آموزش در برونئی
 | |
| وزارت آموزش و پرورش برونئی | |
|---|---|
| وزیر آموزش و پرورش | رومیزه محمد صالح[۱] |
| بودجهٔ آموزش و پرورش ملی (۲۰۱۸) | |
| بودجه |  ۶۹۶ میلیون دلار برونئی[۲] |
| داده‌های همگانی | |
| زبان‌های نخست | انگلیسی، مالایی |
| گونه نظام آموزشی | ملی |
آموزش در برونئی توسط دولت برونئی از طریق وزارت آموزش و پرورش برونئی (به مالایی: Kementerian Pendidikan) و وزارت امور دینی برونئی (به مالایی: Kementerian Hal Ehwal Ugama) تأمین و نظارت می‌شود. وزارت آموزش و پرورش بیشتر مدارس دولتی و خصوصی کشور را اداره می‌کند، در حالی که وزارت امور دینی به‌طور ویژه مدارس دینی دولتی را که آموزش دینی اسلامی (به مالایی: ugama) ارائه می‌دهند، مدیریت می‌نماید.
آموزش رسمی در برونئی شامل آموزش اجباری، پس از متوسطه و آموزش عالی است. آموزش اجباری دو شکل دارد: آموزش عمومی که دوازده سال به طول می‌انجامد و دربرگیرنده دوره‌های پیش‌دبستانی، ابتدایی و متوسطه است؛ و آموزش دینی اسلامی ابتدایی که هفت سال طول می‌کشد و برای دانش‌آموزان مسلمان اجباری است. آموزش عمومی را می‌توان در مدارس دولتی یا خصوصی دریافت کرد، اما آموزش دینی تنها در مدارس دینی دولتی ارائه می‌شود. زبان رسمی کشور مالایی است، اما زبان انگلیسی زبان اصلی تدریس در بیشتر مدارس ابتدایی، متوسطه، کالج‌ها و دانشگاه‌ها به‌شمار می‌رود. تا سال ۲۰۱۹، وزارت آموزش و پرورش ۲۳۲ مدرسه در سطوح پیش‌دبستانی، ابتدایی و متوسطه، ۱۲ مؤسسه فنی و حرفه‌ای و ۷ دانشگاه و مؤسسه آموزش عالی را زیر پوشش داشت.
نظام آموزشی برونئی از سده بیستم به‌تدریج گسترش یافته‌است. نخستین مدرسه رسمی در سال ۱۹۱۲ گشایش یافت و پس از استقلال در سال ۱۹۸۴، اصلاحات گسترده‌ای در راستای تقویت هویت ملی و توسعه منابع انسانی انجام شد. ساختار کنونی نظام آموزشی با آغاز سند چشم‌انداز واواسان برونئی ۲۰۳۵ و تصویب «نظام آموزشی ملی سده بیست‌ویکم» (SPN21) در سال ۲۰۰۷ شکل گرفت.
پیشینه
پیش از سال ۱۹۰۶، آموزش در برونئی سنتی بود و تنها به آموزش دینی اسلامی محدود می‌شد. تدریس عمدتاً در کامپونگ‌آیر (روستای روی آب) انجام می‌گرفت که در آن دوره مرکز اداری کشور به‌شمار می‌رفت. آموزش در تالارها و مساجد برگزار می‌شد و با الگوهای اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی جامعه برونئی همخوانی داشت. فراگیران در مجلس درس به شکل حلقه‌وار دور استاد می‌نشستند و آموزش دینی دو بار در روز، صبح و عصر، برگزار می‌شد.[۳]
نخستین برنامه آموزش رسمی در برونئی در سال ۱۹۱۲ آغاز شد و مدرسه مالایی در بندر برونئی (بندر سری بگاوان کنونی) گشوده شد.[۴] در سال ۱۹۱۶، مدرسه‌ای ویژه اهالی چینی‌تبار نیز در بندر سری بگاوان تأسیس شد.[۴] پس از آن، مدارس مالایی دیگری در ناحیه برونئی-مؤارا، کوالا بلایت و ناحیه توتونگ در سال ۱۹۱۸ گشوده شدند. این مدارس ویژه دانش‌آموزان پسر در سنین ۷ تا ۱۴ سال بودند و آموزش خواندن و نوشتن به زبان عربی و لاتین و نیز نگارش حروف جاوی را دربرمی‌گرفت.[۵]
در سال ۱۹۳۱، نخستین مدرسه ابتدایی خصوصی به زبان انگلیسی در سریا تأسیس شد. تا سال ۱۹۴۱، شمار مدارس به ۳۲ باب رسیده بود که ۲۴ مدرسه مالایی، ۳ مدرسه خصوصی انگلیسی و ۵ مدرسه چینی را دربرمی‌گرفت و در مجموع ۱٬۷۱۴ دانش‌آموز داشت.[۵]
اصلاحات آموزشی در برونئی در دهه ۱۹۵۰ در دوران سلطنت عمر علی سیف‌الدین سوم صورت گرفت. وی سه سیاست اصلی را برای آموزش در برونئی تعریف کرد: تأسیس شورای مشورتی شریعت در ۱۹۵۴، تأسیس اداره امور دینی، رسوم و رفاه، و ارائه آموزش دینی اسلامی به شکل کامل. در سال ۱۹۵۶، هفت مدرسه دینی (مدرسه) گشایش یافت.[۵] مدارس متوسطه مالایی از سال ۱۹۶۶ در بلایت آغاز به کار کردند[۴] و مهدکودک‌ها از سال ۱۹۷۹ در برونئی تأسیس شدند.[۴]
در سال ۱۹۸۴، پس از استقلال از بریتانیا، برونئی نظام آموزشی دوزبانه را بنیان نهاد. از آن پس، زبان‌های مالایی و انگلیسی به‌طور توأم در برنامه درسی به کار گرفته شدند.[۶] در همان سال، دانشگاه برونئی دارالسلام به‌عنوان نخستین مؤسسه آموزش عالی کشور تأسیس شد.[۴] در سال ۱۹۸۵، آموزش دوزبانه مالایی-انگلیسی برای همه دانش‌آموزان رسمی شد؛ پیش از آن، دانش‌آموزان با نمرات بالاتر در گواهینامه ابتدایی، آموزش به زبان انگلیسی دریافت می‌کردند.[۷]
نظام آموزشی ملی برونئی تا ۲۰۰۷ با آغاز سند چشم‌انداز واواسان برونئی ۲۰۳۵ و تصویب «نظام آموزشی ملی سده بیست‌ویکم» (SPN21) به ساختار و انسجام درسی کنونی خود دست یافت.[۸]
پایه‌های تحصیلی
| عمومی[۹] | دینی | عربی | سن معمول | ||
|---|---|---|---|---|---|
| پیش‌دبستانی | ۵–۶ | ||||
| ابتدایی | سال ۱ | ۶–۷ | |||
| سال ۲ | پیش‌دبستانی | ۷–۸ | |||
| سال ۳ | ابتدایی I | ۸–۹ | |||
| سال ۴ | ابتدایی II | ۹–۱۰ | |||
| سال ۵ | ابتدایی III | آمادگی | آمادگی ۱ | ۱۰–۱۱ | |
| سال ۶ | ابتدایی IV | آمادگی ۲ | ۱۱–۱۲ | ||
| متوسطه | سال ۷ | ابتدایی V | متوسطه | سال ۷ | ۱۲–۱۳ |
| سال ۸ | ابتدایی VI | سال ۸ | ۱۳–۱۴ | ||
| سال ۹ | سال ۹ | ۱۴–۱۵ | |||
| سال ۱۰ | سال ۱۰ | ۱۵–۱۶ | |||
| سال ۱۱ | سال ۱۱ | ۱۶–۱۷ | |||
| دوره ششم | سال ۱۲ (پایین ششم) | دوره ششم | سال ۱۲ (پایین ششم) | ۱۷–۱۸ | |
| سال ۱۳ (بالای ششم) | سال ۱۳ (بالای ششم) | ۱۸–۱۹ | |||
آموزش عمومی
پیش‌دبستانی
آموزش کودکان در برونئی می‌تواند از کودکستان آغاز شود. مهدکودک‌ها پیش از دوره پیش‌دبستانی اجباری، اختیاری هستند و تنها در مدارس غیردولتی وجود دارند.
آموزش اجباری با یک سال دوره پیش‌دبستانی (که معمولاً با نام pra شناخته می‌شود) آغاز می‌گردد و دانش‌آموزان معمولاً در سن ۵ سالگی وارد این دوره می‌شوند.[۱۰]
ابتدایی
آموزش ابتدایی (به مالایی: pendidikan rendah) پس از پیش‌دبستانی آغاز می‌شود و شش سال به طول می‌انجامد، از سال اول (به مالایی: Tahun 1) تا سال ششم (به مالایی: Tahun 6). پیش از نظام آموزشی کنونی (SPN21)، سال‌های ابتدایی با عنوان «دارجه» شناخته می‌شدند و از اعداد رومی بهره می‌گرفتند، مانند «ابتدایی IV». دوره ابتدایی با آزمون سراسری Penilaian Sekolah Rendah (ارزیابی مدرسه ابتدایی، معروف به PSR) پایان می‌یابد.[۱۰]
متوسطه
آموزش متوسطه (به مالایی: pendidikan menengah) اجباری است و به‌طور کلی پنج سال به طول می‌انجامد، از سال هفتم تا سال یازدهم. سال‌های هفتم و هشتم دوره پایین متوسطه را تشکیل می‌دهند و با آزمون ارزیابی پیشرفت دانش‌آموزی (SPA) به پایان می‌رسند. سال‌های نهم تا یازدهم دوره بالای متوسطه را تشکیل می‌دهند و با آزمون سراسری برونئی-کمبریج اینترنشنال اجوکیشن سطح عادی GCE (سطح O) پایان می‌یابند.[۱۱]
پیش از SPN21، دوره پایین متوسطه سه سال بود و از فرم I تا فرم III ادامه داشت. آزمون سراسری آن Penilaian Menengah Bawah (ارزیابی متوسطه پایین) بود که در پایان فرم III برگزار می‌شد. دوره بالای متوسطه شامل فرم IV و V می‌شد و با آزمون سطح O به پایان می‌رسید.[۱۱]
دانش‌آموزانی که در تمام پنج درس آزمون PSR نمره A کسب کنند، می‌توانند در «مدارس علوم» که برنامه درسی آن‌ها بر علوم تأکید دارد ثبت‌نام کنند. در مدارس عادی نیز دانش‌آموزانی که در دوره پایین متوسطه عملکرد خوبی داشته‌اند، ممکن است در کلاس‌های «رشته علوم» قرار گیرند که در آن‌ها زیست‌شناسی، شیمی و فیزیک به‌صورت جداگانه تدریس می‌شوند.[۱۱]
آموزش دوزبانه مالایی-انگلیسی برای همه دانش‌آموزان از سال ۱۹۸۵ برقرار شد.[۷]
دوره ششم
دانش‌آموزانی که الزامات آزمون سطح O را برآورده کنند می‌توانند وارد دوره پیش‌دانشگاهی دوساله شوند که آن‌ها را برای آزمون سطح A GCE (گواهینامه پیشرفته برونئی-کمبریج) آماده می‌سازد. همه دانش‌آموزان پیش‌دانشگاهی باید زبان انگلیسی را در سطح مناسب بگذرانند. دانش‌آموزان می‌توانند سه یا بیشتر از سه موضوع درسی در سطح A را بر اساس ترکیب‌های مجاز انتخاب کنند.[۱۲]
مؤسسه آموزش فنی برونئی
مؤسسه آموزش فنی برونئی (IBTE) با تأیید سلطان حسن البلقیه در ۲۷ مه ۲۰۱۴ (۶ خرداد ۱۳۹۳) و هم‌زمان با جشن معراج تأسیس شد. این مؤسسه وظایف قانونی اداره آموزش فنی را به عهده گرفت و ساختار اداری آن را به یک ساختار مبتنی بر هیئت امنا تبدیل کرد. هدف از تأسیس IBTE، بازسازی نظام آموزش فنی برای انطباق با نیازهای کشور و پشتیبانی از هدف دولت برونئی در پرورش شهروندانی توانمند، تحصیل‌کرده و اقتصادی فعال در راستای چشم‌انداز واواسان برونئی ۲۰۳۵ است.[۱۲]
آموزش دینی اسلامی
آموزش دینی اسلامی رسمی در برونئی زیر نظر وزارت امور دینی برونئی است و عمدتاً شامل آموزش دینی ابتدایی (به مالایی: rendah ugama) و آموزش دینی عربی (به مالایی: ugama Arab) می‌شود.
در سال ۱۹۷۰، مدارس عربی‌زبان نیز در برونئی آغاز به کار کردند.[۶]
ابتدایی دینی
طبق قانون آموزش دینی اسلامی اجباری که در سال ۲۰۱۲ تصویب و از ژانویه ۲۰۱۳ (دی ۱۳۹۱) لازم‌الاجرا شد، تمام کودکان مسلمان برونئی بین سنین ۷ تا ۱۵ سال باید در مدارس دینی ثبت‌نام کنند و عدم رعایت این قانون پیامدهایی در پی دارد. شمار ثبت‌نام‌شدگان پیش و پس از تصویب این قانون همچنان بالا بود؛ ۵٬۰۳۶ نفر در ۲۰۱۳، ۵٬۳۵۸ نفر در ۲۰۱۴ و ۵٬۱۰۲ نفر در ۲۰۱۵ ثبت‌نام کردند. این آمار نشان می‌دهد که ثبت‌نام بالا احتمالاً به دلیل احساس تکلیف والدین بوده و نه مستقیماً در پی تصویب قانون.[۱۳]
در دهه ۱۹۵۰، برنامه درسی مدارس دینی از پایه اول تا ششم طیف گسترده‌ای از موضوعات اسلامی را دربرمی‌گرفت، از جمله: قرآن؛ توحید؛ عبادت (اطاعت)؛ طهارت؛ نماز؛ زکات؛ روزه؛ حج؛ معاملات (بازرگانی)؛ مناکحات؛ جنایات؛ آداب؛ تاریخ؛ تجوید؛ فرائض؛ تصوف؛ تمرین عملی دینی؛ و ذکر.[۱۳]
از ژانویه ۲۰۱۵، برنامه درسی مدارس اوگاما از دوره پیش‌دبستانی آغاز می‌شود و موضوعاتی مانند قرآن، عملی، توحید، آداب، آشنایی با الفبای جاوی و زبان عربی را دربرمی‌گیرد. در پایه اول، دانش‌آموزان عبادت، نگارش و خواندن جاوی را فرامی‌گیرند. در پایه دوم، تاریخ افزوده می‌شود. در پایه چهارم، طهارت، روزه، تصوف و ذکر تدریس می‌شوند. پایه پنجم شامل نماز، زکات، حج و معاملات است و پایه ششم مناکحات، جنایات، فرائض و روایت را دربرمی‌گیرد.[۱۳]
دینی عربی
آموزش دینی اسلامی عربی نوعی آموزش متوسطه است که در موضوعات دین اسلام تخصص دارد و مسیر جایگزینی برای دانش‌آموزان مسلمان به‌جای آموزش متوسطه عمومی به‌شمار می‌رود. زبان تدریس در این مسیر، عربی است. دانش‌آموزان با گذراندن این مسیر می‌توانند وارد دانشگاه‌های اسلامی داخل و خارج از کشور، به‌ویژه دانشگاه الازهر در قاهره، مصر، شوند. این آموزش تنها در مدارس دولتی ویژه ارائه می‌شود.[۱۱]
ورود به این مسیر آموزشی از طریق یک آزمون ورودی استاندارد که معمولاً در پایان سال چهارم ابتدایی عمومی برگزار می‌شود، تعیین می‌گردد. آموزش عربی با یک دوره آمادگی دوساله عربی (به مالایی: persediaan Arab) آغاز می‌شود، سپس پنج سال متوسطه و دو سال دوره ششم را دربرمی‌گیرد. در پایان متوسطه، دانش‌آموزان در آزمون Sijil Pelajaran Ugama Brunei (SPUB، «گواهینامه آموزش دینی برونئی») شرکت می‌کنند؛ در پایان دوره ششم نیز آزمون Sijil Tinggi Pelajaran Ugama Brunei (STPUB، «گواهینامه عالی آموزش دینی برونئی») برگزار می‌شود.[۱۱]
مدارس متوسطه عربی ممکن است آموزش متوسطه عمومی را نیز به‌عنوان گزینه‌ای موازی ارائه دهند که با آزمون‌های سطح O و A به پایان می‌رسد.[۱۱]
آمار
بر اساس سالنامه آماری برونئی دارالسلام ۲۰۱۹،[۱۴] وزارت آموزش و پرورش ۲۳۲ مدرسه در سطوح پیش‌دبستانی، ابتدایی و متوسطه، ۱۲ مؤسسه فنی و حرفه‌ای، و ۷ دانشگاه و مؤسسه آموزش عالی را زیر نظر داشت. این وزارت ۱۰٬۹۴۲ معلم به کار گرفته بود که ۷۲٫۹٪ درصد آن‌ها زن بودند. در مجموع ۱۰۷٬۱۶۶ دانش‌آموز ثبت‌نام کرده بودند که ۴۹٫۹٪ درصد آن‌ها دختر بودند. در همان سال، وزارت امور دینی ۱۵۸ مدرسه دینی اسلامی را اداره می‌کرد که ۲٬۲۰۵ معلم داشت و ۳۶٬۹۲۶ دانش‌آموز در آن‌ها ثبت‌نام کرده بودند.[۱۴]
تعداد کل روزهای تحصیلی در سال بین ۲۰۲ و ۲۱۰ روز است و سال تحصیلی چهار ترم از ژانویه تا دسامبر دارد. تا سال ۲۰۰۱، نرخ باسوادی در برونئی دارالسلام به ۹۲٫۵ درصد رسیده بود.
جستارهای وابسته
- فهرست دانشگاه‌های برونئی
منابع
- ↑ «HM announces cabinet reshuffle| The Scoop». thescoop.co (به انگلیسی آمریکا). دریافت‌شده در ۸ آوریل ۲۰۲۳.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «14th LegCo session ends with $5.3B budget passed – The Scoop». The Scoop (به انگلیسی بریتانیا). ۲۱ مارس ۲۰۱۸. دریافت‌شده در ۲۱ مارس ۲۰۱۸.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Yahya, M. , dan Sa'ari, C. Z. (۲۰۱۵). «Sistem Pendidikan Negara Abad Ke-21 Brunei Darussalam Dalam Melestari Ketamadunan Islam Negara Zikir: Cabaran Dan Harapan». Afkar. ۱۶.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) نگهداری یادکرد:نام‌های متعدد:فهرست نویسندگان (رده) - 1 2 3 4 5 Abduh، Hasbi (۲۰۱۶). «PERBANDINGAN PENDIDIKAN DI NEGARA BRUNEI DARUSSALAM DAN NEGARA KESATUAN REPUBLIK INDONESIA». HIKMAH: JURNAL PENDIDIKAN ISLAM. ۵ (۱). Sekolah Tinggi Agama Islam (STAI) Tuanku Tambusai. شاپا ۲۰۸۵-۸۶۶۳.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 Wasiah dan Fitri (۲۰۲۲). «PENDIDIKAN ISLAM DI BRUNEI DARUSSALAM». ADIBA: JOURNAL OF EDUCATION. ۲ (۱): ۹۷–۱۰۸.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 Bani (۲۰۰۸). «Perkembangan Pendidikan Islam di Brunei Darussalam». Lentera Pendidikan Jurnal Ilmu Tarbiyah dan Keguruan. ۱۱ (۲).
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 Cane، Graeme (۱۹۹۴). «The English Language in Brunei Darussalam» (PDF). World Englishes. ۱۳ (۳): ۳۵۱–۳۶۰ – به واسطهٔ South China Normal University.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Ebil، Syazana؛ Shahrill، Masitah (۲۰۲۳). Overview of Education in Brunei Darussalam. دانشگاه برونئی دارالسلام، وزارت آموزش و پرورش.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Brunei Darussalam». www.seameo.org (به انگلیسی بریتانیا). بایگانی‌شده از اصلی در ۴ مارس ۲۰۲۴. دریافت‌شده در ۳۰ اوت ۲۰۱۸.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 «The Education System in Brunei Darussalam». Studycountry (به انگلیسی آمریکا). دریافت‌شده در ۳۰ اوت ۲۰۱۸.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 4 5 6 "Brunei". education.stateuniversity.com (in English). Retrieved 30 اوت 2018.
- 1 2 «Post-Secondary Education». Ministry of Education, Brunei Darussalam. دریافت‌شده در ۳۱ اوت ۲۰۲۴.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 Haji-Othman, Noor Azam; McLellan, James; Deterding, David (17 سپتامبر 2016). The Use and Status of Language in Brunei Darussalam: A Kingdom of Unexpected Linguistic Diversity (in English). Springer. pp. 260–261. ISBN 978-981-10-0853-5.
- 1 2 BRUNEI DARUSSALAM STATISTICAL YEARBOOK 2019 (PDF). Department of Economic Planning and Statistics. ۲۰۲۰. شابک ۹۷۸۹۹۹۱۷۷۲۲۶۴. بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۹ اكتبر ۲۰۲۲. دریافت‌شده در ۳ اوت ۲۰۲۱.
{{cite book}}: تاریخ وارد شده در|archive-date=
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Education in Brunei». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Pendidikan di Brunei». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای اندونزیایی ، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Pendidikan di Brunei». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای مالایا ، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
پیوند به بیرون
آموزش در آسیا | ||
|---|---|---|
| کشورهای مستقل | جمهوری آذربایجان • اردن • ارمنستان • ازبکستان • اسرائیل • افغانستان • امارات متحده عربی • اندونزی • ایران • بحرین • برونئی • بنگلادش • بوتان • پاکستان • تاجیکستان • تایلند • ترکمنستان • ترکیه • تیمور شرقی • چین • روسیه • ژاپن • سری‌لانکا • سنگاپور • سوریه • عراق • عربستان سعودی • عمان • فیلیپین • قبرس • قرقیزستان • قزاقستان • قطر • کامبوج • کره جنوبی • کره شمالی • کویت • گرجستان • لائوس • لبنان • مالدیو • مالزی • مصر • مغولستان • میانمار • نپال • ویتنام • هند • یمن | .svg.png) |
| دولت‌های با رسمیت محدود | ||
| قلمروهای وابسته و سرزمین‌های دیگر | ||