آنتیلوخوس

آنتیلوخوس بر آمفورایی سرخ‌نگارهٔ آتیکی، حدود ۴۷۰ پیش از میلاد، از لوور

در اسطوره‌شناسی یونانی، آنتیلوخوس (‎/ænˈtɪləkəs/‎؛ یونانی باستان: Ἀντίλοχος Antílokhos) شاهزادهٔ پیلوس (پلوپونز) و یکی از آخائیان در جنگ تروآ بود. او جوان‌ترین شاهزاده‌ای بود که فرماندهی سپاه را برعهده داشت.

خانواده

آنتیلوخوس پسر پادشاه نستور بود، از آناکسیبیا[۱] یا اوریدیکه (اسطورهٔ یونانی).[۲] او برادر تراسیمدس، پیسیدیکه، پولوکاسته، پرسئوس (پسر نستور)، استراتیخوس، آرتوس، اخفرون و پیسیستراتوس (ادیسه) بود.

اسطوره‌شناسی

ایلیاد از کارهای آنتیلوخوس در طول جنگ تروآ سخن می‌گوید.[۳] آنتیلوخوس که یکی از خواستگاران هلن بود، پدرش نستور و برادرش تراسیمدس را به جنگ همراهی کرد. هنگامی که جنگ پس از دوئل ناتمام پاریس و منلائوس (شاه اسپارت) از سر گرفته شد، آنتیلوخوس نخستین کسی بود که فرماندهی تروآیی (به‌نام اخه‌پولوس) را کشت.[۴] آنتیلوخوس به زیبایی، تیزپایی، و مهارت در ارابه‌رانی شهرت داشت. با آنکه جوان‌ترین شاهزادهٔ یونانی بود، فرماندهی پیلوسی‌ها را در جنگ برعهده داشت و دلاوری‌های بسیاری از خود نشان داد. او مورد علاقهٔ دوازده ایزد المپ‌نشین و دوست نزدیک آشیل بود.[۵]

در نبردی زودهنگام، منلائوس ناعاقلانه به خط مقدم می‌رود تا با آئنیاس، جنگاوری نیرومند برای تروآیی‌ها، روبه‌رو شود. آنتیلوخوس می‌رود تا به منلائوس بپیوندد، که باعث می‌شود آئنیاس ترجیح دهد عقب‌نشینی کند تا با هر دوی آنان بجنگد.[۳] بعدها، منلائوس به آنتیلوخوس دستور می‌دهد در دورانی که یونانیان دچار افت شده‌اند، جنگی علیه تروآیی‌ها را رهبری کند. آنتیلوخوس فرمان می‌برد و خوب می‌جنگد.[۳]

مرگ پاتروکلوس

آنتیلوخوس مأمور شد به آشیل خبر مرگ محبوبش پاتروکلوس را برساند.[۶] آیاس بر این باور بود که آنتیلوخوس آشکارا بهترین کس برای رساندن این خبر است، و از منلائوس خواست آنتیلوخوس را بیابد.[۳] به گفتهٔ فیلوستراتوس لمنوسی، منلائوس بر این باور بود که آنتیلوخوس بهترین انتخاب است چون آشیل از پیش او را دوست می‌داشت. در حالی که آن دو با هم برای پاتروکلوس سوگواری می‌کردند، آنتیلوخوس مطمئن شد آشیل خودکشی نکند.[۵] آنتیلوخوس دست‌های آشیل را گرفت چون می‌ترسید آشیل گلوی خود را ببرد.[۳] لمس آنتیلوخوس، و رابطه‌اش با آشیل، به تسلی و منحرف‌کردن آشیل از اندوهش کمک کرد.[۵] از این نقطه به بعد، رابطهٔ آشیل و آنتیلوخوس رشد کرد تا جایگزین رابطهٔ آشیل و پاتروکلوس شود، اما هرگز به‌طور کامل بر رابطهٔ پیشین سایه نینداخت.[۳]

در بازی‌های تدفین پاتروکلوس، آنتیلوخوس در مسابقهٔ ارابه‌رانی دوم شد و در مسابقهٔ دو، آخر شد. آنتیلوخوس با کندترین اسبان در میان همهٔ قهرمانان وارد مسابقهٔ ارابه‌رانی شد و پیش از رقابت، به توصیه‌های دقیق پدرش گوش سپرد. در طول مسابقه، قهرمان پیشتاز، اومل، به‌سبب خرابکاری الهی تصادف کرد. آنتیلوخوس بعدها توانست با فشارآوردن تهاجمی بر منلائوس در نقطه‌ای از مسیر که دیگر جای کافی برای عبور دو ارابه در کنار هم نبود، از او پیشی بگیرد. هنگام اهدای جوایز، آشیل دلش برای اومل سوخت و پیشنهاد داد به‌جای آنتیلوخوس، جایزهٔ دوم به او داده شود. آنتیلوخوس اعتراض کرد و گفت برای نگه‌داشتن جایزه‌اش با آشیل خواهد جنگید. این حرف باعث شد آشیل لبخند بزند، احتمالاً نخستین‌بار پس از مرگ پاتروکلوس، و آشیل جایزه را به آنتیلوخوس واگذاشت.[۳]

سپس منلائوس جایزهٔ آنتیلوخوس را به چالش کشید و گفت آنتیلوخوس با نافرمانی از او در نقطهٔ باریک مسیر، به او توهین کرده است. با بالاگرفتن بحث، منلائوس خواست آنتیلوخوس سوگند بخورد که پیروزی‌اش بدون نیرنگ به‌دست آمده. آنتیلوخوس با کوتاه‌آمدن در برابر منلائوس و بیان اینکه پادشاه مسن‌تر و برتر است، اوضاع را آرام کرد. با این حال، آنتیلوخوس تقصیری را نپذیرفت. او و منلائوس سپس به‌نوبت پیشنهادهای عمومی دادند که جایزه‌شان را به دیگری بدهند.[۷] بعدها، هنگامی که آنتیلوخوس مسابقهٔ دو را باخت، سخنرانی‌ای کرد و اعلام کرد که دیگران همگی از او مسن‌ترند و بدین‌سبب مورد احترام خدایان هستند. سپس از آشیل تعریف کرد، و آشیل جایزهٔ آنتیلوخوس را دو برابر کرد.[۳]

مرگ و پس از مرگ

چرخهٔ حماسی آئتیوپیس مرگ آنتیلوخوس در طول جنگ تروآ را با جزئیات شرح می‌دهد.[۳] هنگامی که پدر آنتیلوخوس، نستور، مورد حملهٔ ممنون قرار گرفت، آنتیلوخوس برای نجات نستور جان خود را فدا کرد، و بدین‌ترتیب پیشگویی‌ای را که هشدار داده بود «از یک اتیوپیایی برحذر باش» به تحقق رساند.[۸] آخائیان پیکر آنتیلوخوس را در میدان نبرد بازیافتند و برایش سوگواری کردند. آشیل آنتیلوخوس را در آغوش گرفت و او نیز سوگواری کرد، و به او قول داد تدفینی باشکوه و انتقامی سخت، همان‌گونه که آشیل پیش‌تر پاتروکلوس را گرامی داشته بود.[۹] آشیل سپس برای انتقام مرگ آنتیلوخوس، ممنون را کشت و تروآیی‌ها را تا دروازه‌ها عقب راند، جایی که خودِ آشیل به دست پاریس کشته شد.[۱۰] در روایات متأخرتر، آنتیلوخوس به دست هکتور[۱۱] یا به دست پاریس (اسطوره‌شناسی) در معبد آپولون تیمبرایی، همراه با آشیل، کشته شد.[۱۲]

نستور پس از جنگ، ژرف برای مرگ آنتیلوخوس سوگواری کرد. پیسیستراتوس نیز برای آنتیلوخوس ماتم گرفت، هرچند آن دو برادر هرگز یکدیگر را ملاقات نکرده بودند.[۱۳]

خاکسترهای آنتیلوخوس، همراه با خاکسترهای آشیل و پاتروکلوس، در تپه‌ای بر دماغهٔ سیگیون به یادبود سپرده شدند، جایی که ساکنان تروآ (شهر) برای این قهرمانان درگذشته قربانی تقدیم می‌کردند.[۱۴][۱۵] خاکسترهای آشیل و پاتروکلوس در یک خمره با هم آمیخته شدند، در حالی که خاکستر آنتیلوخوس جداگانه اما در همان تپه و نزدیک به آن‌ها نگه داشته شد. آنتیلوخوس همراهی توصیف می‌شود که آشیل، پس از پاتروکلوس، بیش از همه گرامی‌اش می‌داشت.[۳] در ادیسه،[۱۶] این سه تن همواره در دنیای زیرین متحد و در حال قدم‌زدن با هم در دشت آسفودل به تصویر کشیده می‌شوند. با این حال، به گفتهٔ پوسانیاس (جغرافی‌دان)،[۱۷] آن‌ها با هم در جزیرهٔ جزیره مار (دریای سیاه) سکونت دارند.[۶]

میراث

از میان تروآیی‌هایی که او کشت می‌توان به ملانیپوس، آبلروس (اسطوره)، آتیمنیوس، فالکس، اخه‌پولوس، و تون اشاره کرد، هرچند هیگینوس ثبت می‌کند که او تنها دو تروآیی را کشت.[۱۸]

آنتیلوخوس در مسنیا پسری به‌نام پائون (پسر آنتیلوخوس) بر جای گذاشت، که نوادگانش از جملهٔ نلئیدهایی بودند که به دست نوادگان هراکلس از مسنیا رانده شدند.[۱۹]

تحلیل

میان سه‌گانهٔ آشیل، پاتروکلوس و هکتور در ایلیاد، و آشیل، آنتیلوخوس و ممنون در آئتیوپیس، شباهت‌های قابل‌توجهی وجود دارد. همین امر پژوهشگران را به این پرسش کشانده که آیا یکی از این دو سه‌گانه از دیگری الهام گرفته، و کدام‌یک نسخهٔ اصلی بوده است. نوتحلیل‌گرایان مدعی‌اند نسخه‌ای متقدم از آئتیوپیس الهام‌بخش ایلیاد بوده، و برخی پژوهشگران معتقدند هر دو حماسه بر یکدیگر تأثیر گذاشته و در هم آمیخته‌اند.[۳]

برخی کلاسیک‌پژوهان و پژوهشگران مطالعات کوییر، آنتیلوخوس، آشیل و پاتروکلوس را عاشق یکدیگر یا معشوق هم تفسیر می‌کنند. روابط آنان می‌تواند به‌صورت پیاپی یا سه‌سویه تفسیر شود.[۲۰][۲۱] خوانش‌های سه‌سویه، تأثیر مرگ پاتروکلوس و آنتیلوخوس بر آشیل، و پیوند جاودانهٔ منحصربه‌فرد این سه‌تن از طریق تدفین و زندگی پس از مرگشان را برجسته می‌کنند.[۲۱] تحلیل‌های دیگر بر این تمرکز دارند که آیا آنتیلوخوس اصلاً در ایلیاد رابطه‌ای نزدیک با آشیل داشته که شبیه رابطهٔ آشیل و پاتروکلوس باشد یا نه. برخی خوانش‌ها بر این باورند که آنتیلوخوس شروع به گرفتن جایگاه پاتروکلوس می‌کند: این خوانش‌ها بر این تمرکز دارند که چگونه آنتیلوخوس مأمور شد خبر مرگ پاتروکلوس را به آشیل برساند، چگونه آنتیلوخوس فیزیکی مانع خودکشی آشیل شد، و چگونه او نخستین کسی بود که پس از آن آشیل را به لبخند واداشت.[۲۰] دیگر پژوهشگران با این دیدگاه که آنتیلوخوس در ایلیاد به‌طور معناداری نزدیک به آشیل ترسیم شده مخالف‌اند و بیان می‌کنند متن می‌توانست کارهای بیشتری برای نشان‌دادن رابطه‌ای درحال‌رشد انجام دهد و اینکه در اصل، تنها آشیل و پاتروکلوس با هم دفن شدند.[۲۲]

لویی ژرنه و پژوهشگران متأخرتر، مدعی شده‌اند که مشاجرهٔ میان منلائوس و آنتیلوخوس بر سر اینکه چه کسی جایزهٔ دوم مسابقهٔ ارابه‌رانی را سزاوار بود، یکی از نخستین نمونه‌های یک پروندهٔ قضایی در تاریخ یونان است.[۷]

منابع

  1. ↑ هومر، ادیسه 3.451–52
  2. ↑ شبه‌آپولودوروس، 1.9.9
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Willcock, M. M. (April 1973). "THE FUNERAL GAMES OF PATROCLUS". Bulletin of the Institute of Classical Studies (in English). 20 (1): 1–11. doi:10.1111/j.2041-5370.1973.tb00120.x. ISSN 0076-0730.
  4. ↑ Homer, Iliad 4.457–8
  5. 1 2 3 فیلوستراتوس، Imagines, 2.7.1 (متن اصلی یونانی)
  6. 1 2 Chisholm 1911.
  7. 1 2 Stocking, Charles H. (May 2023). "Force and Discourse in the Funeral Games of Patroclus". Homer's Iliad and the Problem of Force. Oxford University Press. pp. 129–133. doi:10.1093/oso/9780192862877.003.0004.
  8. ↑ پیندار، Pythian Odes 6.28
  9. ↑ فیلوستراتوس، Imagines, 2.7.2 (متن اصلی یونانی)
  10. ↑ "Cypria - Livius". [www.livius.org.](https://www.livius.org}})
  11. ↑ یولیوس هیگینوس، Fabulae 113
  12. ↑ دارس فریگیوس، 34
  13. ↑ Frame, Douglas. "Chapter 6. Odyssey 3 and Iliad 8". Hippota Nestor. Hellenic Studies Series. Vol. 37. Washington, DC: Center for Hellenic Studies.
  14. ↑ Homer, Odyssey 24.72
  15. ↑ استرابون، 13
  16. ↑ Homer, Odyssey 11.468
  17. ↑ پوسانیاس (جغرافی‌دان)، 3.19
  18. ↑ Hyginus, Fabulae 114
  19. ↑ Pausanias, 2.18.7–9
  20. 1 2 Davies, Malcolm (2016). "Chapter 1. The Aethiopis and the Iliad". The Aethiopis: Neo-Neoanalysis Reanalyzed. Hellenic Studies Series. Vol. 71. Washington, DC: Center for Hellenic Studies.
  21. 1 2 Conner, Randy P.; Sparks, David Hatfield; Sparks, Mariya, eds. (1997). "Antilochus". Cassell's Encyclopedia of Queer Myth, Symbol, and Spirit. Cassell. p. 61. ISBN 0-304-70423-7.
  22. ↑ West, M. L. (2003). ""Iliad" and "Aethiopis"". The Classical Quarterly. 53 (1): 1–14. ISSN 0009-8388.

منابع

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ آنتیلوخوس موجود است.

الگو:Characters in the Iliad

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ آنتیلوخوس موجود است.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.