پادشاهی شاپور اردشیر

پس از مرگ اردشیر بابکان، پسر او شاپور اردشیر به پادشاهی رسید. فردوسی مدت پادشاهی او را سی‌ویک سال می‌داند. شاپور پس از نشستن بر تخت، بزرگان و موبدان را گرد می‌آورد و بر داد، خرد و دوری از دروغ تأکید می‌کند. شاپور در آغاز پادشاهی، شیوهٔ حکومت پدرش را ادامه می‌دهد و بر دادگری و آبادانی کشور تأکید دارد. در شاهنامه، او پادشاهی دادگر و خردمند معرفی می‌شود که از بزرگان می‌خواهد در کارهای کشور با آگاهی و رای درست رفتار کنند.

در ادامه، خبر شورش و نافرمانی در سرزمین روم به شاپور می‌رسد. او سپاهی فراهم می‌کند و به سوی روم می‌رود. سپاه ایران با نیروهای روم روبه‌رو می‌شود و شاپور بر دشمنان پیروز می‌شود. سپس برای آبادانی و آسانی کار مردم، دستور ساخت پل شوشتر را می‌دهد و از توان مهندسان و سازندگان بهره می‌گیرد. شاپور پس از حدود سی‌سال پادشاهی، اورمزد، پسر خود، را فرا می‌خواند و او را به جانشینی سفارش می‌کند. او به اورمزد سفارش می‌کند که دادگر باشد، از زیردستان حمایت کند، بخشنده باشد و مانند پدر و نیای خود به داد و خرد پایبند بماند. اندکی بعد شاپور از جهان می‌رود و اورمزد جانشین او می‌شود.