیگ نقش مهمی داشت. او در سال ۱۹۱۶ نیز برای آیدل بازی کرد،[۱۴۰] و عملکرد موفق‌تری داشت؛ ۷۹۰ ران با میانگین ۵۲٫۶۰ به دست آورد و ۶۵ ویکت با میانگین ۶٫۲۷ گرفت. بااین‌حال، سربازگیری اجباری او پس از پایان فصل برای پیوستن به سپاه هوایی بریتانیا به بازی منظمش در لیگ پایان داد.[۱۴۱]

هابز در اکتبر ۱۹۱۶ به این نیرو پیوست و به‌عنوان مکانیک هواپیما خدمت کرد. پس از گذراندن دورهٔ آموزشی، ابتدا به لندن و سپس به نورفک اعزام شد؛ او در ابتدا فرصت داشت در مسابقات خیریهٔ کریکت و چند مسابقه برای آیدل شرکت کند. در نوامبر ۱۹۱۷، به اسکادران ۱۱۰ پیوست؛ اسکادرانی که با وجود برنامه‌ریزی برای اعزام به فرانسه، همچنان در انگلستان باقی مانده بود. تا سال ۱۹۱۸، مسئولان کریکت شروع به برنامه‌ریزی مسابقات بیشتری کردند و هابز چندین بار با موفقیت در لردز بازی کرد.[۱۴۲]

در سپتامبر ۱۹۱۸، اسکادران ۱۱۰ به‌عنوان بخشی از نیروی هوایی سلطنتی (RAF) تازه‌تأسیس به فرانسه اعزام شد و فعالانه در نبردها شرکت کرد، اما هابز هرگز دربارهٔ دوران خدمت خود در نیروی هوایی سلطنتی سخن نگفت. بااین‌حال، برخی از اعضای خانوادهٔ او همچنان از این تصمیم انتقاد می‌کردند و معتقد بودند زمانی که هابز به فرانسه رفت، بدترین بخش جنگ سپری شده بود.[۱۴۳] او در فوریهٔ ۱۹۱۹، سه ماه پس از آتش‌بس با آلمان که به جنگ پایان داد، از خدمت مرخص شد.[۱۴۴]

دوران حرفه‌ای پس از جنگ

ازسرگیری کریکت

هابز در سال ۱۹۲۲

هنگامی که کریکت درجه‌یک در سال ۱۹۱۹ از سر گرفته شد،[۱۴۵] باشگاه ساری قراردادی پنج‌ساله به ارزش سالانه ۴۰۰ پوند (معادل ۲۴٬۱۸۵ پوند در سال ۲۰۲۱) با هابز منعقد کرد.[۱۴۶] در طول فصل، او آغازگر ضربه‌زنی را با اندی سندهام آغاز کرد؛ سندهام جایگاه هیوارد را به‌عنوان شریک هابز در آغاز اینینگ‌ها گرفته بود. این دو در سال‌های بعد شراکتی بسیار مؤثر ایجاد کردند.[۱۴۷] در مجموع، آن‌ها ۶۶ شراکت آغازین صد‌دوشی داشتند و میانگین شراکتشان برای ویکت نخست بیش از ۵۰ دوش بود.[notes ۷][۴][۱۴۸] مانند دیگر شراکت‌های موفق هابز، اساس این شراکت نیز بر دویدن سریع بین ویکت‌ها استوار بود.[۱۴۹] سندهام، حتی زمانی که موفق بود، اغلب زیر سایهٔ شریک خود قرار می‌گرفت؛ در یک مورد، سندهام یک سنچری به ثمر رساند، اما تیترهای روزنامه‌ها به داک هابز اختصاص یافت. سندهام معمولاً نقش فرعی‌تری داشت و هابز بیشتر توپ‌اندازی‌ها را با ضربه پاسخ می‌داد.[۱۵۰][۱۵۱]

هابز فصل ۱۹۱۹ را خوب آغاز کرد و با وجود دوره‌ای کوتاه از ناکامی که ناشی از تهاجم بیش از حد در ضربه‌زنی بود،[۱۵۲] به‌طور پیوسته امتیاز کسب کرد. او برای ساری برابر تیم در حال سفر نیروهای سلطنتی استرالیا یک دابل‌سنچری به ثمر رساند و در هر سه مسابقهٔ جنتلمن‌ها برابر بازیکنان، سنچری زد؛ او تنها بازیکنی است که در یک فصل به چنین رکوردی دست یافته است.[۱۵۳][۱۵۴] مسابقهٔ خیریه‌ای که برای او به تعویق افتاده بود، ۱٬۶۷۰ پوند (معادل ۹۱٬۷۵۰ پوند در سال ۲۰۲۱) درآمد داشت.[۱۵۵] هابز از این پول برای افتتاح یک فروشگاه لوازم ورزشی در لندن استفاده کرد. فروشگاه موفق بود و او تا اندکی پیش از مرگش آن را اداره کرد. درآمد اضافی حاصل از فروشگاه استقلال مالی قابل‌توجهی برای او به همراه داشت.[۴][۱۵۶]

هابز در مجموع آن سال در مسابقات درجه‌یک ۲٬۵۹۴ دوش به دست آورد که بیشتر از هر بازیکن دیگری بود و میانگینش ۶۰٫۳۲ بود.[۳۹][۱۵۷] پس از گذراندن زمستان در فروشگاهش، فرم خوب او در سال ۱۹۲۰ نیز ادامه یافت.[۱۵۸] چهار مورد از ۱۱ سنچری درجه‌یک او در ماه ژوئن و در اینینگ‌های پیاپی به دست آمد و مجموع دوش‌هایش به ۲٬۸۲۷ با میانگین ۵۸٫۸۹ رسید.[۳۹][۱۵۹] او همچنین برابر وارویکشر با ۲۱ دوش، پنج ویکت گرفت و ۱۷ ویکت او با میانگین ۱۱٫۸۲، او را در صدر میانگین‌های توپ‌اندازی ساری قرار داد.[۱۶۰]

هابز در فصل ۱۹۲۰–۲۱ همراه باشگاه کریکت مریلبون به استرالیا رفت؛[۱۶۱] تیم تحت کاپیتانی جی. دبلیو. اچ. تی. داگلاس قرار داشت و استرالیا هر پنج مسابقهٔ سری تست را پیروز شد. هابز یکی از معدود بازیکنان موفق انگلستان بود.[۱۶۲][۱۶۳] او در سه مسابقهٔ نخست درجه‌یک دو سنچری به ثمر رساند،[۳۴] و در نخستین تست با ۴۹ و ۵۹ دوش، در هر دو اینینگ انگلستان بالاترین امتیاز را کسب کرد.[۳۴][۱۶۴] در تست دوم، روی زمینی دشوار که باران بر آن اثر گذاشته بود، ۱۲۲ دوش به دست آورد.[۱۶۵] ویدزن نوشت که این «از دیدگاه انگلیسی‌ها، بهترین اینینگ تور» بود.[۱۶۶]

او در تست سوم نیز، که انگلستان در آن شکست خورد، یک سنچری به ثمر رساند و در اینینگ پایانی ۱۲۳ دوش گرفت؛ انگلستان نتوانست برای پیروزی به هدف ۴۸۹ دوش برسد.[۱۶۷] او دیگر در این سری از مرز ۵۰ دوش عبور نکرد. پس از ناکامی در تست چهارم،[۳۴] در مسابقه‌ای پیش از تست پایانی، هنگام ضربه‌زنی عضلهٔ رانش را کشید. داگلاس او را متقاعد کرد که با وجود این مصدومیت بازی کند. هابز ۴۰ و ۳۴ دوش به دست آورد، اما در دفاع از زمین و گرفتن توپ به‌طور مؤثر عمل نمی‌کرد. در یکی از تلاش‌های ناموفق برای دنبال کردن توپ، بخشی از تماشاگران او را هو کردند و این موضوع زمانی جنجالی شد که دو بازیکن آماتور تیم، پرسی فندر و راکلی ویلسون، در نوشته‌هایی به‌شدت از این اتفاق انتقاد کردند.[۱۶۸]

هابز در تمام مسابقات درجه‌یک این تور ۹۲۴ دوش با میانگین ۵۱٫۳۳ به دست آورد؛[۳۹] در مسابقات تست نیز ۵۰۵ دوش با میانگین ۵۰٫۵۰ کسب کرد.[۶۷] اگرچه او و رودز شراکت آغازین خود را از سر گرفتند، به‌جز تست نخست که سی. ای. جی. راسل شریک هابز بود، نتوانستند موفقیت‌های پیشین خود را تکرار کنند[۱۶۹] و تنها یک بار شراکتشان از ۵۰ دوش فراتر رفت.[۱۶۹]

هابز در سال ۱۹۲۱، هنگامی که استرالیا به انگلستان سفر کرد، تنها در پنج مسابقهٔ درجه‌یک بازی کرد.[۳۹] در نخستین مسابقهٔ درجه‌یک خود، برابر تیم در حال سفر استرالیا بازی کرد،[۱۷۰] اما همان عضلهٔ ران که در استرالیا آسیب دیده بود دوباره پاره شد.[۱۷۰] او دو تست نخست را از دست داد، اما پس از بهبودی، برای ساری سنچری زد. از آنجا که انگلستان در سری پنج‌تستی ۲–۰ عقب بود، انتخاب‌کنندگان او را برای تست سوم برگزیدند.[۱۷۱]

در روزهای منتهی به مسابقه که در لیدز برگزار می‌شد، درد شکم او به‌تدریج افزایش یافت، اما با اکراه به میدان رفت. در روز نخست مسابقه مجبور شد زمین را ترک کند و پس از یک روز استراحت، درد شدیدتر شد. او با سر برکلی موینیهان، جراح برجستهٔ مستقر در لیدز، مشورت کرد. موینیهان تشخیص داد که هابز به آپاندیسیت حاد مبتلاست و همان روز او را جراحی کرد. به گفتهٔ جراح، اگر هابز تحت عمل قرار نمی‌گرفت، بیش از پنج ساعت دیگر زنده نمی‌ماند.[۱۷۲] او ادامهٔ فصل را از دست داد.[۱۷۳]

هابز در سال ۱۹۲۲ به کریکت بازگشت و در ماه‌های نخست فصل عملکرد مؤثری داشت و در مجموع ۱۰ سنچری درجه‌یک به ثمر رساند.[۱۷۴][۱۷۵] یکی از این سنچری‌ها در مسابقهٔ جنتلمن‌ها برابر بازیکنان در لردز به دست آمد؛ مسابقه‌ای که در آن هابز برای نخستین بار کاپیتان تیم بازیکنان بود.[۱۷۴]

در اواخر فصل، فرم او به دلیل آثار باقی‌ماندهٔ بیماری و عمل جراحی سال پیش افت کرد. ویدزن مشاهده کرد که هابز در اینینگ‌های طولانی اغلب خسته می‌شد و معمولاً اندکی پس از رسیدن به سه رقم تلاش می‌کرد اینینگ خود را به پایان برساند.[۱۷۶] این عادتِ رها کردن اینینگ پس از رسیدن به امتیازهای بالا، تا پایان دوران حرفه‌ای او ادامه یافت.[۱۷۵] فصل ۱۹۲۲ همچنین نقطهٔ عطفی در شیوهٔ ضربه‌زنی او بود؛ از این پس ترجیح می‌داد آهسته‌تر امتیاز بگیرد و ریسک کمتری بپذیرد، برخلاف سبک ماجراجویانهٔ او پیش از جنگ.[۱۷۷]

هابز در میانگین‌های ضربه‌زنی ملی سال ۱۹۲۲ دوم شد،[۱۷۶] و ۲٬۵۵۲ دوش با میانگین ۶۲٫۲۴ به دست آورد،[۳۹] اما دعوت باشگاه کریکت مریلبون برای تور آفریقای جنوبی در زمستان آن سال را نپذیرفت.[۱۷۶] فصل مرطوب ۱۹۲۳ برای هابز موفقیت کمتری داشت؛ او در بسیاری از مسابقات ناکام ماند و در هر دو مسابقهٔ جنتلمن‌ها برابر بازیکنان نیز موفق نبود. او همچنان از پیامدهای عمل جراحی رنج می‌برد و ویدزن متوجه شد که بار دیگر در ابتدای اینینگ‌ها تلاش می‌کند بیش از حد سریع دوش بگیرد.[۱۷۸]

با این حال، برابر سامرست، او صدمین سنچری دوران حرفه‌ای درجه‌یک خود را به ثمر رساند و پس از دابلیو. جی. گریس و هیوارد، سومین بازیکنی شد که به این نقطهٔ عطف می‌رسید.[۱۷۹] او در مجموع فصل ۲٬۰۸۷ دوش با میانگین ۳۷٫۹۵ به دست آورد.[۳۹]

شراکت با ساتکلیف

دو بازیکن کریکت که با در دست داشتن چوب‌های کریکت وارد زمین می‌شوند
هابز (چپ) و ساتکلیف در فوریهٔ ۱۹۲۵ در ملبورن استرالیا، در جریان تست دوم، آغازگر ضربه‌زنی هستند

هابز پیش از آغاز فصل ۱۹۲۴ قرارداد جدیدی به ارزش سالانه ۴۴۰ پوند (معادل ۲۸٬۴۶۳ پوند در سال ۲۰۲۱) امضا کرد.[۱۸۰] فرم او به اندازه‌ای بهبود یافت که زندگی‌نامه‌نویسش، جان آرلوت، آن را آغاز «دومین دورهٔ کاملاً خارق‌العادهٔ زندگی کریکت او» توصیف کرد.[۱۸۱]

شرایط ضربه‌زنی در سراسر تابستان مناسب بود و شراکت آغازین هابز و سندهم برای ساری به اوج کارآمدی خود نزدیک می‌شد.[۱۸۲] هابز همچنین با هربرت ساتکلیف از یورکشر یک شراکت آغازین تشکیل داد. این دو در فصل‌های پیشین نیز برای مدت کوتاهی در کنار یکدیگر آغازگر ضربه‌زنی بودند و در اوایل سال ۱۹۲۴ برای یک مسابقهٔ آزمایشی تست به‌عنوان آغازگران انتخاب شدند؛ اتفاقی که همکاری شش‌سالهٔ آن‌ها در مسابقات تست را آغاز کرد.[۴][۱۸۳]

آن‌ها اغلب در شرایط دشوار ضربه‌زنی موفق بودند؛[۴] هابز که معمولاً شریک مسلط‌تر بود، عموماً بخش بیشتری از توپ‌اندازی را با ضربه پاسخ می‌داد.[۱۸۴] تا زمان بازنشستگی هابز، این دو ۳۸ بار در مسابقات تست آغازگر ضربه‌زنی شده بودند، ۱۵ شراکت آغازین صد‌دوشی داشتند و در مجموع ۳٬۲۴۹ دوش کسب کرده بودند؛[۸۱] میانگین شراکت آن‌ها ۸۷٫۸۱ بود که تا سال ۲۰۱۶ بالاترین میانگین در تمام مسابقات تست برای یک جفت ضربه‌زن آغازگر محسوب می‌شد.[notes ۸][۸۰][۱۸۵]

در تمام مسابقات درجه‌یک، آن‌ها ۲۶ بار برای ویکت نخست بیش از ۱۰۰ دوش به دست آوردند و میانگین شراکتشان بیش از ۷۷ بود.[۴۵][۱۴۸] مانند دیگر شراکت‌های هابز، آن‌ها در دویدن بین ویکت‌ها بسیار خوب بودند و به‌خاطر قابل‌اعتماد بودنشان شهرت ویژه‌ای پیدا کردند؛ به گفتهٔ مک‌کینستری، آن دو به یک «نهاد انگلیسی» تبدیل شدند.[۱۸۶] نویسندهٔ کریکت، جرالد هاوات، معتقد است که «هابز و ساتکلیف» تقریباً به مترادفی برای ثبات انگلیسی تبدیل شده بود.[۴]

پس از موفقیت در مسابقهٔ آزمایشی سال ۱۹۲۴، هابز و ساتکلیف برای بازی در نخستین تست برابر آفریقای جنوبی به تیم انگلستان انتخاب شدند.[۱۸۳] هنگامی که انگلستان نخست ضربه زد، این دو برای ویکت نخست ۱۳۶ دوش به دست آوردند؛ هابز که برای نخستین بار از سال ۱۹۱۲ در یک تست در انگلستان بازی می‌کرد، ۷۶ دوش گرفت. انگلستان مسابقه را با اختلاف زیادی برد.[۱۸۷]

در تست دوم، هابز و ساتکلیف برای ویکت نخست ۲۶۸ دوش به دست آوردند؛ هابز ۲۱۱ دوش گرفت که بالاترین امتیاز تست او بود. در آن زمان، این اینینگ بالاترین امتیاز ثبت‌شده در لردز در یک مسابقهٔ تست و برابر با بالاترین امتیاز در یک مسابقهٔ تست در انگلستان بود.[۱۸۸] انگلستان با از دست دادن تنها دو ویکت به ۵۳۱ دوش رسید و مسابقه را با اختلاف یک اینینگ برد.[۳۴]

هابز ابتدا دعوت باشگاه کریکت مریلبون برای تور استرالیا در زمستان پیش رو را نپذیرفته بود و به همین دلیل برای تست چهارم در تیم قرار نگرفت. پس از آنکه باشگاه کریکت مریلبون درخواست او را پذیرفت و اجازه داد همسرش آدا همراه او به تور بیاید ــ همسر بازیکنان حرفه‌ای معمولاً اجازهٔ همراهی در تور را نداشتند ــ هابز نظرش را تغییر داد[۱۸۹] و برای تست پنجم به تیم اضافه شد.[۱۹۰]

او در این سری ۳۵۵ دوش با میانگین ۷۱٫۰۰ به دست آورد،[۶۷] و در تمام مسابقات درجه‌یک نیز ۲٬۰۹۴ دوش با میانگین ۵۸٫۱۶ ثبت کرد.[۳۹] او در میانگین‌های ملی دوم شد،[۱۸۱] و مطبوعات کریکت خاطرنشان کردند که اگرچه هابز نسبت به گذشته آهسته‌تر و با جلوهٔ کمتری ضربه می‌زد، با سبکی ایمن‌تر و مطمئن‌تر بازی می‌کرد که از نظر کسب دوش موفق‌تر بود.[۱۹۰]

تیم کریکت مریلبون که در فصل ۱۹۲۴–۲۵ با کاپیتانی آرتور گیلیگان به استرالیا رفت، سری تست را ۴–۱ واگذار کرد، اما منتقدان معتقد بودند این اختلاف نتیجه، برتری تیم میزبان را بیش از اندازه نشان می‌دهد.[۱۹۱] هابز و ساتکلیف در مجموع هفت سنچری به ثمر رساندند و چهار شراکت آغازین بیش از ۱۰۰ دوش داشتند.[۱۹۱]

هابز تور را خوب آغاز کرد و در مسابقات پیش از تست‌ها به‌طور پیوسته دوش جمع کرد.[۳۴][۱۹۲] در تست نخست، در پاسخ به ۴۵۰ دوش استرالیا در اینینگ اول، هابز و ساتکلیف برای ویکت نخست ۱۵۷ دوش به دست آوردند.[۱۹۲][۱۹۳] هابز سپس هفتمین سنچری خود برابر استرالیا را به ثمر رساند و رکورد قبلی تعداد سنچری‌ها در تست‌های انگلستان–استرالیا را که متعلق به ویکتور ترامپر بود، پشت سر گذاشت.

استرالیا سرانجام هدف ۶۰۵ دوش را برای انگلستان تعیین کرد. هابز و ساتکلیف دومین شراکت آغازین صد‌دوشی خود در این مسابقه را رقم زدند، اما انگلستان با اختلاف ۱۹۳ دوش شکست خورد.[۱۹۴] در جریان همین مسابقه، هابز به پُردوش‌ترین بازیکن تاریخ کریکت تست تبدیل شد و از رکورد ۳٬۴۱۲ دوش کلم هیل در سال ۱۹۱۲ عبور کرد.[۱۹۵]

در تست دوم، استرالیا طی دو روز نخست ۶۰۰ دوش به دست آورد. هابز و ساتکلیف در پاسخ، تمام روز سوم را بدون جدا شدن از یکدیگر به ضربه‌زنی پرداختند و ۲۸۳ دوش کسب کردند. آن‌ها بر دفاع تمرکز داشتند، اما هر دو به سنچری رسیدند و مطبوعات از عملکردشان تمجید کردند.[۱۹۶] با این حال، استرالیا با اختلاف ۸۱ دوش پیروز شد.[۱۹۷]

پس از این شکست، سیسیل پارکین، توپ‌انداز سابق تست و منتقد صریح کاپیتانی گیلیگان، در مقاله‌ای روزنامه‌ای پیشنهاد کرد که هابز رهبری تیم را بر عهده بگیرد. این پیشنهاد واکنش لرد هاوک را برانگیخت: «خدا را شکر که هیچ حرفه‌ای‌ای هرگز کاپیتان انگلستان نشود».[۱۹۸] پس از آن، بحث گسترده‌ای در مطبوعات دربارهٔ احتمال کاپیتان شدن هابز شکل گرفت.[notes ۹]

در واقع، هابز هیچ تمایلی به کاپیتانی انگلستان نداشت.[۲۰۲]

استرالیا در تست سوم نیز نخست ضربه زد و ۴۸۹ دوش به دست آورد. به دلایل تاکتیکی، هابز آغازگر ضربه‌زنی نبود، اما ۱۱۹ دوش گرفت و بار دیگر با ساتکلیف یک شراکت صد‌دوشی ایجاد کرد. هوای مرطوب روند مسابقه را تغییر داد و با وجود شراکت آغازین ۶۳ دوشی هابز و ساتکلیف، استرالیا با اختلاف ۱۱ دوش پیروز شد.[۲۰۳]

این دو ضربه‌زن در تست چهارم چهارمین شراکت صد‌دوشی خود در این سری را ایجاد کردند و انگلستان با اختلاف یک اینینگ پیروز شد،[۲۰۴] اما استرالیا مسابقهٔ نهایی را برد و سری را ۴–۱ به پایان رساند؛ هابز در هر دو اینینگ آن شکست سنگین ناکام ماند.[۲۰۴] او در این سری ۵۷۳ دوش با میانگین ۶۳٫۶۶ به دست آورد و علاوه بر سه سنچری، دو نیم‌سنچری نیز ثبت کرد.[۶۷]

منتقدان در استرالیا و انگلستان بار دیگر او را بهترین ضربه‌زن جهان دانستند.[۲۰۵] هابز و ساتکلیف فاصلهٔ زیادی با سایر ضربه‌زنان باشگاه کریکت مریلبون داشتند و ویزدن قضاوت کرد که اگر از سوی سایر ضربه‌زنان حمایت بهتری دریافت می‌کردند، می‌توانستند سری را ببرند.[۲۰۶] هابز در تمام مسابقات این تور ۸۶۵ دوش درجه‌یک با میانگین ۵۴٫۰۶ به دست آورد.[۳۹][۲۰۷]

اوج محبوبیت

هابز در سال ۱۹۲۵ عملکردی به‌ویژه موفق داشت. در ابتدای فصل، مجموعه‌ای از سنچری‌ها، از جمله چهار سنچری در اینینگ‌های پیاپی، باعث شد او نخستین ضربه‌زنی باشد که در آن فصل به ۱٬۰۰۰ دوش می‌رسد و به رکورد ۱۲۶ سنچری درجه‌یک گریس نزدیک شود.[۲۰۸]

او در ۲۰ ژوئیه برابر کنت، صدوبیست‌وپنجمین سنچری دوران حرفه‌ای خود را به ثمر رساند،[۲۰۹] اما در میان توجه شدید مطبوعات و مردم، ترکیبی از اضطراب و خستگی باعث افت فرم او شد. او همچنان خوب دوش می‌گرفت، اما نمی‌توانست در یک اینینگ به سه رقم برسد؛ پس از یک اینینگ ۵۴ دوشی، تیتر یک روزنامه اعلام کرد: «هابز باز هم ناکام ماند».[۲۱۰]

سرانجام در ۱۵ اوت، برابر سامرست، هابز ۱۰۱ دوش گرفت و به این نقطهٔ عطف رسید؛ موفقیتی که در هفته‌های بعد در سراسر کشور مورد تحسین و جشن قرار گرفت. در روز پایانی مسابقه، هابز سنچری دیگری به ثمر رساند و به‌تنهایی صاحب رکورد شد.[۲۱۱]

او فصل را با اینینگ ۲۶۶ دوشی در مسابقهٔ جنتلمن‌ها برابر بازیکنان در جشنوارهٔ اسکاربورو به پایان رساند؛ این بالاترین امتیاز او تا آن زمان و بهترین امتیاز ثبت‌شده در تاریخ مسابقات جنتلمن‌ها برابر بازیکنان بود. او همچنین برای تیم «باقی انگلستان» برابر یورکشر، قهرمان شهرستان‌ها، ۱۰۴ دوش گرفت.[۲۱۲]

هابز در مجموع ۱۶ سنچری به ثمر رساند و رکورد بیشترین سنچری در یک فصل را ثبت کرد.[۲۱۳] مجموع دوش‌های او ۳٬۰۲۴ با میانگین ۷۰٫۳۲ بود و برای نخستین بار در صدر میانگین‌های ملی قرار گرفت.[۳۹][۲۱۲] پس از فصل موفقش، تقاضا برای حضور هابز در فعالیت‌های مختلف بسیار زیاد شد. او در چندین مراسم که به افتخارش برگزار شد شرکت کرد، اما پیشنهادهای حضور روی صحنه، بازی در فیلم و نامزدی به‌عنوان نامزد پارلمانی حزب لیبرال را رد کرد.[۲۱۴]

هابز، حدود سال ۱۹۲۵

ساری در سال ۱۹۲۶ سومین مسابقهٔ خیریه را برای هابز برگزار کرد که ۲٬۶۷۰ پوند (معادل ۱۷۳٬۶۵۱ پوند در سال ۲۰۲۱) درآمد داشت.[۲۱۵] افتخار دیگری نیز نصیب او شد: او و رودز به کمیتهٔ انتخاب تیم انگلستان برای سری اَشز که قرار بود آن تابستان برگزار شود، پیوستند؛ حضور بازیکنان حرفه‌ای کریکت در مقام انتخاب‌کنندهٔ تیم انگلستان تا آن زمان بی‌سابقه بود.[۲۱۵]

هابز فصل را خوب آغاز کرد،[۲۱۶] و پس از تست نخست که به‌شدت تحت تأثیر باران قرار گرفته بود، با به ثمر رساندن ۲۶۱ دوش برابر دانشگاه آکسفورد همچنان در فرم خوب باقی ماند. او همراه سندهم شراکت آغازین ۴۲۸ دوشی ایجاد کرد؛ رکوردی که تا سال ۲۰۱۶ همچنان رکورد ساری برای ویکت نخست بود.[۲۱۷][۲۱۸]

در تست دوم که مساوی شد، او و ساتکلیف برای ویکت نخست ۱۸۲ دوش به دست آوردند. هابز ۱۱۹ دوش گرفت، اما به دلیل آهسته‌تر شدن ضربه‌زنی‌اش در بخش پایانی اینینگ مورد انتقاد قرار گرفت؛ منتقدان او را متهم کردند که بیش از آنکه به ضربه‌زنی برای تیم توجه داشته باشد، نگران رسیدن به سه رقم است.[۲۱۹]

تست سوم نیز مساوی شد. انگلستان در برابر مجموع بزرگ استرالیا مجبور به ادامهٔ اینینگ خود شد، اما هابز و ساتکلیف در اینینگ دوم ۱۵۶ دوش برای آغاز کار به دست آوردند و هابز ۸۸ دوش گرفت تا انگلستان از شکست نجات پیدا کند.[۲۲۰]

در تست چهارم، هنگامی که آرتور کار به دلیل بیماری از مسابقه کناره‌گیری کرد، هابز موقتاً کاپیتانی را بر عهده گرفت؛ بدین ترتیب او نخستین بازیکن حرفه‌ای شد که در خاک انگلستان کاپیتان تیم انگلستان شد. انتخاب‌کنندگان و بازیکنان هر دو تیم معتقد بودند هابز از نظر تاکتیکی عملکرد خوبی داشت. او در اینینگ انگلستان ۷۴ دوش گرفت، اما باران شدید باعث شد چهارمین مسابقهٔ پیاپی نیز مساوی شود.[۲۲۱]

از آنجا که همه‌چیز به مسابقهٔ نهایی بستگی داشت، انجمن بین‌المللی کریکت موافقت کرد که مسابقه تا تعیین برنده ادامه یابد. کار از مقام کاپیتانی کنار گذاشته شد و پرسی چپمن جای او را گرفت؛ تصمیمی که در مطبوعات جنجال‌برانگیز شد. رودز نیز در ۴۸سالگی دوباره به تیم فراخوانده شد.[۲۲۲]

در میان توجه گستردهٔ عمومی، در پایان روز دوم، زمانی که انگلستان اینینگ دوم خود را آغاز کرد، وضعیت مسابقه کاملاً متعادل بود.[۲۲۳] باران شبانه پیش از صبح روز سوم زمین را به‌شدت خراب کرده بود و تعداد کمی از منتقدان ــ از جمله اعضای تیم میزبان ــ انتظار داشتند انگلستان بتواند دوش زیادی کسب کند.[۲۲۴]

اما هابز و ساتکلیف که عصر روز دوم ۴۹ دوش به دست آورده بودند، با اعتمادبه‌نفس ضربه‌زنی را آغاز کردند؛ پیش از آنکه اثر خشک شدن زمین مرطوب زیر آفتاب داغ، ضربه‌زنی را حتی دشوارتر کند. این دو با تمرکز بر دفاع، اما کسب دوش در هر فرصت ممکن، در مجموع ۱۷۲ دوش به دست آوردند.[۲۲۵][۲۲۶]

هابز بلافاصله پس از رسیدن به ۱۰۰ دوش اوت شد و تماشاگران برای مدتی طولانی او را تشویق کردند. بسیاری از منتقدان معتقد بودند با توجه به شرایط زمین، وضعیت مسابقه و فشار موجود، این بهترین اینینگ دوران حرفه‌ای او بود.[۲۲۷] انگلستان برتری زیادی ایجاد کرد و استرالیا را با توپ‌اندازی از بازی خارج کرد تا اَشز را به دست آورد.[۲۲۸]

در اواخر فصل، هابز بالاترین امتیاز دوران حرفه‌ای خود را ثبت کرد: ۳۱۶ دوش بدون اوت برای ساری برابر میدلسکس در لردز. این امتیاز رکورد یک اینینگ انفرادی در لردز را به وجود آورد که تا سال ۱۹۹۰ پابرجا ماند.[۲۲۹] او در مجموع ۲٬۹۴۹ دوش با میانگین ۷۷٫۶۰ به دست آورد که شامل ۱۲ سنچری بود،[۳۹] و در صدر میانگین‌های ضربه‌زنی ملی قرار گرفت.[۲۳۰]

هابز بخش بزرگی از فصل ۱۹۲۷ را به دلیل ترکیبی از بیماری و مصدومیت از دست داد. در فواصل غیبت‌هایش عملکرد خوبی داشت، هرچند از مسابقهٔ جنتلمن‌ها برابر بازیکنان کنار گذاشته شد.[۲۳۱] او ۱٬۶۴۱ دوش با میانگین ۵۲٫۹۳ به دست آورد که شامل هفت سنچری بود.[۳۹]

هابز فصل ۱۹۲۸ را با چهار سنچری در ماه نخست آغاز کرد، اما مصدومیت دیگری از ناحیهٔ پا او را شش هفته از کریکت دور نگه داشت. پس از بهبودی، برای دو تست پایانی از سه تست برابر هند غربی انتخاب شد؛ این نخستین سری تست هند غربی بود. در نخستین مسابقه، او و ساتکلیف یک شراکت صد‌دوشی داشتند؛[۲۳۲] در تست سوم، هابز ۱۵۹ دوش گرفت و پیش از آن همراه ساتکلیف شراکت ۱۵۵ دوشی ایجاد کرده بود.[۲۳۳] انگلستان سری را ۳–۰ برد.[۲۳۴]

هابز تا پایان فصل فرم ضربه‌زنی خود را حفظ کرد؛ او در میانگین‌های ضربه‌زنی دوم شد،[۲۳۵] ۲٬۵۴۲ دوش با میانگین ۸۲٫۰۰ به دست آورد و ۱۲ سنچری زد.[۳۹] منتقدان معتقد بودند که او همچنان در میان ضربه‌زنان انگلیسی رقیبی نداشت.[۲۳۶]

تست‌های پایانی

هابز در فصل ۱۹۲۸–۲۹ برای آخرین بار به‌عنوان بازیکن و در قالب تیم قدرتمند باشگاه کریکت مریلبون به استرالیا رفت،[۲۳۷] و با وجود امتیازهای قابل‌توجه در مسابقات ابتدایی، عملکرد خوبی در ضربه‌زنی نداشت.[۲۳۸]

او در پیروزی‌های انگلستان در دو تست نخست سهم چندانی نداشت،[۲۳۹][۲۴۰] و برخی منتقدان متوجه افت ضربه‌زنی او شدند؛ این ارزیابی زمانی تقویت شد که او در اینینگ نخست تست سوم، با یک ضربهٔ نامناسب برای ۲۰ دوش اوت شد.

استرالیا توانست برتری قابل‌توجهی ایجاد کند و باران شبانه پیش از روز ششم مسابقه باعث شد شانس پیروزی آن‌ها بسیار زیاد به نظر برسد. انگلستان برای پیروزی به ۳۳۲ دوش نیاز داشت، اما روی زمینی که با خشک شدن دشوارتر می‌شد، حتی رسیدن به مجموع ۱۰۰ دوش نیز بعید تلقی می‌شد.[۲۴۰][۲۴۱]

هابز و ساتکلیف دوام آوردند و برای ویکت نخست ۱۰۵ دوش به دست آوردند. ناظران از تکنیک آن‌ها در برابر توپ در حال چرخش تمجید کردند، هرچند توپ‌اندازان استرالیایی به دلیل تاکتیک‌های ناکارآمد مورد انتقاد قرار گرفتند.[۲۴۲][۲۴۳] هابز با ۴۹ دوش اوت شد.[۲۴۴] به پیشنهاد او، داگلاس جاردین پس از او وارد زمین شد و انگلستان روز را با از دست دادن تنها یک ویکت و مجموع ۱۹۹ دوش به پایان رساند.

روز بعد، انگلستان مسابقه را برد و با دو مسابقهٔ باقی‌مانده، در سری ۳–۰ پیش افتاد و بدین ترتیب حفظ اَشز را تضمین کرد.[۲۴۵]

در تست چهارم، هابز ۷۴ دوش گرفت و همراه ساتکلیف شراکت ۱۴۳ دوشی داشت و انگلستان با اختلاف ۱۲ دوش پیروز شد.[۲۴۴] در مسابقهٔ پایانی که استرالیا آن را برد، هابز در روز نخست ۱۴۲ دوش به دست آورد؛ این آخرین سنچری تست او و دوازدهمین سنچری‌اش برابر استرالیا بود.[۲۴۶]

او این سنچری را در سن ۴۶ سال و ۸۲ روز به ثمر رساند و تا سال ۲۰۱۶ همچنان مسن‌ترین بازیکنی بود که در مسابقات تست سنچری زده است.[۲۴۷] هابز در مسابقات درجه‌یک این تور ۹۶۲ دوش با میانگین ۵۶٫۵۸ و در تست‌ها ۴۵۱ دوش با میانگین ۵۰٫۱۱ به دست آورد.[۳۹][۶۷]

هابز در سال ۱۹۲۹ به دلیل مصدومیت و بیماری، بار دیگر بخش‌هایی از مسابقات کریکت را از دست داد. بین سال‌های ۱۹۲۶ تا ۱۹۳۰، او بیش از یک‌سوم مسابقات ساری را از دست داد.[۲۴۸] با این حال، دوش‌های فراوانی به دست آورد و با ۲٬۲۶۳ دوش و میانگین ۶۶٫۵۵ در صدر میانگین‌های درجه‌یک قرار گرفت.[۳۹][۲۴۹]

او که برای دو تست نخست برابر آفریقای جنوبی آماده نبود، تصمیم گرفت دو تست بعدی را نیز از دست بدهد و در مسابقهٔ پایانی بازی کرد؛ در آن مسابقه ۱۰ و ۵۲ دوش به دست آورد.[۲۵۰] منتقدان متوجه شدند که سرعت کسب دوش هابز در طول فصل به‌طور کلی کاهش یافته و او بیش از سال‌های نخست دوران حرفه‌ای خود به تک‌دوش‌ها متکی شده است.[۲۵۱]

هابز سال ۱۹۳۰ را با فرم خوبی آغاز کرد،[۲۵۲] و همراه رودز بار دیگر به کمیتهٔ انتخاب برای سری اَشز همان فصل اضافه شد. در تست نخست، هابز ۷۸ و ۷۴ دوش گرفت و در هر دو اینینگ بالاترین امتیاز را داشت،[۲۵۳] اما در دو تست بعدی ناکام ماند.[۳۴]

پیش از تست‌های سوم و چهارم، هابز که احساس خستگی می‌کرد و از فرم خود نگران بود، پیشنهاد کرد از تیم کنار برود، اما سایر انتخاب‌کنندگان با این پیشنهاد موافقت نکردند.[۲۵۴] هنگامی که در تست چهارم به ضربه‌زنی رفت، همراه ساتکلیف شراکت آغازین ۱۰۸ دوشی ایجاد کرد؛ این یازدهمین شراکت صد‌دوشی آن‌ها برابر استرالیا بود. پس از دو ساعت ضربه‌زنی، هابز با ۳۱ دوش اوت شد.[۲۵۵]

با مساوی بودن سری در نتیجهٔ ۱–۱، قرار بود تست نهایی تا تعیین برنده ادامه یابد، اما پیش از آغاز مسابقه، هابز اعلام کرد که این آخرین حضور او خواهد بود. اندکی پس از این تصمیم، او دوباره به فرم بازگشت و در مسابقهٔ بعدی خود سنچری زد و سپس از رکورد مجموع ۵۴٬۸۹۶ دوش درجه‌یک دوران حرفه‌ای دبلیو. جی. گریس عبور کرد.[۲۵۶]

پیش از تست تعیین‌کننده، انتخاب‌کنندگان پرسی چپمن را از کاپیتانی برکنار کردند. مطبوعات حدس می‌زدند که هابز جای او را خواهد گرفت، اما باب وایات انتخاب شد؛ ممکن است هابز در جلسهٔ انتخاب‌کنندگان پیشنهاد کاپیتانی را رد کرده باشد.[notes ۱۰]

در مسابقه، هابز در اینینگ نخست ۴۷ دوش گرفت. هنگامی که در اینینگ دوم و در شرایطی که استرالیا در اینینگ نخست برتری بزرگی به دست آورده بود وارد زمین شد، تماشاگران او را به‌شدت تشویق کردند و بازیکنان استرالیایی نیز برای او هورا کشیدند.

هابز از این استقبال تحت تأثیر قرار گرفت، اما تنها ۹ دوش به دست آورد و سپس اوت شد و استرالیا مسابقه و سری را برد.[۳۴][۲۵۸] او در آخرین سری خود ۳۰۱ دوش با میانگین ۳۳٫۴۴ به دست آورد.[۶۷]

هابز در ۶۱ مسابقهٔ تست، ۵٬۴۱۰ دوش با میانگین ۵۶٫۹۴ به دست آورده بود.[۲۵۹] او در زمان بازنشستگی، پُردوش‌ترین بازیکن تاریخ مسابقات تست بود؛ رکوردی که تا سال ۱۹۳۷ در اختیارش ماند و سپس والی هاموند از آن عبور کرد.[۱۹۵]

هابز فرم خود را تا پایان فصل حفظ کرد و در سال ۱۹۳۰ در مسابقات درجه‌یک ۲٬۱۰۳ دوش با میانگین ۵۱٫۲۹ به دست آورد.[۳۹][۲۶۰]

پایان دوران حرفه‌ای

در زمستان ۱۹۳۰–۳۱، هابز و ساتکلیف به یک تیم خصوصی به سرپرستی مهاراجکومار ویزیاناگرام پیوستند که به هند و سیلان(سری‌لانکای امروزی) سفر کرد. هابز نزد تماشاگران بسیار محبوب بود،[۲۶۱] و ۵۹۳ دوش به دست آورد.[۳۹]

این دوش‌ها، و به‌ویژه دو سنچری که او به ثمر رساند، بعدها بحث‌برانگیز شدند. هابز هرگز باور نداشت که این مسابقات درجه‌یک بوده‌اند یا باید درجه‌یک محسوب می‌شدند، اما آمارشناسان بعدها آن‌ها را مسابقات درجه‌یک به حساب آوردند.[۲۶۲] ویزدن هرگز آن سنچری‌ها را به رسمیت نشناخت و به همین دلیل تعداد سنچری‌های دوران حرفه‌ای هابز را ۱۹۷ ثبت می‌کند.[۲۶۲][۲۶۳] منابع معتبر دیگر تعداد سنچری‌های او را ۱۹۹ مورد اعلام می‌کنند.[۲۶۴]

هابز با وجود استفاده از شیوهٔ محدودتر ضربه‌زنی، در سال ۱۹۳۱ همچنان موفق بود. او در چند مسابقهٔ نمایشی بازی کرد و در یکصد و پنجاهمین شراکت آغازین صد‌دوشی دوران حرفه‌ای خود نیز حضور داشت.[۲۶۵] او در مجموع فصل ۲٬۴۱۸ دوش درجه‌یک با میانگین ۵۶٫۲۳ به دست آورد.[۳۹]

در سال ۱۹۳۲، با وجود از دست دادن چندین مسابقه به دلیل مصدومیت و خستگی، ۱٬۷۶۴ دوش با میانگین ۵۶٫۹۰ به دست آورد؛ از جمله در برابر اسکس در هر دو اینینگ سنچری زد.[۳۹][۲۶۶] به گفتهٔ میسون، این عملکرد اخیر باعث شد داگلاس جاردین لقب «استاد» را برای هابز ابداع کند.[۲۶۷]

هابز برای تیم بازیکنان برابر جنتلمن‌ها ۱۶۱ دوش بدون اوت به دست آورد؛ این شانزدهمین سنچری او در این مسابقه بود و با این امتیاز از مجموع رکورد دبلیو. جی. گریس برای تیم جنتلمن‌ها عبور کرد.[۲۶۶]

هابز در جنجال بادی‌لاین در استرالیا در سال‌های ۱۹۳۲–۳۳ نیز تا حدی درگیر بود. در اواخر فصل ۱۹۳۲، بیل بوز در مسابقهٔ میان ساری و یورکشر به‌طور مداوم توپ‌های کوتاه و سریع به سوی او پرتاب کرد. بوز در مطبوعات و به‌ویژه از سوی پلهام وارنر، که قرار بود مدیر تیم کریکت مریلبون در استرالیا باشد، مورد انتقاد قرار گرفت.[۲۶۸]

هابز به‌عنوان خبرنگار همراه تیم به استرالیا رفت و برای روزنامه‌های اخبار کرونیکل و استار می‌نوشت؛ سایه‌نویس او، جک اینگهام، نیز همراهش بود. هابز در طول تور نه بادی‌لاین را محکوم کرد و نه تاکتیک‌های انگلیسی‌ها را به‌طور کامل شرح داد. دیگر روزنامه‌نگاران برای او احترام قائل بودند، اما نوشته‌هایش را «بی‌مزه» توصیف می‌کردند.[۲۶۹]

هنگامی که به انگلستان بازگشت، هابز در ستون‌های روزنامه‌ها و در کتابی که دربارهٔ تور نوشته بود، آشکارا از تاکتیک‌های انگلیسی‌ها انتقاد کرد.[۲۷۰]

در سال ۱۹۳۳، در حالی که کمتر بازی می‌کرد، ۱٬۱۰۵ دوش با میانگین ۶۱٫۳۸ به دست آورد؛ او در آن زمان ۵۰ ساله بود.[۳۹] پس از آنکه بیماری باعث شد مسابقات نخست فصل را از دست بدهد، برابر تیم هند غربیِ در حال سفر ۲۲۱ دوش به دست آورد و مورد تحسین مطبوعات قرار گرفت.[۲۷۱]

او در همهٔ مسابقات بازی نمی‌کرد و کمیتهٔ ساری به او اجازه داده بود خودش انتخاب کند در کدام مسابقات حضور داشته باشد. سنچری‌های بیشتری در ادامهٔ فصل به دست آوردند و مجموع سنچری‌های دوران حرفه‌ای او به ۱۹۶ رسید؛ موضوعی که انتظارها را برای رسیدن او به ۲۰۰ سنچری افزایش داد.[۲۷۲]

در آن زمستان، او به‌عنوان خبرنگار همراه تیم کریکت مریلبون به هند رفت.[۲۷۳] پیش از فصل بعد، ساری ورودی جدیدی برای زمین اووال ساخت که به نام هابز نام‌گذاری شد.[۲۷۴]

در سال ۱۹۳۴، هابز ۶۲۴ دوش با میانگین ۳۶٫۷۰ به دست آورد.[۳۹] پس از شروعی محکم، آخرین سنچری درجه‌یک دوران حرفه‌ای خود را برابر لانکاشر به ثمر رساند. پس از آن، به‌طور نامنظم بازی کرد و ضربه‌زنی‌اش کم‌کم نشانه‌هایی از دشواری و ناراحتی نشان داد.

هابز دریافت که دوران حرفه‌ای‌اش به پایان رسیده است و در فوریهٔ ۱۹۳۵ بازنشستگی خود را اعلام کرد.[۲۷۵] ادای احترام‌های فراوانی به او صورت گرفت و ضیافتی عمومی به افتخارش برگزار شد که بسیاری از چهره‌های برجستهٔ کریکت در آن حضور داشتند.[۲۷۶]

بر اساس آمار کریچینفو، هابز در تمام مسابقات کریکت درجه‌یک ۶۱٬۷۶۰ دوش با میانگین ۵۰٫۷۰ به دست آورد.[۲۵۹] در اواخر سال ۱۹۳۵، هابز به عضویت افتخاری مادام‌العمر باشگاه ساری درآمد.[۴]

سبک و تکنیک

در همه نوع زمین‌ها، چه سفت و خشک، در این کشور یا در استرالیا، چه زمین‌های چسبنده در اینجا و هر جای دیگر، حتی «زمین چسبناک» ملبورن، روی حصیرهای آفریقای جنوبی، در برابر توپ‌اندازی سریع، چرخشی، سوئینگ و هر شگرد قابل تصوری از توپ‌اندازان، هابز با برتری کامل فرمانروایی می‌کرد.

یادبود نویل کاردوس برای هابز[۲۷۷]

در بخش عمده‌ای از دوران حرفه‌ای هابز، منتقدان او را بهترین ضربه‌زن جهان می‌دانستند.[۲۷۸] ای. دبلیو. سوانتون در سال ۱۹۶۳ او را «استادی بی‌نظیر در فن خود و بی‌رقیب‌ترین چهرهٔ حرفهٔ خویش» توصیف کرد.[۲۷۹] نویل کاردوس گفت هابز نخستین ضربه‌زنی بود که تکنیکی برای موفقیت مداوم در برابر توپ‌اندازان گوگلی ابداع کرد و بر انواع توپ‌اندازی، در سراسر جهان و در شرایط گوناگون، تسلط داشت.[۲۷۷]

برخی منتقدان دیگر معتقد بودند هابز تمرکز ضربه‌زنی را از ضربه‌های زیبایی‌شناختی در سمت آف‌ساید به بازی در سمت لگ‌ساید منتقل کرد؛ سبکی که برای مقابله با توپ‌های سوئینگ و گوگلی مناسب‌تر بود. سوانتون نوشت هابز بازی کلاسیک را با دفاع مؤثر ترکیب می‌کرد؛ از جمله با استفاده از پدها برای محافظت از ویکت‌ها در برابر توپی که به‌طور غیرمنتظره به سوی ویکت‌ها حرکت می‌کرد.[۲۸۰] استفادهٔ او از پدها بحث‌برانگیز بود: این روش امکان اوت شدن به شیوهٔ ال‌بی‌دبلیو را از بین می‌برد، اما برخی صاحب‌نظران کریکت آن را رویکردی منفی و غیرورزشی می‌دانستند.[۲۸۱]

بسیاری از هم‌عصران انگلیسی هابز، او را در زمین‌های دشوار بهتر از دونالد برادمن، که اغلب بزرگ‌ترین ضربه‌زن تاریخ کریکت دانسته می‌شود، ارزیابی می‌کردند.[۲۸۲] هابز در شرایط دشوار ضربه‌زنی با موفقیت بسیار زیادی بازی می‌کرد و چندین مورد از تحسین‌شده‌ترین اینینگ‌های او در چنین شرایطی به دست آمد.[۲۷۸] مورفی می‌نویسد: «پیش از برادمن، او باثبات‌ترین ران‌ساز تمام دوران بود، اما هیچ‌کس کمتر از او نگران زحمت طاقت‌فرسای ساختن امتیازهای بزرگ نبود.»[۲۸۳]

هابز اغلب اندکی پس از رسیدن به یک سنچری، عمداً ویکت خود را از دست می‌داد؛ تقریباً یک‌چهارم سنچری‌های او امتیازهایی کمتر از ۱۱۰ بودند و او علاقهٔ چندانی به بیشتر آمار و ارقام نداشت.[۲۸۴] مقاله‌ای در ویزدن در سال ۲۰۰۰ بیان کرد: «او هرگز به اندازهٔ برادمن مسلط نبود؛ خودش هم چنین چیزی نمی‌خواست. اما هم‌عصرانش از توانایی او برای بازی در بالاترین سطح و به دلخواه خود، فارغ از شرایط، شگفت‌زده بودند.»[۲۸۵]

نحوهٔ گرفتن چوب توسط هابز

تکنیک هابز بر ساعدهای قدرتمند و حرکت خوب پاها استوار بود. آر. سی. رابرتسون-گلاسگو اظهار داشت: «حرکت پای او تا حد کمال انسانی بود. در هر ضربه، او با چنان تلاش اندکی در راستای توپ حرکت می‌کرد که می‌توانست ساعت‌ها بدون وارد کردن فشار بیش از حد بر انرژی ذهنی یا جسمی خود ضربه بزند.»[۲۸۶]

او همهٔ انواع ضربه‌ها را بازی می‌کرد؛ برخلاف برخی ضربه‌زنان دیگر، ضربهٔ «امضای» مشخصی نداشت، بلکه ضربه‌های خود را به‌طور مؤثر انتخاب می‌کرد.[۲۸۷] به گفتهٔ الک کندی، که خود به هابز توپ‌اندازی کرده بود، چنین به نظر می‌رسید که هابز می‌تواند پیش‌بینی کند توپ‌انداز چه خواهد کرد.[۱۵۷]

برخلاف بسیاری از ضربه‌زنان برجستهٔ زمان خود، هابز ترجیح می‌داد از روی پای عقب بازی کند، زیرا معتقد بود این کار زمان بیشتری برای دیدن توپ و تطبیق ضربهٔ خود با آن در اختیارش می‌گذارد.[۲۸۸] او که قادر به اجرای تمام انواع ضربه‌ها بود، توپ را دقیقاً از میان مدافعان عبور می‌داد و گاهی ضربهٔ خود را به تأخیر می‌انداخت تا توپ با سرعت کمتری حرکت کند و فرصت بیشتری برای دویدن میان ویکت‌ها فراهم شود؛[۲۸۳] او همچنین در دویدن بین ویکت‌ها مهارت داشت.[۲۸۳]

هابز دوست داشت بلافاصله پس از ورود به زمین نخستین ران خود را سریع به دست آورد و اغلب در ابتدای یک اینینگ به دنبال امتیازگیری سریع بود؛ پیش از آنکه توپ‌اندازان در ریتم خود قرار بگیرند. گاهی نیز توپ‌اندازان اصلی و خطرناک حریف را هدف قرار می‌داد تا تلاش کند تهدید آن‌ها را خنثی کند.[۲۸۹]

در سال‌های ابتدایی دوران حرفه‌ای خود، به‌ویژه پیش از جنگ جهانی اول، هابز ضربه‌زنی تهاجمی و سریع بود که ضربه‌های متنوعی اجرا می‌کرد.[۲۸۴] پس از جنگ، محتاط‌تر شد و تکنیک خود را با توجه به افزایش سن[۲۸۳] و همچنین فشار و انتظارات بیشتر مردم و هم‌تیمی‌هایش تغییر داد. او بیش از گذشته بر ضربه‌زنی برای مدت‌های طولانی تمرکز کرد؛ بسیاری از منتقدان، از جمله خود هابز، این تغییر را تشخیص دادند و معتقد بودند که او پیش از سال ۱۹۱۴ ضربه‌زن بهتری بود.

با این حال، مفسران همچنین خاطرنشان کردند که او در دورهٔ پایانی دوران حرفه‌ای خود اطمینان و کنترل بیشتری نشان می‌داد؛[۲۹۰][۲۹۱] کاردوس نوشت: «اکنون سنچری‌هایش را بدون زحمت به دست می‌آورد؛ ما به‌سختی متوجه چگونگی ساخته شدن آن‌ها می‌شدیم.»[۲۷۷] این دوره زمانی بود که او با لقب «مستر» (استاد) شناخته شد،[۲۹۲] و ثبات بیشتری نسبت به دوران پیش از جنگ داشت. همچنین در همین دوره بود که مردم بیشترین احترام و علاقه را نسبت به او نشان می‌دادند؛[۲۸۳] از مجموع سنچری‌های هابز در کریکت درجه‌یک، ۹۸ مورد و از مجموع ۲۶٬۴۱۱ ران او (با میانگین ۵۸٫۶۲) پس از رسیدن به سن ۴۰ سالگی به دست آمد.[۲۹۲]

هابز گاه به عنوان توپ‌اندازی با سرعت متوسط بازی می‌کرد؛ توپ‌هایش را در طول مناسب می‌انداخت و باعث سوئینگ توپ می‌شد. برخی منتقدان او را توپ‌اندازی بالقوه خوب می‌دانستند، اما هم ساری و هم انگلستان تمایلی نداشتند که او به‌طور منظم توپ‌اندازی کند، زیرا بیم داشتند این کار بر ضربه‌زنی او تأثیر منفی بگذارد.[۲۹۳]

هابز به عنوان مدافع نیز نسبت به سال‌های ابتدایی دوران حرفه‌ای خود پیشرفت زیادی کرد. او در موقعیت کاور دفاع می‌کرد و در قطع کردن ران‌های احتمالی و بازگرداندن سریع توپ به ویکت‌بان مهارت داشت. هم‌عصرانش او را یکی از بهترین مدافعان کاور تاریخ می‌دانستند و از قدرت پیش‌بینی او در رسیدن به توپ تمجید می‌کردند. آن‌ها همچنین اشاره می‌کردند که او گاهی با نگرش بی‌خیال و اشتباهات عمدیِ گاه‌به‌گاه در دفاع، ضربه‌زنان را فریب می‌داد؛ این حرکات سپس با دفاعی بسیار سریع دنبال می‌شد که اغلب به ران‌اوت منجر می‌شد.[۲۹۴]

اگرچه هابز بازیکنی حرفه‌ای بود، در آن زمان کاپیتان‌ها تقریباً به‌طور انحصاری از میان آماتورها انتخاب می‌شدند، احترام زیادی که نزد دیگران داشت باعث شد به عنوان کاپیتان پذیرفته شود. بسیاری از منتقدان، هرچند نه همهٔ آن‌ها، او را تاکتیک‌دانی شایسته و رهبری توانمند می‌دانستند. او مرتباً تیم بازیکنان حرفه‌ای را در برابر تیم آقایان آماتور رهبری می‌کرد و گاهی نیز در غیاب پرسی فندر کاپیتان ساری می‌شد؛ اما خودش علاقه‌ای به کاپیتانی نداشت. او از مسئولیت و تصمیم‌گیری‌های مربوط به رهبری تیم خوشش نمی‌آمد و به‌ندرت حتی توصیهٔ تاکتیکی ارائه می‌کرد.[۲۹۵]

شهرت و میراث

هابز دو بار به عنوان یکی از بازیکنان کریکت سال ویزدن انتخاب شد؛ نخست در سال ۱۹۰۹ و بار دیگر در سال ۱۹۲۶. تنها او و پلهام وارنر این جایزه را دو بار دریافت کرده‌اند.[۲۹۶] در سال ۱۹۶۳، نویل کاردوس به مناسبت صدمین سالگرد ویزدن، هابز را یکی از شش بازیکن برتر کریکت در ۱۰۰ سال پیش از آن برگزید.[۲۹۷] در سال ۲۰۰۰ نیز هیئتی از کارشناسان، هابز را به عنوان یکی از پنج بازیکن کریکت قرن ویزدن انتخاب کرد.[۲۹۸]

در سال ۲۰۰۹، تاریخ‌نگاران و نویسندگان کریکت او را به عنوان عضوی از بهترین تیم تاریخ کریکت انگلستان انتخاب کردند،[۲۹۹] و او در تیم مشابهی که برای نمایندگی از بهترین بازیکنان تاریخ کریکت جهان تشکیل شده بود نیز قرار گرفت.[۳۰۰] میانگین ضربه‌زنی هابز در مسابقات تست، یعنی ۵۶٫۹۴، تا سال ۲۰۱۶ ششمین میانگین برتر در میان ضربه‌زنانی بود که بیش از ۵٬۰۰۰ ران به دست آورده بودند،[۳۰۱] هرچند از سال ۲۰۰۰ شمار ضربه‌زنانی که میانگین بیش از ۵۰ داشتند افزایش یافته بود. در میان ضربه‌زنانی که به عنوان آغازگر بیش از ۵٬۰۰۰ دوش در مسابقات تست به دست آورده‌اند، میانگین او پس از هربرت ساتکلیف و لن هاتن در رتبهٔ سوم قرار داشت. هابز در دوران حرفه‌ای خود با فاصله‌ای قابل توجه بهترین دوش‌ساز مسابقات تست بود و هنگام بازنشستگی نیز بیشترین تعداد دوش تست را در اختیار داشت. او بین سال‌های ۱۹۱۰ و ۱۹۲۹ در کریکت تست میانگین ۶۵٫۵۵ داشت.[۸۰]

گیدیون هی هابز را ضربه‌زنی «خودجوش و مبتکر» و نوآور توصیف می‌کند که از فاصله گرفتن از روش‌های مرسوم هراسی نداشت.[۳۰۲] جرالد هاوات می‌نویسد که جدا از دستاوردهای او در ضربه‌زنی، «زندگینامه‌نویسان و نویسندگان یادبودهای پس از مرگ هابز نتوانستند نکته‌ای ناهماهنگ در مورد او بیابند. او مردی با درستکاری اخلاقی، اعتقادات مذهبی و تعهد شخصی بود. همچنین آن‌قدر فروتن بود که خود را فردی معمولی می‌دانست که از یک استعداد خارق‌العاده برخوردار شده است و آن را در جایگاه واقعی خود می‌دید. این نگرش ذهنی، سختگیری او را در کار با شوخ‌طبعی دلنشین و علاقه به انجام شوخی‌های عملی متعادل می‌کرد.»[۴]

در میان هم‌عصرانش، هابز فردی متواضع و مهربان شناخته می‌شد و هرگز از بازیکنان دیگر انتقاد نمی‌کرد. او از رویارویی اجتناب می‌کرد، هرچند به گفتهٔ ویزدن «آرام و استوار» بود و می‌کوشید از جلب توجه عمومی دوری کند.[۲۸۵] به گفتهٔ فندر، هابز «به حرفهٔ کریکت اعتبار و شأن بخشید».[۳۰۳]

منتقدان معاصر برخی ملاحظات را مطرح کرده‌اند: برخی اشاره کرده‌اند که میانگین ضربه‌زنی او، با وجود بالا بودن، بعدها توسط بازیکنان دیگری پشت سر گذاشته شد و در میان سنچری‌های متعدد او، تعداد کمی به اندازهٔ امتیازهای بسیار بزرگ برخی بازیکنان دیگر بود.[۲۸۵] با این حال، دیگران معتقدند تأثیر او بر بازی، دستاوردش در نشان دادن اینکه بازیکنان حرفه‌ای نیز می‌توانند به اندازهٔ بازیکنان آماتور آزادانه و با سبک بازی کنند، و همچنین مهربانی او، جایگاهش را در میان بزرگ‌ترین بازیکنان کریکت تاریخ تثبیت می‌کند.[۳۰۴]

ویزدن در سال ۲۰۰۰ دربارهٔ او نوشت: «بیش از هر کس دیگری، او جایگاه و شأن بازیکن حرفه‌ای کریکت انگلستان را ارتقا داد.»[۲۸۵] این نشریه در جمع‌بندی جایگاه هابز در تاریخ نیز گفت: «او مانند برخی از پیشینیانش هنرمند نبود و مانند برخی از بازیکنان عصر جدید نیز دانشمند نبود؛ شاید او بزرگ‌ترین استاد فن بود.»[۲۸۵]

زندگی شخصی

همسر و پسر هابز در سال ۱۹۲۵

زندگی خانوادگی

در سال ۱۹۰۰، هابز با آدا الن گیتس، دختر یک کفاش، در مراسم عشای ربانی شامگاهی در کلیسای سنت متیو در کمبریج آشنا شد. پیشرفت رابطهٔ آن‌ها به دلیل کم‌رویی هابز و دلبستگی او به کریکت کند بود، اما سرانجام این دو در ۲۶ سپتامبر ۱۹۰۶ در همان کلیسایی که با یکدیگر آشنا شده بودند ازدواج کردند. آن‌ها قصد داشتند مراسم را مخفیانه برگزار کنند، اما خبر ازدواجشان در مطبوعات منتشر شد و این زوج از هم‌تیمی‌های هابز در ساری هدایا و پیام‌های تبریک دریافت کردند.[۳۰۵] هابز از دوری از همسرش در جریان تورهای کریکت چنان بیزار بود که در سال‌های بعد، آدا اغلب تیم را در سفرهای خارج از کشور همراهی می‌کرد.[۴] آن‌ها چهار فرزند داشتند: جک، متولد ۱۹۰۷؛ لئونارد، متولد ۱۹۰۹؛ ورا، متولد ۱۹۱۳؛ و آیور، متولد ۱۹۱۴.[۳۰۶]

هابز و همسرش در سال‌های نخست ازدواج در خانه‌های اجاره‌ای زندگی می‌کردند. به گفتهٔ مک‌کینستری، درآمد هابز خانواده را تقریباً در ردهٔ طبقهٔ متوسط پایین قرار می‌داد؛ اگرچه وضعیت مالی آن‌ها از دوران کودکی هابز بهتر بود، خانواده در ابتدا از رفاه مالی چندانی برخوردار نبودند.[۳۰۷] با افزایش شهرت هابز، دستمزد او نیز بیشتر شد، به‌گونه‌ای که در سال ۱۹۱۳ سالانه ۳۷۵ پوند (معادل ۴۶٬۰۴۰ پوند در سال ۲۰۲۱) درآمد داشت و خانواده‌اش در ردهٔ طبقهٔ متوسط لندن قرار گرفتند. پس از چند سال جابه‌جایی از خانه‌ای به خانهٔ دیگر، او در سال ۱۹۱۳ توانست خانهٔ شخصی خود را در کلاپهام کامن، منطقه‌ای مرفه در لندن، خریداری کند.[۳۰۸]

در اواسط دههٔ ۱۹۲۰، کریکت در انگلستان بسیار محبوب شده بود و بازیکنان آن شهرت زیادی داشتند. هابز بزرگ‌ترین جاذبهٔ این ورزش بود و ترکیبی از درآمد او از کریکت (که حدود ۷۸۰ پوند در سال، معادل ۵۰٬۴۵۷ پوند در سال ۲۰۲۱، برآورد شده است)، درآمد حاصل از کسب‌وکارش،[۳۰۹] تبلیغ محصولات ــ او یکی از نخستین بازیکنان کریکت بود که از استفاده از نام خود برای محصولات تجاری درآمد کسب کرد[۴] ــ و کتاب‌ها و مقالاتی که به نام او و توسط نویسندگان سایه نوشته می‌شد، او را نسبتاً ثروتمند کرد. به گفتهٔ مک‌کینستری، درآمد سالانهٔ او احتمالاً تا سال ۱۹۲۵ به ۱٬۵۰۰ پوند (معادل ۹۷٬۰۳۲ پوند در سال ۲۰۲۱) رسیده بود؛ مبلغی بیشتر از درآمد یک پزشک خانواده در آن زمان. در نتیجه، خانواده در سال ۱۹۲۸ به خانه‌ای بزرگ با محوطهٔ خصوصی نقل مکان کردند و هابز توانست فرزندانش را به مدارس خصوصی بفرستد.[۳۰۹] او از استقلال مالی بیشتری نسبت به بیشتر بازیکنان کریکت هم‌عصر خود برخوردار بود، اما همواره مهم‌ترین دغدغه‌اش فراهم کردن امنیت مالی برای خانواده‌اش بود؛ امنیتی که خود در دوران کودکی از آن محروم بود.[۴]

سلامت

هابز پرهیز کامل از نوشیدنی‌های الکلی داشت.[۳۱۰]

بازنشستگی و سال‌های پایانی

پس از بازنشستگی از کریکت در سال ۱۹۳۴، هابز به فعالیت روزنامه‌نگاری ادامه داد؛ ابتدا جک اینگهام و سپس جیمی بولتون به عنوان نویسندگان سایه در نگارش آثار او همکاری می‌کردند. او تیم کریکت مریلبون را در تور استرالیا در سال‌های ۱۹۳۶–۳۷ همراهی کرد و در دههٔ ۱۹۳۰ چهار کتاب منتشر کرد که فروش خوبی داشتند. افزون بر این، دو زندگی‌نامهٔ خودنوشت نیز با کمک نویسندگان سایه منتشر کرد، اما عموماً از تبلیغ شخصی یا جنجال دوری می‌کرد.[۳۱۱] او به کار در فروشگاه لوازم ورزشی خود ادامه داد و او و آدا چندین بار محل سکونتشان را تغییر دادند. از اواسط دههٔ ۱۹۳۰، وضعیت جسمی و روحی همسرش رو به ضعف گذاشت.[۳۱۲] هابز در اوقات فراغت از چندین مؤسسهٔ خیریه حمایت می‌کرد و همچنان در سطح باشگاهی و خیریه کریکت بازی می‌کرد.[۳۱۳]

در جریان جنگ جهانی دوم، هابز در گارد داخلی بریتانیا در نیو مالدن خدمت کرد.[۳۱۴] در سال ۱۹۴۶، او نخستین بازیکن حرفه‌ای بود که به عضویت کمیتهٔ ساری انتخاب شد. در همان سال، او و همسرش پس از چندین سال نگرانی‌های مربوط به سلامتی و همچنین مشکلات مربوط به کسب‌وکار و فرزندانشان، به هوو نقل مکان کردند.[۳۱۵] وضعیت سلامتی آدا همچنان رو به وخامت گذاشت و این زوج مدتی را در آفریقای جنوبی سپری کردند تا شاید به بهبود او کمک شود.[۳۱۶]

هابز در افتخارات تاج‌گذاری ۱۹۵۳ به دلیل خدماتش به کریکت به مقام شوالیه نائل شد؛[۳۱۷] او نخستین بازیکن حرفه‌ای کریکت بود که به چنین افتخاری دست یافت. هابز در ابتدا تمایلی به پذیرفتن این عنوان نداشت و تنها زمانی آن را پذیرفت که متقاعد شد این افتخار نه فقط متعلق به خودش، بلکه افتخاری برای تمام بازیکنان حرفه‌ای کریکت است.[۳۱۸] در همان سال، جان آرلوت «باشگاه مستر» را تشکیل داد؛ گروهی از تحسین‌کنندگان هابز که به‌طور منظم برای بزرگداشت او گرد هم می‌آمدند.[۳۱۹]

هابز تا دههٔ ۱۹۶۰ همچنان فعال بود و از جمله در فروشگاه خود کار می‌کرد. در اواخر دههٔ ۱۹۵۰، آدا به استفاده از ویلچر نیاز پیدا کرد و هابز بیشتر وقت خود را صرف مراقبت از او می‌کرد. آدا در مارس ۱۹۶۳ درگذشت. اندکی پس از آن، سلامت خود هابز نیز رو به وخامت گذاشت و او در ۲۱ دسامبر ۱۹۶۳، در سن ۸۱ سالگی، درگذشت.[۳۲۰] او در وصیت‌نامهٔ خود ۱۹٬۴۴۵ پوند (معادل ۴۳۳٬۲۶۳ پوند در سال ۲۰۲۱) به جا گذاشت و در گورستان هوو به خاک سپرده شد. مراسم یادبود او در فوریهٔ ۱۹۶۴ در کلیسای جامع سات‌ارک برگزار شد.[۳۲۱]

یادداشت‌ها

  1. ↑ برخی منابع، از جمله سالنامهٔ کریکت‌بازان ویزدن تا همین اواخر، هابز را صاحب ۶۱٬۲۳۷ امتیاز و ۱۹۷ سنتری می‌دانستند. دلیل این اختلاف آن است که او در پایان دوران حرفه‌ای خود در دو مسابقه بازی کرد که وضعیت درجه‌یک آن‌ها از سوی ویزْدن و برخی مراجع دیگر پذیرفته نشده بود. در صورت احتساب این دو مسابقهٔ مورد اختلاف، مجموع امتیازات او ۶۱٬۷۶۰ و تعداد سنتری‌هایش ۱۹۹ است.[۱]
  1. ↑ هابز در طول فصل برای هر دو تیم بازی می‌کرد.[۱۷]
  2. ↑ علاوه بر این مبلغ، هابز دستمزد مسابقه نیز دریافت می‌کرد. در طول زمستان، هفته‌ای یک پوند به‌عنوان دستمزد ثابت دریافت می‌کرد. در آن زمان، متوسط دستمزد هفتگی ۲۸ شیلینگ بود.[۲۴]
  3. ↑ هی‌وارد در آن مسابقه کاپیتان ساری بود؛ کاپیتان معمول تیم ساری، که یک آماتور بود، غایب بود و این هی‌وارد بود که هوبز را برای آغاز ضربه‌زنی انتخاب کرد.[۳۱][۳۳]
  4. ↑ هی‌وارد به سبک اواخر قرن نوزدهم ضربه می‌زد؛ معمولاً به جلو حرکت می‌کرد و در بیشتر موقعیت‌ها توپ را درایو می‌کرد و به رویارویی با توپ‌اندازان سریع عادت داشت. در مقابل، هوبز بسته به نوع پرتاب، گاه به جلو و گاه به عقب حرکت می‌کرد، برای رسیدن به توپ از حرکت سریع پاها بهره می‌گرفت و برای مقابله با راهبردهای جدید توپ‌اندازی، روش‌هایی مانند ضربات به سمت لگ را توسعه داده بود.[۴۷]
  5. ↑ در سراسر دوران حرفه‌ای هابز، MCC کریکت انگلستان را سازمان‌دهی و اداره می‌کرد. تیم‌های رسمی انگلستان در تورها همیشه با نام، رنگ‌ها و نشان MCC بازی می‌کردند و تنها در مسابقات تست با عنوان «انگلستان» معرفی می‌شدند.[۵۴][۵۵]
  6. ↑ رکورد شراکت برای هر ویکت را دونالد برادمن و بیل پونسفورد در سال ۱۹۳۴ شکستند؛ آن‌ها برای ویکت چهارم ۳۸۸ ران به دست آوردند. لن هاتن و سیریل واشبروک در سال ۱۹۴۸ رکورد جدید ۳۵۹ ران را برای نخستین ویکت ثبت کردند.[۱۰۵]
  7. ↑ اگرچه هابز و سندهم در سه مسابقهٔ تست با یکدیگر بازی کردند، در هیچ‌یک از این مسابقات آغازگر ضربه‌زنی نبودند و تنها یک شراکت داشتند.[۱۴۸]
  8. ↑ دومین میانگین برتر شراکت آغازین در مسابقات تست، در میان زوج‌هایی که بیش از ۲٬۰۰۰ دوش کسب کرده‌اند، متعلق به هابز و رودز با ۶۱٫۳۱ است.[۸۰]
  9. ↑ به‌طور سنتی، کاپیتان‌ها در کریکت شهرستانی و تست انگلستان آماتور بودند و معمولاً از طبقات برخوردار جامعه می‌آمدند، در حالی که بازیکنان حرفه‌ای اغلب از طبقهٔ کارگر بودند. در نتیجه، تمایز طبقاتی در کریکت که توسط آماتورهای سابق و کنونی سازمان‌دهی و اداره می‌شد، نفوذ زیادی داشت. برخی از آنان استدلال می‌کردند که حرفه‌ای‌ها به دلیل نگرانی دربارهٔ حفظ قرارداد خود یا تأثیر احتمالی بر معاش سایر بازیکنان حرفه‌ای، کاپیتان‌های خوبی نخواهند بود.[۱۹۹][۲۰۰] [۲۰۱]
  10. ↑ روزنامهٔ اخبار کرونیکل گزارش داد که هابز کاپیتانی را نپذیرفته است و میان بازیکنان شهرستانی نیز شایعه‌ای شکل گرفت که چنین پیشنهادی به او شده بود. ساتکلیف بعدها به یکی از هم‌تیمی‌هایش گفت که از رد کردن پیشنهاد توسط هابز «ناامید» شده است. به گفتهٔ مک‌کینستری، لوسون گاور، رئیس انتخاب‌کنندگان، سال‌ها از هابز حمایت می‌کرد و همین امر چنین روایتی را قابل‌باور می‌کند.[۲۵۷]

منابع

  1. ↑ "Most Runs in First-Class matches". Wisden. Retrieved 6 May 2013.
  2. ↑ Hall, Nathan (3 January 2022). "Top ten Test opening pairs in history". The Roar. Archived from the original on 27 January 2022. Retrieved 27 January 2022.
  3. ↑ McKinstry, p. 21.
  4. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 Howat, Gerald M. D. (2011) [2004]. "Hobbs, Sir John Berry (Jack) (1882–1963)". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/33900. Retrieved 11 March 2012. (Subscription or UK public library membership required.)
  5. ↑ McKinstry, pp. 21–24, 29.
  6. ↑ Arlott, p. 18.
  7. ↑ McKinstry, p. 31.
  8. 1 2 McKinstry, p. 27.
  9. ↑ "Sir Jack Hobbs (1882–1963)". Cambridge Past, Present and Future. December 2010.
  10. ↑ McKinstry, p. 32.
  11. 1 2 Arlott, p. 22.
  12. ↑ Arlott, pp. 21–22.
  13. 1 2 3 McKinstry, p. 35.
  14. ↑ McKinstry, pp. 33–34.
  15. ↑ McKinstry, pp. 34–35.
  16. 1 2 McKinstry, pp. 38–39.
  17. ↑ McKinstry, p. 38.
  18. ↑ Mason, p. 21.
  19. ↑ McKinstry, p. 39.
  20. ↑ Arlott, p. 23.
  21. 1 2 McKinstry, pp. 41–42.
  22. 1 2 McKinstry, pp. 42–43.
  23. 1 2 Arlott, p. 24.
  24. ↑ McKinstry, p. 45.
  25. ↑ McKinstry, pp. 44–45.
  26. ↑ McKinstry, p. 46.
  27. ↑ McKinstry, pp. 52–53.
  28. ↑ McKinstry, p. 48.
  29. 1 2 McKinstry, p. 49.
  30. ↑ McKinstry, pp. 49–50.
  31. 1 2 McKinstry, p. 54.
  32. ↑ Mason, p. 37.
  33. 1 2 Arlott, p. 28.
  34. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 "Player Oracle JB Hobbs". CricketArchive. Retrieved 22 March 2012.
  35. ↑ McKinstry, pp. 54–57.
  36. 1 2 McKinstry, pp. 57–59.
  37. ↑ Arlott, p. 29.
  38. ↑ Arlott, pp. 30–33.
  39. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 "First-class Batting and Fielding in Each Season by Jack Hobbs". CricketArchive. Retrieved 26 March 2012.
  40. 1 2 McKinstry, p. 64.
  41. 1 2 McKinstry, p. 61.
  42. 1 2 "Jack Hobbs' bowling record by season". CricketArchive. Retrieved 16 October 2010.
  43. ↑ McKinstry, p. 63.
  44. ↑ McKinstry, pp. 63–64.
  45. 1 2 3 Arlott, p. 134.
  46. ↑ McKinstry, p. 67.
  47. 1 2 Arlott, p. 35.
  48. ↑ Quoted in McKinstry, p. 64.
  49. 1 2 McKinstry, p. 73.
  50. ↑ Mason, pp. 51–52.
  51. ↑ McKinstry, p. 75.
  52. ↑ Arlott, p. 42.
  53. ↑ McKinstry, pp. 73–74.
  54. ↑ "MCC History". MCC. Archived from the original on 7 June 2013. Retrieved 15 May 2013.
  55. ↑ Peebles, I. A. R. (1986). "History (1900–1914)". In Swanton, E. W.; Plumptre, George; Woodcock, John (eds.). Barclay's World of Cricket (3rd ed.). London: Willow Books in association with Barclays Bank PLC. p. 20. ISBN 0-00-218193-2.
  56. ↑ McKinstry, pp. 76–77.
  57. ↑ Mason, p. 58.
  58. ↑ McKinstry, p. 78.
  59. ↑ McKinstry, pp. 79–80.
  60. ↑ McKinstry, p. 80.
  61. ↑ McKinstry, p. 81.
  62. ↑ "England v Australia 1907–08". Wisden Cricketers' Almanack. London: John Wisden & Co. 1909. Retrieved 28 March 2012.
  63. ↑ McKinstry, p. 82.
  64. ↑ Mason, p. 62.
  65. ↑ McKinstry, p. 83.
  66. ↑ McKinstry, p. 84.
  67. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 "Test Batting and Fielding in Each Season by Jack Hobbs". CricketArchive. Retrieved 28 March 2012.
  68. 1 2 Mason, p. 65.
  69. ↑ McKinstry, pp. 87–88.
  70. ↑ "John Berry Hobbs (Cricketer of the Year)". Wisden Cricketers' Almanack. London: John Wisden & Co. 1909. Retrieved 1 April 2012.
  71. ↑ McKinstry, pp. 88–89.
  72. ↑ McKinstry, pp. 89–91.
  73. ↑ McKinstry, pp. 91–93.
  74. ↑ McKinstry, pp. 94–96.
  75. 1 2 3 McKinstry, p. 96.
  76. ↑ McKinstry, pp. 98–101.
  77. ↑ Mason, p. 72.
  78. ↑ McKinstry, p. 102.
  79. ↑ McKinstry, pp. 103–05.
  80. 1 2 3 4 Rajesh, S. "First-class cricket's most prolific batsman". ESPNCricinfo. Retrieved 28 October 2012.
  81. 1 2 "Statistics: Statsguru: Test matches: Partnership records". ESPNCricinfo. Archived from the original on 14 June 2017. Retrieved 24 April 2013.
  82. ↑ McKinstry, pp. 104–05.
  83. 1 2 McKinstry, p. 105.
  84. ↑ Arlott, p. 55.
  85. ↑ Arlott, p. 56.
  86. ↑ McKinstry, pp. 105–06.
  87. 1 2 McKinstry, p. 110.
  88. ↑ McKinstry, pp. 107–08.
  89. ↑ McKinstry, p. 108.
  90. 1 2 3 McKinstry, p. 111.
  91. ↑ "Opening the batting and bowling in the same match". ESPNCricinfo. Retrieved 10 April 2012.
  92. ↑ Murphy, p. 41.
  93. ↑ "M.C.C Team in South Africa, 1909–10". Wisden Cricketers' Almanack. London: John Wisden & Co. 1911. Retrieved 10 April 2012.
  94. 1 2 McKinstry, p. 119.
  95. 1 2 Arlott, p. 58.
  96. 1 2 Mason, p. 76.
  97. ↑ McKinstry, p. 120.
  98. ↑ Arlott, p. 59.
  99. ↑ McKinstry, p. 121.
  100. ↑ McKinstry, p. 125.
  101. ↑ McKinstry, p. 126.
  102. ↑ "England v Australia 1911–12". Wisden Cricketers' Almanack. London: John Wisden & Co. 1913. Retrieved 12 April 2012.
  103. ↑ McKinstry, p. 127.
  104. ↑ Green (ed.), p. 357.
  105. 1 2 "Partnership records: All partnerships greater than 323 (Statsguru)". ESPNCricinfo. Archived from the original on 4 March 2014. Retrieved 13 April 2012.
  106. ↑ "Highest Partnership for Each Wicket for England v Australia". Wisden. Retrieved 13 April 2012.
  107. ↑ McKinstry, p. 129.
  108. ↑ McKinstry, pp. 130–31.
  109. 1 2 McKinstry, p. 133.
  110. ↑ Arlott, p. 60.
  111. ↑ Swanton, p. 118.
  112. ↑ Green (ed.), p. 356.
  113. ↑ McKinstry, p. 132.
  114. 1 2 McKinstry, pp. 136–37.
  115. ↑ Mason, pp. 96–97.
  116. ↑ Mason, p. 99.
  117. ↑ McKinstry, p. 140.
  118. ↑ Pardon, Sydney (1913). "Notes by the Editor". Wisden Cricketers' Almanack. London: John Wisden & Co. Retrieved 14 April 2012.
  119. ↑ McKinstry, p. 137.
  120. ↑ McKinstry, pp. 137–38.
  121. ↑ McKinstry, pp. 138–39.
  122. ↑ "England v Australia". Wisden Cricketers' Almanack. London: John Wisden & Co. 1913. Retrieved 15 April 2012.
  123. ↑ McKinstry, p. 139.
  124. ↑ Arlott, p. 61.
  125. 1 2 McKinstry, p. 143.
  126. ↑ Mason, pp. 102–03.
  127. ↑ McKinstry, p. 148.
  128. 1 2 McKinstry, p. 149.
  129. ↑ "The M.C.C. Team in South Africa, 1913–14". Wisden Cricketers' Almanack. London: John Wisden & Co. 1915. Retrieved 17 April 2012.
  130. ↑ McKinstry, pp. 151–53.
  131. ↑ McKinstry, p. 153.
  132. ↑ McKinstry, pp. 154–55.
  133. 1 2 3 McKinstry, p. 156.
  134. ↑ Streeton, Richard (1981). P. G. H. Fender: A Biography. London: Faber and Faber. pp. 52, 63–64. ISBN 0-571-11635-3.
  135. ↑ McKinstry, p. 144.
  136. ↑ McKinstry, p. 158.
  137. ↑ McKinstry, pp. 159–61.
  138. ↑ McKinstry, pp. 162–64, 168.
  139. ↑ McKinstry, pp. 165–68.
  140. ↑ McKinstry, pp. 168–70.
  141. ↑ McKinstry, pp. 170–71.
  142. ↑ McKinstry, pp. 172–73.
  143. ↑ McKinstry, pp. 174–75.
  144. ↑ McKinstry, p. 175.
  145. ↑ McKinstry, pp. 176–77.
  146. ↑ McKinstry, p. 184.
  147. ↑ McKinstry, pp. 179–80.
  148. 1 2 3 McKinstry, p. 396.
  149. ↑ Arlott, p. 90.
  150. ↑ McKinstry, pp. 181–82.
  151. ↑ Marshall, p. 108.
  152. ↑ Arlott, pp. 86–87.
  153. ↑ McKinstry, p. 178.
  154. ↑ Arlott, p. 88.
  155. ↑ McKinstry, pp. 183–84.
  156. ↑ Arlott, p. 77.
  157. 1 2 Arlott, p. 87.
  158. ↑ McKinstry, p. 186.
  159. ↑ McKinstry, p. 187.
  160. ↑ Arlott, p. 91.
  161. ↑ McKinstry, p. 190.
  162. ↑ "The M.C.C. Team in Australia 1920–21". Wisden Cricketers' Almanack. London: John Wisden & Co. 1922. Retrieved 23 April 2012.
  163. ↑ McKinstry, p. 193.
  164. ↑ McKinstry, pp. 194–95.
  165. ↑ McKinstry, pp. 195–96.
  166. ↑ "Australia v England 1920–21 (Second Test)". Wisden Cricketers' Almanack. London: John Wisden & Co. 1922. Retrieved 23 April 2012.
  167. ↑ McKinstry, p. 196.
  168. ↑ McKinstry, pp. 197–98.
  169. 1 2 McKinstry, p. 197.
  170. 1 2 McKinstry, pp. 202–03.
  171. ↑ McKinstry, p. 204.
  172. ↑ McKinstry, pp. 199–201.
  173. ↑ McKinstry, pp. 204–05.
  174. 1 2 McKinstry, pp. 206–07.
  175. 1 2 Mason, p. 136.
  176. 1 2 3 McKinstry, p. 208.
  177. ↑ McKinstry, p. 207.
  178. ↑ McKinstry, pp. 211–12.
  179. ↑ Arlott, pp. 95–96.
  180. ↑ McKinstry, p. 243.
  181. 1 2 Arlott, p. 96.
  182. ↑ Mason, p. 140.
  183. 1 2 McKinstry, p. 217.
  184. ↑ McKinstry, p. 216.
  185. ↑ McKinstry, p. 215.
  186. ↑ McKinstry, pp. 215–16.
  187. ↑ McKinstry, p. 219.
  188. ↑ McKinstry, p. 220.
  189. ↑ McKinstry, pp. 222–23.
  190. 1 2 McKinstry, p. 225.
  191. 1 2 McKinstry, p. 227.
  192. 1 2 McKinstry, p. 229.
  193. ↑ Mason, p. 149.
  194. ↑ McKinstry, pp. 230–31.
  195. 1 2 Binoy, George; Basevi, Travis (29 November 2005). "A record Bradman never had". ESPNCricinfo. Retrieved 24 May 2012.
  196. ↑ McKinstry, pp. 231–32.
  197. ↑ McKinstry, p. 233.
  198. ↑ McKinstry, p. 234.
  199. ↑ Birley, Derek (1999). A Social History of English Cricket. London: Aurum Press. pp. 105–6. ISBN 1-85410-941-3.
  200. ↑ Ryder, Rowland (1995). Cricket Calling. London: Faber and Faber. pp. 175, 179. ISBN 0-571-17476-0.
  201. ↑ Caine, Stewart (1928). "Notes by the Editor". Wisden Cricketers' Almanack. London: John Wisden & Co. Retrieved 2 May 2013.
  202. ↑ McKinstry, p. 236.
  203. ↑ McKinstry, pp. 236–37.
  204. 1 2 McKinstry, p. 238.
  205. ↑ McKinstry, p. 239.
  206. ↑ "M.C.C. team in Australia 1924–25". Wisden Cricketers' Almanack. London: John Wisden & Co. 1926. Retrieved 13 May 2012.
  207. ↑ Mason, p. 153.
  208. ↑ McKinstry, pp. 252–54.
  209. ↑ Mason, p. 156.
  210. ↑ McKinstry, pp. 256–57.
  211. ↑ McKinstry, pp. 258–63.
  212. 1 2 McKinstry, p. 263.
  213. ↑ Arlott, p. 100.
  214. ↑ McKinstry, p. 264.
  215. 1 2 McKinstry, p. 268.
  216. ↑ McKinstry, p. 270.
  217. ↑ McKinstry, pp. 270–71.
  218. ↑ "Highest Partnerships for First Wicket in First-Class matches". Wisden. Retrieved 14 May 2012.
  219. ↑ McKinstry, pp. 271–72.
  220. ↑ McKinstry, pp. 273–75.
  221. ↑ McKinstry, pp. 275–78.
  222. ↑ McKinstry, pp. 278–80.
  223. ↑ McKinstry, pp. 281–82.
  224. ↑ McKinstry, pp. 282–84.
  225. ↑ McKinstry, pp. 284–90.
  226. ↑ "M.C.C. team in Australia 1924–25". Wisden Cricketers' Almanack. London: John Wisden & Co. 1927. Retrieved 16 May 2012.
  227. ↑ McKinstry, pp. 289–91.
  228. ↑ McKinstry, pp. 291–92.
  229. ↑ McKinstry, p. 293.
  230. ↑ McKinstry, p. 294.
  231. ↑ McKinstry, pp. 294–96.
  232. ↑ McKinstry, pp. 298–99.
  233. ↑ McKinstry, p. 299.
  234. ↑ McKinstry, p. 300.
  235. ↑ McKinstry, pp. 298, 300.
  236. ↑ McKinstry, p. 301.
  237. ↑ McKinstry, pp. 301–02.
  238. ↑ Mason, p. 174.
  239. ↑ McKinstry, pp. 305–06.
  240. 1 2 Mason, p. 175.
  241. ↑ McKinstry, pp. 309–10.
  242. ↑ McKinstry, pp. 311–12.
  243. ↑ Mason, p. 176.
  244. 1 2 Mason, p. 177.
  245. ↑ McKinstry, pp. 312–313.
  246. ↑ McKinstry, pp. 314–15.
  247. ↑ "Records: Test matches: Batting records: Oldest player to score a hundred". ESPNCricinfo. Retrieved 27 October 2012.
  248. ↑ Mason, p. 178.
  249. ↑ Arlott, p. 112.
  250. ↑ McKinstry, pp. 321–22.
  251. ↑ McKinstry, p. 322.
  252. ↑ McKinstry, p. 325.
  253. ↑ McKinstry, pp. 326–27.
  254. ↑ McKinstry, pp. 330–31.
  255. ↑ McKinstry, p. 331.
  256. ↑ McKinstry, p. 332.
  257. ↑ McKinstry, p. 335.
  258. ↑ McKinstry, pp. 337–38.
  259. 1 2 "Sir Jack Hobbs (Cricinfo profile)". ESPNCricinfo. Retrieved 24 May 2012.
  260. ↑ McKinstry, p. 343.
  261. ↑ McKinstry, pp. 343–44.
  262. 1 2 McKinstry, p. 344.
  263. ↑ "Five cricketers of the century: Sir Jack Hobbs". Wisden Cricketers' Almanack. London: John Wisden & Co. 2000. Retrieved 28 May 2012.
  264. ↑ "Jack Hobbs". CricketArchive. Retrieved 28 May 2012.
  265. ↑ McKinstry, pp. 345–47.
  266. 1 2 McKinstry, p. 348.
  267. ↑ Mason, p. 190.
  268. ↑ McKinstry, pp. 348–49.
  269. ↑ McKinstry, pp. 349–51.
  270. ↑ McKinstry, p. 354.
  271. ↑ McKinstry, p. 355.
  272. ↑ McKinstry, pp. 355–56.
  273. ↑ McKinstry, p. 357.
  274. ↑ McKinstry, pp. 357–58.
  275. ↑ McKinstry, pp. 360–63.
  276. ↑ McKinstry, pp. 364–65.
  277. 1 2 3 Cardus, Neville (23 December 1963). "Sir Jack Hobbs—Cricket's Supreme Artist". The Guardian. Manchester. p. 8.
  278. 1 2 "Sir Jack Hobbs: The Greatest Batsman of his Day". The Times. London. 23 December 1963. p. 13. Retrieved 28 October 2012.(نیازمند آبونمان)
  279. ↑ Swanton, p. 117.
  280. ↑ Swanton, p. 119.
  281. ↑ McKinstry, pp. 286–97.
  282. ↑ McKinstry, pp. 43–44.
  283. 1 2 3 4 5 Murphy, p. 42.
  284. 1 2 Murphy, p. 38.
  285. 1 2 3 4 5 "Five cricketers of the century: Sir Jack Hobbs". Wisden Cricketers' Almanack. London: John Wisden & Co. 2000. ISBN 0-947766-57-X. Retrieved 28 October 2012.
  286. ↑ Robertson-Glasgow, p. 10.
  287. ↑ Robertson-Glasgow, pp. 10–11.
  288. ↑ McKinstry, p. 116.
  289. ↑ Murphy, pp. 42–43.
  290. ↑ Arlott, pp. 74–75.
  291. ↑ McKinstry, pp. 118–19.
  292. 1 2 Murphy, p. 39.
  293. ↑ McKinstry, pp. 110–11.
  294. ↑ McKinstry, pp. 131–32.
  295. ↑ McKinstry, pp. 178–79, 276–77.
  296. ↑ "Wisden's Five Cricketers of the Year". Wisden Cricketers' Almanack. London: John Wisden & Co. 2012. ISBN 978-1-4081-5694-0.
  297. ↑ "Six giants of the Wisden century". Wisden Cricketers' Almanack. London: John Wisden & Co. 1963. Retrieved 19 April 2013.
  298. ↑ "Five cricketers of the century". Wisden Cricketers' Almanack. London: John Wisden & Co. 2000. ISBN 0-947766-57-X. Retrieved 28 October 2012.
  299. ↑ Frith, David. "What does this team tell us?". ESPNCricinfo. Retrieved 28 October 2012.
  300. ↑ "Tendulkar only current player in ESPNcricinfo all-time World XI". ESPNCricinfo. Retrieved 28 October 2012.
  301. ↑ "Records: Test matches: Batting records: Highest career batting average". ESPNCricinfo. Retrieved 10 June 2016.
  302. ↑ Haigh, Gideon (20 June 2009). "For love (and money)". ESPNCricinfo. Retrieved 1 May 2013.
  303. ↑ Marshall, p. 34.
  304. ↑ Engel, Matthew (2000). "Five cricketers of the century". Wisden Cricketers' Almanack. London: John Wisden & Co. ISBN 0-947766-57-X. Retrieved 28 October 2012.
  305. ↑ McKinstry, pp. 66–67.
  306. ↑ McKinstry, pp. 68–69.
  307. ↑ McKinstry, p. 69.
  308. ↑ McKinstry, p. 142.
  309. 1 2 McKinstry, pp. 240–45.
  310. ↑ Williamson, Martin (31 May 2008). "When the Master felt the pressure". ESPNcricinfo. Archived from the original on 12 March 2017.
  311. ↑ McKinstry, pp. 366–67.
  312. ↑ McKinstry, p. 368.
  313. ↑ McKinstry, pp. 369–70.
  314. ↑ McKinstry, p. 371–72.
  315. ↑ McKinstry, pp. 374–75.
  316. ↑ McKinstry, p. 376.
  317. ↑ The London Gazette: (Supplement) no. 39863. p. . 1 June 1953.
  318. ↑ McKinstry, pp. 377–78.
  319. ↑ McKinstry, pp. 378–79.
  320. ↑ McKinstry, pp. 380–81.
  321. ↑ McKinstry, p. 382.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.