اوگوگیا

اودیسئوس و کالوپسو در غارهای اوگوگیا. نقاشی اثر یان بروگل مهتر (۱۵۶۸–۱۶۲۵)

اوگوگیا (‎/oʊˈdʒɪdʒiə/‎؛ Ōgygíā جزیره‌ای است که در کتاب پنجم ادیسۀ هومر به‌عنوان خانهٔ نیمف کالوپسو، دختر تیتان (اسطوره یونان) اطلس (اسطوره)، ذکر شده است. در ادیسۀ هومر، کالوپسو اودیسئوس را به‌مدت هفت سال در اوگوگیا نگه داشت و مانع بازگشت او به خانه‌اش در ایتاکای هومر شد، زیرا می‌خواست با او ازدواج کند.

آتنا از رفتار کالوپسو نزد زئوس شکایت کرد، و زئوس پیک خود هرمس را به اوگوگیا فرستاد تا به کالوپسو دستور دهد اودیسئوس را آزاد کند. هرمس از طریق آوتولیکوس، پدربزرگ‌جدِ اودیسئوس از سوی مادرش است. سرانجام کالوپسو، هرچند با بی‌میلی، به اودیسئوس دستور داد قایقی کوچک بسازد، به او خوراک و شراب داد و اجازه داد جزیره را ترک کند.

ادیسه اوگوگیا را چنین توصیف می‌کند:

... و او (هرمس) کالوپسو را در درون یافت. آتشی بزرگ در بخاری می‌سوخت، و از دوردست، سراسر جزیره را بویی از چوب کدر و سرو کوهی در حال سوختن فراگرفته بود. اما او در درون، با صدایی شیرین آواز می‌خواند، در حالی که پیش و پس از جولایی می‌رفت و با ماکویی طلایی می‌بافت. پیرامون غار، جنگلی سرسبز روییده بود، توسکا و صنوبر (سرده) و سرو خوش‌بو، که در آن پرندگانی بال‌دراز آشیانه می‌ساختند، جغدها و بازها و کلاغ‌های دریایی با زبان‌های وراج، که کار خود را بر دریا انجام می‌دادند. و درست پیرامون غار گود، تاکی باغی خزیده بود، در اوج بالندگی خود، سرشار از خوشه‌ها. و چهار چشمه در یک ردیف، با آب زلال، نزدیک به یکدیگر جاری بودند، هر یک به سویی گردیده. و پیرامون آن‌ها، چمنزارهای نرم بنفشه و جعفری (گیاه) شکوفا بودند…[۱]

موقعیت جغرافیایی

غار کالوپسو در زاگرا، جزیره غودش. طبق سنت مالتی، این غار محل سکونت کالوپسو و اودیسئوس بوده است.

سنتی دیرینه که در اواخر سدهٔ چهارم پیش از میلاد توسط اوهمروس آغاز شد و کالیماخوس آن را تأیید کرد،[۲] و مورد تأیید سنت امروزی مالت نیز هست، اوگوگیا را با جزیرهٔ جزیره غودش، دومین جزیرهٔ بزرگ در جغرافیای مالت، یکسان می‌داند.

آیسخولوس رود نیل را اوگوگیایی می‌خواند، و یوستاتیوس تسالونیکی، دستورنویس بیزانسی، گفته است که اوگوگیا کهن‌ترین نام مصر بوده است، در حالی که دیگر مکان‌های پیشنهادی برای اوگوگیا شامل دریای یونان نیز می‌شود.

نقشه‌ای از یوهان لاورنبرگ که جزیرهٔ اوتونوی را با عنوان «اوگوگیا — جزیرهٔ کالوپسو» نشان می‌دهد، ۱۶۶۱

نقشه‌ها و اسناد نوشتاری تاریخ‌نگاران و جغرافی‌دانانی چون ژان-باتیست بورگینیون دانویل، فیلیپ کلوور، پتروس برتیوس، ویلکی کالینز، الکساندر برسفورد هوپ، الکساندر فون وارسبرگ، فرانسوا-رنه دو شاتوبریان و آرون آرواسمیت به اوگوگیا به‌عنوان جزیره‌ای در شمال‌غربی کورفو، جزایر ایونی، یونان، اشاره می‌کنند، که به سنت امروزی یونانی‌ها مبنی بر اینکه اوگوگیا در واقع همان جزیرهٔ اوثونوی است، دامن می‌زند.[۳]

ویکتور برار جزیرهٔ جزیره پرخیل را محل جزیرهٔ اساطیری اوگوگیا شناسایی کرد.[۴]

گزارش جغرافیایی استرابون

تقریباً هفت سده پس از هومر، جغرافی‌دان اسکندرانی استرابون از پولیبیوس در باب جغرافیای ادیسه انتقاد کرد. استرابون پیشنهاد داد که شریا و اوگوگیا در میانهٔ اقیانوس اطلس واقع بوده‌اند.

در جایی دیگر، او (پولیبیوس) گزاره‌هایی را نادیده می‌گیرد؛ زیرا هومر نیز می‌گوید، «اکنون پس از آنکه کشتی جریان رود اوکئانوس را ترک کرد»،[۵] و «در جزیرهٔ اوگوگیا، جایی که ناف دریاست»،[۶] جایی که دختر اطلس در آن زندگی می‌کند؛ و باز، دربارهٔ فایاکیان، «ما دور از هم، در کف موج‌ها زندگی می‌کنیم، دورافتاده‌ترین آدمیان، و هیچ فانی دیگری با ما آشنا نیست.»[۷] همهٔ این‌ها آشکارا نشان می‌دهد که او این‌ها را چنان سرود که در اقیانوس اطلس رخ دهند.[۸]

گزارش جغرافیایی پلوتارک

پلوتارک نیز گزارشی از موقعیت اوگوگیا ارائه می‌دهد:

نخست به تو نویسندهٔ این قطعه را می‌گویم، اگر اعتراضی نیست، که به شیوهٔ هومر آغاز می‌کند: جزیره‌ای اوگوگیایی دور در دریا قرار دارد، به فاصلهٔ پنج روز دریانوردی از بریتانیا، به سوی غرب، و سه جزیرهٔ دیگر به همان فاصله از آن و از یکدیگر، روبه‌روی گذرگاه‌های تابستانی خورشید. در یکی از آن‌ها، بربرها افسانه می‌گویند کرونوس به دست زئوس زندانی شده، در حالی که پسرش در کنارش خفته، گویی نگهبان آن جزایر و آن دریاست که آن را «دریای کرونوس» می‌نامند. آن سرزمین بزرگ که دریای بزرگ را در برمی‌گیرد، می‌گویند، فاصله‌اش از دیگر جزایر کمتر است، اما تقریباً پنج‌هزار استادیوم از اوگوگیا، برای کسی که با قایق پارویی دریانوردی کند؛ زیرا آن دریا به‌سبب شمار بسیار جریان‌ها گذرکردنش دشوار و گل‌آلود است، و این جریان‌ها از آن سرزمین بزرگ بیرون می‌آیند، و از آن‌ها آب‌های کم‌عمق پدید می‌آید، و دریا مسدود و پر از خاک می‌شود، به‌گونه‌ای که ظاهری جامد می‌یابد.[۹]

این بخش از پلوتارک جنجالی برانگیخته است. دبلیو همیلتون به شباهت‌های گزارش پلوتارک دربارهٔ «آن سرزمین بزرگ» با موقعیتی که افلاطون برای آتلانتیس در تیمائوس (افلاطون) ۲۴E–25A ذکر می‌کند، اشاره کرده است.[۱۰] یوهانس کپلر[۱۱] در اثر خود Kepleri Astronomi Opera Omnia تخمین زد که «آن سرزمین بزرگ» همان قاره آمریکا است و کوشید موقعیت اوگوگیا و جزایر پیرامونش را مشخص کند. Ruaidhrí Ó Flaithbheartaigh واژهٔ اوگوگیا را به‌عنوان مترادفی برای ایرلند در عنوان کتاب تاریخ ایرلندی خود، Ogygia: Seu Rerum Hibernicarum Chronologia («اوگوگیا: یا گاه‌شماری رویدادهای ایرلندی»)، در سال ۱۶۸۵ به کار برد. ویلهلم فون کریست متقاعد شده بود که آن قاره همان آمریکاست و بیان می‌کند که در سدهٔ نخست میلادی، دریانوردانی که از ایسلند، گرینلند، و منطقه کیکیک‌تالوک (کیکیک‌تالوک) می‌گذشتند، به ساحل آمریکای شمالی رسیدند.

اوگوگیای بدوی

اوگوگیا با طوفان اوگوگی و با شخصیت اساطیری اوگوگس پیوند دارد، به این معنا که واژهٔ اوگوگی به‌معنای «بدوی»، «نخستین»، و «در سپیده‌دم آغازین» است،[۱۲] که نشان می‌دهد اوگوگیای هومری جزیره‌ای بدوی بوده است. با این حال، اوگوگس به‌عنوان فرمانروایی بدوی و بومی، معمولاً در بوئوتیا جای‌گذاری می‌شد،[۱۳] جایی که تبای را در آنجا بنیاد نهاد و در آن زمان آن را اوگوگیا نامید.[۱۴]

در روایتی دیگر دربارهٔ اوگوگس، او مردمش را به سرزمینی برد که نخست با نام کوه آتوس شناخته می‌شد. آن سرزمین سپس به افتخار او اوگوگیا نامیده شد، اما در نهایت با نام آتیک شناخته گردید.

واژهٔ اوگوگیا توسط رودریک اُ فلاهرتی به‌عنوان استعاره‌ای برای ایرلند در کتابش به‌کار رفت که در سال ۱۶۸۵ با عنوان Ogygia: seu Rerum Hibernicarum Chronologia و غیره منتشر شد، و در سال ۱۷۹۳ توسط کشیش جیمز هلی به انگلیسی با عنوان «اوگوگیا، یا گاه‌شماری رویدادهای ایرلندی (گردآوری‌شده از اسناد بسیار کهن، به‌دقت با یکدیگر مقایسه‌شده و با یاری نسب‌شناختی و گاه‌شماختی نوشته‌های مقدس و غیرمقدس جهان پشتیبانی‌شده)» ترجمه شد.

نامگذاری

جزیرهٔ اوگوگیا در جنوبگان به‌نام این جزیرهٔ اساطیری نام‌گذاری شده است.

جستارهای وابسته

{پانویس

  1. ↑ Odyssey V.58-74
  2. ↑ Strabo 7.3.6, referencing Callimachus' account in relation to Euhemerus. Also, Ernle Bradford (1963), Ulysses Found.
  3. ↑ "Το "Νησί της Καλυψώς" σύμφωνα με ιστορικούς χάρτες βρίσκεται ΒΔ της Κέρκυρας (φωτογραφίες) | www.diapontia.gr". 21 April 2020.
  4. ↑ Lipiński (2004), p.  425.
  5. ↑ Odyssey, XII, 1
  6. ↑ Odyssey, I, 50
  7. ↑ Odyssey, VI, 204
  8. ↑ The original text of this passage by Strabo is: ταῦτα γὰρ πάντα φανερῶς ἐν τῷ Ἀτλαντικῷ πελάγει πλαττόμενα δηλοῦται.
  9. ↑ Plutarch, کتابخانه کلاسیک لوئب, chap. 26.
  10. ↑ W. Hamilton, "The Myth in Plutarch's De Facie (940F – 945D)" Classical Quarterly 28.1 (January 1934:24-30).
  11. ↑ Introductory notes at the کتابخانه کلاسیک لوئب on pages 21, 22 and 23.
  12. ↑ Entry Ωγύγιος at Liddell & Scott
  13. ↑ Entry "Ogygus" in N. G. L. Hammond and H. H. Scullard, The Oxford Classical Dictionary, Second Edition, Oxford University Press: 1970.
  14. ↑ Entry "Ogyges" in E. H. Blakeney, ed. , Smith's Smaller Classical Dictionary, Everyman's Library, London: J. M. Dent and Sons Ltd. , 1937.

منابع

پیوند به بیرون

ویکی‌نبشته دارای متنی از مقالهٔ ۱۹۰۵ دانشنامه بین‌المللی جدید با نام «Ogygia» است.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.