سامانه تصویر گال–پیترز

نقشه جهان با سامانه تصویر هم‌مساحت گال–پیترز
سامانه تصویر هم‌مساحت استوانه‌ای گال–پیترز با دایره‌های شاخص تیسوت برای نمایش اعوجاج.

سامانه تصویر گال–پیترز یا فراتابی گال–پیترز (انگلیسی: Gall–Peters projection) یک سامانه تصویر نقشه مستطیلی و هم‌مساحت است. مانند همهٔ تصویرهای هم‌مساحت، این تصویر بیشتر شکل‌ها را دچار اعوجاج می‌کند. این تصویر نوعی سامانه تصویر هم‌مساحت استوانه‌ای است که در آن عرض‌های جغرافیایی ۴۵ درجهٔ شمالی و جنوبی، مناطقی از نقشه هستند که بدون اعوجاج می‌مانند. این تصویر از نام جیمز گال و آرنو پیترز گرفته شده است.

گال این تصویر را در سال ۱۸۵۵ در یک همایش علمی شرح داد و در سال ۱۸۸۵ مقاله‌ای دربارهٔ آن منتشر کرد.[۱] پیترز از اوایل دههٔ ۱۹۷۰ میلادی این تصویر را از طریق «نقشهٔ جهانی پیترز» به مخاطبان گسترده‌تری معرفی کرد. نام «تصویر گال–پیترز» نخستین‌بار توسط آرتور اچ. رابینسون در جزوه‌ای که در سال ۱۹۸۶ توسط انجمن نقشه‌نگاری آمریکا منتشر شد، به‌کار رفت.[۲]

تصویر گال–پیترز در اواخر سدهٔ بیستم، به‌عنوان کانون بحثی دربارهٔ پیامدهای سیاسیِ طراحی نقشه، شهرت یافت.[۳]

ارتباط با سامانه تصویر هم‌مساحت استوانه‌ای

گونه‌های مختلفی از سامانه تصویر هم‌مساحت استوانه‌ای تنها در نسبت محور عمودی به افقی با هم تفاوت دارند؛ همین نسبت است که مدار استانداردِ تصویر را تعیین می‌کند، یعنی مداری که در آن هیچ اعوجاجی وجود ندارد و فاصله‌ها در طول آن با مقیاسِ اعلام‌شده برابرند. مدارهای استاندارد تصویر گال–پیترز ۴۵ درجهٔ شمالی و جنوبی هستند. چندین گونهٔ دیگر از تصویر هم‌مساحت استوانه‌ای نیز شرح داده، ترویج یا نام‌گذاری شده‌اند.[۴][۵][۶]

تاریخچه

تصویر گال–پیترز نخستین‌بار در سال ۱۸۵۵ توسط کشیش اسکاتلندی جیمز گال شرح داده شد؛ او این تصویر را همراه با دو تصویر دیگر در نشست گلاسکوی انجمن پیشبرد علوم بریتانیا ارائه کرد. او نام «ارتوگرافیک» را بر آن نهاد و کار خود را رسماً در سال ۱۸۸۵ در نشریهٔ مجله جغرافیایی اسکاتلند منتشر کرد.[۷]

در سال ۱۹۶۷، فیلم‌سازِ آلمانی آرنو پیترز به‌طور مستقل تصویری مشابه ابداع کرد که آن را در سال ۱۹۷۳ با عنوان «نقشهٔ جهانی پیترز» ارائه داد. توصیف اولیهٔ پیترز از تصویر خود دربردارندهٔ خطایی هندسی بود که، اگر به‌معنای تحت‌اللفظی گرفته شود، مدارهای استاندارد ۴۶ درجه و ۲ دقیقهٔ شمالی/جنوبی را نتیجه می‌داد؛ اما متن همراهِ آن توضیح روشن می‌کرد که منظور او مدارهای ۴۵ درجهٔ شمالی/جنوبی بوده است، که تصویر او را با تصویر ارتوگرافیکِ گال یکسان می‌سازد. در هر صورت، این تفاوت در یک نقشهٔ جهانی ناچیز است.[۸]

جنجال نقشهٔ جهانی پیترز

نقاشی دیواری در مدرسه‌ای که سامانه تصویر نقشه گال–پیترز را به تصویر می‌کشد، با قاره‌های رنگی.
مرزهای راست و چپ نقشه پیترز در تنگه برینگ قرار دارند، بنابراین تمام روسیه در سمت راست نمایش داده می‌شود.
  دایره بزرگ گرینویچ
  دایره بزرگ تنگه برینگ (در سوی دیگر از فلورانس در ایتالیا می‌گذرد. نگاه کنید به نصف‌النهار فلورانس)

این تصویر هنگام ارائه توسط گال در سال ۱۸۵۵ در ابتدا مورد توجه قرار نگرفت. پس از آنکه آرنو پیترز آن را دوباره در سال ۱۹۷۳ معرفی کرد، توجه گسترده‌تری به آن جلب شد. او این تصویر را به‌عنوان جایگزینی برتر برای سامانه تصویر مرکاتورِ رایج ترویج کرد، با این استدلال که سامانه تصویر مرکاتور اندازهٔ نسبیِ مناطق را در نقشه به‌شدت مخدوش می‌کند. او به‌ویژه سامانهٔ مرکاتور را نقد می‌کرد چون سبب می‌شود اروپا و آمریکای شمالیِ ثروتمند نسبت به آفریقا و آمریکای جنوبیِ فقیرتر بسیار بزرگ‌تر به‌نظر برسند.[۹] این استدلال‌ها بسیاری از گروه‌های دارای دغدغهٔ اجتماعی، از جمله شورای ملی کلیساها[۱۰] و مجلهٔ New Internationalist،[۱۱] را به پذیرش تصویر گال–پیترز واداشت.

کارزار او با این ادعای نادرست تقویت شد که تصویر گال–پیترز تنها نقشهٔ «درست از نظر مساحت» است[۱۲][۱۳]؛ در حالی‌که برخی از قدیمی‌ترین تصویرها، مانند سامانه تصویر سینوسی، خود هم‌مساحت‌اند و صدها تصویر دیگر نیز شرح داده شده‌اند. او همچنین به‌نادرستی ادعا کرد این تصویر «هم‌شکلیِ زاویه‌ایِ مطلق» دارد، «هیچ اعوجاج شدیدی در شکل» ندارد و «کاملاً از نظر فاصله واقعی» است.[۱۴] پیترز در کتاب خود، نقشه‌نگاری نوین، نقدهای خود بر سامانه تصویر مرکاتور را در قالب انتقاد از جامعهٔ گستردهٔ نقشه‌نگاری مطرح کرد و نوشت که نقشه‌نگاران به‌سبب اقتدار حرفه‌ای‌شان مانع توسعهٔ نقشه‌ای عادلانه‌تر شده‌اند و همچنان به نقشهٔ کهنِ مرکاتور که برای عصر سلطهٔ جهانیِ اروپاییان ساخته شده بود، پایبند مانده‌اند.[۱۵]

با افزایش محبوبیتِ تبلیغات پیترز، جامعهٔ نقشه‌نگاری با خصومت به انتقادهای او و نیز به نادرستی و فقدان تازگیِ ادعاهایش واکنش نشان داد.[۱۶] آنان به فهرست بلندی از نقشه‌نگاران اشاره کردند که طی سدهٔ پیش از آن، به‌طور رسمی از استفادهٔ افراطیِ ناشران از سامانه تصویر مرکاتور ابراز نارضایتی کرده و از جایگزین‌های دیگر حمایت کرده بودند.[۱۷][۱۸][۱۹][۲۰] افزون بر این، چند پژوهشگر اعوجاج‌های به‌ویژه بزرگ در سامانه تصویر گال–پیترز را نقد کردند و به این طعنه اشاره کردند که این تصویر عرض‌های میانی، از جمله زادگاه پیترز یعنی آلمان، را بدون اعوجاج نشان می‌دهد، در حالی‌که این هزینه به عرض‌های پایین که میزبان بیشتر کشورهای کمتر توسعه‌یافته از نظر فناوری‌اند تحمیل می‌شود.[۲۱][۲۲]

افزایش انتشار ادعاهای پیترز در سال ۱۹۸۶، انجمن نقشه‌نگاری آمریکا (که اکنون انجمن نقشه‌نگاری و اطلاعات جغرافیایی نام دارد) را برانگیخت تا مجموعه‌ای از جزوه‌ها را برای آگاه‌سازی عموم دربارهٔ تصویرهای نقشه و اعوجاج در نقشه‌ها منتشر کند.[۲۳] در سال‌های ۱۹۸۹ و ۱۹۹۰، پس از مباحثاتی درونی، هفت سازمان جغرافیاییِ آمریکای شمالی قطعنامه‌ای در رد همهٔ نقشه‌های جهانیِ مستطیلی (دسته‌ای که هم مرکاتور و هم گال–پیترز را دربر می‌گیرد) تصویب کردند،[۲۴][۲۵] هرچند انجمن اطلاعات نقشه‌نگاری آمریکای شمالی به‌طور قابل‌توجهی از تأیید آن خودداری کرد.[۲۶]

دو جبهه هیچ‌گاه تلاش واقعی‌ای برای آشتی نکردند. جبههٔ پیترز تا حد زیادی اعتراض‌های نقشه‌نگاران را نادیده گرفت و تا زمانی که این جنجال در اواخر عمر پیترز تقریباً فروکش کرده بود، کار پیشینِ گال را به‌رسمیت نشناخت.[۲۷] هرچند او احتمالاً این سامانه تصویر را مستقلاً ابداع کرده بود، رفتار غیرآکادمیک و امتناع او از تعامل با جامعهٔ نقشه‌نگاری بی‌شک به قطبی‌شدن و بن‌بستِ این مناقشه دامن زد.[۲۸]

در دهه‌های بعد، جی. برایان هارلی پدیدهٔ پیترز را عاملی دانست که پیامدهای اجتماعیِ تصویرهای نقشه را نشان داد.[۲۹]

کاربرد و پذیرش

نقشه‌های مبتنی بر این تصویر توسط یونسکو ترویج می‌شوند و در مدارس بریتانیا نیز به‌طور گسترده استفاده می‌شوند.[۳۰] ایالت ماساچوست در آمریکا و مدارس دولتی بوستون از مارس ۲۰۱۷ استفاده از این نقشه‌ها را آغاز کردند و نخستین ناحیهٔ مدرسه‌ای و ایالتِ آمریکا شدند که نقشه‌های گال–پیترز را به‌عنوان استاندارد خود پذیرفتند. شرکت ODT Maps Inc، مستقر در امهرست، تا زمان انحلال خود در سال ۲۰۲۰، ناشر انحصاریِ نقشه‌های پیترز و سامانه تصویر هوبو–دایر در آمریکای شمالی بود.[۳۱][۳۲][۳۳]

در ۱۶ آوریل ۲۰۲۴، فرماندار نبراسکا، جیم پیلن، قانونی را امضا کرد که مدارس دولتی را ملزم می‌کند از سال تحصیلی ۲۰۲۴–۲۰۲۵، نقشه‌هایی بر پایهٔ سامانه تصویر گال–پیترز، سامانه تصویر هم‌مساحت استوانه‌ای مشابه دیگری، یا سامانه تصویر آثاگراف نمایش دهند.[۳۴][۳۵][۳۶]

جستارهای وابسته

منابع

  1. ↑ Gall, James (1885). "Use of cylindrical projections for geographical, astronomical, and scientific purposes". Scottish Geographical Magazine. 1 (4): 119–123. doi:10.1080/14702548508553829, http://publikationen.ub.uni-frankfurt.de/files/9461/E001639254.pdf
  2. ↑ American Cartographic Association's Committee on Map Projections, 1986. Which Map is Best, p. 12. Falls Church: American Congress on Surveying and Mapping.
  3. ↑ Crampton, Jeremy (1994). "Cartography's defining moment: The Peters projection controversy, 1974–1990". Cartographica. 31 (4): 16–32. doi:10.3138/1821-6811-l372-345p
  4. ↑ Snyder, John P. (1989). An Album of Map Projections, p. 19. Washington, D.C. : U.S. Geological Survey Professional Paper 1453.
  5. ↑ Monmonier, Mark (2004). Rhumb Lines and Map Wars: A Social History of the Mercator Projection, p. 152. Chicago: The University of Chicago Press.
  6. ↑ Smyth, C. Piazzi (1870). On an Equal-Surface Projection and its Anthropological Applications. Edinburgh: Edmonton & Douglas.
  7. ↑ Gall, James (1885). "Use of cylindrical projections for geographical, astronomical, and scientific purposes". Scottish Geographical Magazine. 1 (4): 119–123. doi:10.1080/14702548508553829
  8. ↑ Maling, D.H. (1993). Coordinate Systems and Map Projections, second edition, second printing, p. 431. Oxford: Pergamon Press. ISBN 0-08-037234-1
  9. ↑ Monmonier, Mark (2004). Rhumb Lines and Map Wars: A Social History of the Mercator Projection, p. 155. Chicago: The University of Chicago Press.
  10. ↑ "Ncc Friendship Press' Peters Projection Map". Archived from the original on 2012-05-31. Retrieved 2011-11-14, https://web.archive.org/web/20120531094251/http://www.ncccusa.org/news/01news13.html
  11. ↑ "The New Flat Earth". May 1983, http://www.newint.org/features/1983/05/01/flat/
  12. ↑ (1977) The Bulletin 25 (17), pp. 126–127. Bonn: Federal Republic of Germany Press and Information Office.
  13. ↑ Snyder, John P. (1993). Flattening the Earth: Two Thousand Years of Map Projections, p. 165. Chicago and London: The University of Chicago Press. ISBN 0-226-76746-9
  14. ↑ (1977) The Bulletin 25 (17), pp. 126–127. Bonn: Federal Republic of Germany Press and Information Office.
  15. ↑ Peters, Arno (1983). Die Neue Kartographie/The New Cartography (in German and English). Klagenfurt, Austria: Carinthia University; New York: Friendship Press.
  16. ↑ Snyder, John P. (1993). Flattening the Earth: Two Thousand Years of Map Projections, p. 157. Chicago and London: The University of Chicago Press. ISBN 0-226-76746-9
  17. ↑ Edwards, Trystan (1953). A New Map of the World. London: B.T. Batsford LTD.
  18. ↑ Hinks, Arthur R. (1912). Map Projections, p. 29. London: Cambridge University Press.
  19. ↑ Steers, J.A. (1927). An Introduction to the Study of Map Projections, 9th ed. , p. 154. London: The University of London Press.
  20. ↑ Kellaway, G.P. (1946). Map Projections, pp. 37–38. London: Methuen & Co. LTD.
  21. ↑ Snyder, J.P. (1988). "Social Consciousness and World Maps". Christian Century. 105: 190–192, https://www.religion-online.org/article/social-consciousness-and-world-maps/
  22. ↑ Robinson, Arthur H. (1985). "Arno Peters and His New Cartography". American Cartographer. 12 (2): 103–111. doi:10.1559/152304085783915063
  23. ↑ American Cartographic Association's Committee on Map Projections, 1986. Which Map is Best, p. 12. Falls Church: American Congress on Surveying and Mapping.
  24. ↑ Robinson, Arthur (1990). "Rectangular World Maps—No!". Professional Geographer. 42 (1): 101–104. doi:10.1111/j.0033-0124.1990.00101.x
  25. ↑ American Cartographer. 1989. 16(3): 222–223.
  26. ↑ Wood, Denis (2003). "Cartography is Dead (Thank God!)". Cartographic Perspectives (45): 4–7. doi:10.14714/CP45.497
  27. ↑ Snyder, John P. (1993). Flattening the Earth: Two Thousand Years of Map Projections, p. 165. Chicago and London: The University of Chicago Press. ISBN 0-226-76746-9
  28. ↑ Crampton, Jeremy (1994). "Cartography's defining moment: The Peters projection controversy, 1974–1990". Cartographica. 31 (4): 16–32. doi:10.3138/1821-6811-l372-345p
  29. ↑ Harley, J.B. (1991). "Can There Be a Cartographic Ethics?". Cartographic Perspectives. 10 (10): 9–16. doi:10.14714/CP10.1053
  30. ↑ Higgins, Hannah B. The Grid Book. Cambridge, Massachusetts: MIT Press, 2009. ISBN 978-0-262-51240-4, p. 94.
  31. ↑ Joanna Walters (March 19, 2017). "Boston public schools map switch aims to amend 500 years of distortion". The Guardian, https://www.theguardian.com/education/2017/mar/19/boston-public-schools-world-map-mercator-peters-projection
  32. ↑ Gardner, Sophia (August 2, 2021). "ODT's proportionate world maps find a fan in 'Don the donor'". Daily Hampshire Gazette. Northampton, Massachusetts.
  33. ↑ "About Us". Amherst, Massachusetts: ODT Maps. 2021.
  34. ↑ Wendling, Zach (April 11, 2024). "More than 100 bills sent to Nebraska Gov. Pillen for approval in legislative voting spree". Nebraska Examiner.
  35. ↑ Legislative Bill 1329, Section 90, pp. 102–103. Nebraska Legislature. 2024, https://nebraskalegislature.gov/FloorDocs/108/PDF/Final/LB1329.pdf
  36. ↑ "LB1329". Nebraska Legislature. Lincoln, Nebraska: Nebraska Legislature. April 18, 2024.
در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ سامانه تصویر گال–پیترز موجود است.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.