آرنایوس

آرنایوس (‎/ɑːrˈniːʌs/‎; یونانی باستان: Ἀρناῖος، ت. «Arnaîos») یک شخصیت در اسطوره‌شناسی یونانی است.

اسطوره‌شناسی

آرنایوس، یا «ایروس» ــ نامی که به دلیل پیوند و شباهتش به عنوان پیام‌رسان با الهه ایریس به او داده شده بود ــ یکی از شخصیت‌های کتاب ادیسه اثر هومر است. او گدایی در ایتاکا است که تمایل دارد برای خواستگاران پنلوپه پادوئی کند و پیام‌هایشان را به مقصد برساند.

او در کتاب هجدهم *ادیسه* با اودیسئوس که در جامهٔ مبدل یک گدا ظاهر شده است، روبه‌رو می‌شود. آرنایوس به او توهین می‌کند، چرا که حضور گدای دیگری را تهدیدی برای خود می‌بیند، اما اودیسئوس او را سرزنش و ملامت می‌کند. آن‌ها با یکدیگر جروبحث می‌کنند تا اینکه آنتینوس (پسر اوپیتس) (یکی از خواستگاران) متوجه این تقابل می‌شود و اعلام می‌کند برندهٔ نبردِ این دو نفر، غذا دریافت خواهد کرد و اجازه می‌یابد در کنار خواستگاران بنشیند.

اودیسئوس ژنده‌پاره‌های خود را درآورد و آن‌ها را دور کمرش بست و بدنی به طرز شگفت‌آور عضلانی را نمایان ساخت؛ چرا که آتنا در نزدیکی او ایستاده بود و او را بزرگ‌تر و قوی‌تر از آنچه بود نشان می‌داد. وقتی ایروس این صحنه را دید به شدت ترسید؛ آنتینوس به او هشدار داد که اگر ببازد، او را نزد پادشاه اختوس، «شکنجه‌گر و مثله‌کنندهٔ همهٔ انسان‌ها»، خواهند فرستاد تا بینی و گوش‌های ایروس را ببرد و احشای او را خوراک سگ‌ها کند. خواستگاران، ایروس را به سمت اودیسئوس هول دادند. اودیسئوس ابتدا به فکر کشتن ایروس افتاد، اما بعد تصمیم گرفت فقط او را از پای درآورد و بی‌هوش کند تا خواستگاران به هویت واقعی او شک نکنند (در متن فاش نمی‌شود که آیا آنتینوس پس از شکست ایروس به تهدید خود عمل می‌کند یا خیر، هرچند تماشاگران در حین تبریک گفتن به اودیسئوس برای پیروزی‌اش می‌گویند: «به زودی او را به سرزمین اصلی نزد شاه اختوس خواهیم برد»). ایروس مشتی را به سمت اودیسئوس نشانه رفت اما پیش از آنکه کاری کند، اودیسئوس ضربه‌ای به زیر گوش او نواخت و استخوان فک او را خرد کرد. ایروس در خود مچاله شد و بر زمین افتاد؛ اودیسئوس او را به خارج از تالار کشاند، به دیوار حیاط تکیه داد و به او گفت همان‌جا بنشیند و خوک‌ها و سگ‌ها را فراری دهد. او همچنین تهدید کرد که اگر ایروس دست از قلدری برای دیگر گدایان برندارد، اوضاع برایش بدتر خواهد شد. حضور ایروس در این اثر حماسی، درون‌مایه‌های هومریِ مجازاتِ افرادِ نامهمان‌نواز و تقابل میانِ «ظاهر در برابر واقعیت» را بسط می‌دهد.