ماهم که رخش روشنی خور بگرفت

رباعی با مطلع «ماهم که رخش روشنی خور بگرفت» هشتمین رباعی از دیوان حافظ به تصحیح محمد قزوینی و قاسم غنی می باشد.[۱]

ماهم که رخش روشنی خور بگرفت 
اثر حافظ
زبانفارسی
قالبرباعی
پس ازهر روز دلم به زیر باری دگر است
پیش ازامشب ز غمت میان خون خواهم خفت
ماهم که رخش روشنی خور بگرفتگرد خط او چشمهٔ کوثر بگرفت
دل‌ها همه در چاه زنخدان انداختوآنگه سر چاه را به عنبر بگرفت

منابع

  1. ↑ «ویکی نبشته، رباعی شماره 8».