صومعه ویبلینگن
| صومعه ویبلیگن (ابتی ویبلیگن) | |
|---|---|
Kloster Wiblingen | |
 نمای شرقی مجتمع صومعه ویبلیگن شامل کلیسای باسیلیکا و تالار کتابخانه مشهور | |
  موقعیت در آلمان  صومعه ویبلینگن (بادن-وورتمبرگ) | |
| نام‌های پیشین | Benediktinerabtei Wiblingen |
| اطلاعات کلی | |
| وضعیت | فعال (بنای یادبود تاریخی ملی محافظت‌شده و موزه دولتی آلمان) |
| گونه | صومعه بزرگ / صومعه سابق بندیکتین و باسیلیکای صغیر |
| سبک معماری | باروک (ساختار کلی) معماری روکوکو (کتابخانه) معماری نئوکلاسیک (نمای کلیسا) |
| موقعیت | ویبلیگن (Wiblingen)، اولم، منطقه آلب-دونائو، بادن-وورتمبرگ |
| آدرس | Schlossstraße 38, 89079 Ulm-Wiblingen |
| شهر یا شهرک | اولم (Ulm) |
| کشور | آلمان |
| مختصات | ۴۸°۲۱′۴۳″ شمالی ۰۹°۵۹′۳۴″ شرقی / ۴۸٫۳۶۱۹۴°شمالی ۹٫۹۹۲۷۸°شرقی |
| مستاجرین کنونی | موزه صومعه ویبلیگن، دانشکده پزشکی دانشگاه اولم، دوایر اداری و کلیسای مجتمع |
| علت نامگذاری | سنت مارتین (مارتین مقدس) |
| آغاز ساخت | ۱۰۹۳ (تأسیس اولیه قرون وسطی) / ۱۷۱۴ (آغاز پروژه عظیم نوسازی باروک) |
| پایان | ۱۷۸۳ (تکمیل تالار کلیسا) / ۱۸۱۷ (تکمیل نهایی بخش‌های غربی نما) |
| تاریخ نوسازی | ۲۰۰۲–۲۰۰۶ (پروژه کلان مرمت اساسی فرسکوها و ساختار کتابخانه روکوتو) |
| ویرانی | انحلال رسمی صومعه در جریان فرآیند ملی‌سازی سال ۱۸۰۶ (Secularization) |
| مشتری | کنت‌های کیرشبرگ (تأسیس ۱۰۹۳) / توسعه و نوسازی نهایی توسط راهبان بندیکتین در سده ۱۸ |
| مالک | ایالت بادن-وورتمبرگ (نهاد کاخ‌ها و باغ‌های دولتی Baden-Württemberg) |
| جزئیات فنی | |
| سیستم سازه | مجتمع چهارباله عظیم صومعه‌نشینی پیرامون حیاط خلوت مرکزی (Klosterhof) |
| طراحی و ساخت | |
| معمار | کریستین ویدمان (Christian Wiedemann) یوهان باپتیست ویدمان یوهان آندرئاس بایر (Johann Andreas Böhm) |
| شناخته‌شده برای | تالار کتابخانه روکوتو منحصربه‌فرد (Bibliothekssaal)، فرسکوهای سقفی بی‌نظیر اثر فرانتس مارتین کون، کلیسای صومعه سنت مارتین (باسیلیکای صغیر)، نگهداری تکه‌ای از صلیب راستین مسیح |
| اطلاعات دیگر | |
| دسترسی به ترابری همگانی | ایستگاه مرکزی راه‌آهن اولم (Ulm Hauptbahnhof - اتصالات اتوبوس‌های درون‌شهری مستقیم به ویبلیگن) |
صومعه ویبلینگن (به آلمانی: Kloster Wiblingen) یک صومعه سابق متعلق به راهبان بندیکتی است که در سال ۱۰۹۳ میلادی تأسیس شد و تا زمان سکولاریزاسیون در سال ۱۸۰۶ میلادی پابرجا بود. پس از آن، بخش‌هایی از این مجموعهٔ صومعه در ابتدا به عنوان کاخ و پادگان مورد استفاده قرار گرفت؛ در سدهٔ بیست و یکم میلادی، این بنا بخش‌هایی از بیمارستان دانشگاهی اولم و یک آکادمی برای آموزش‌های تکمیلی پزشکی را در خود جای داده است. این مجموعهٔ صومعه در مثلث میان رودخانه‌های ایلر و دانوب در جنوب شهر اولم در ایالت بادن-وورتمبرگ واقع شده است. منطقهٔ ویبلینگن امروزه یکی از محله‌های شهر اولم به‌شمار می‌رود و در مسیر جاده باروک شوابن علیا، مسیر ماین-دانوب-بودنزه، مسیر دوچرخه‌سواری شوابن علیا-آلگوی و مسیر دوچرخه‌سواری ایلر قرار دارد.
ساختار و معماری کلیسای صومعه
آبات ( سرپرست صومعه) رومان فر (Roman Fehr؛ ۱۷۶۸–۱۷۹۸) سنگ بنای کلیسای جدید را بنا نهاد. یوهان گیورگ اشپشت که از صنف معماران آئو برخاسته بود و شناخت دقیقی از معماری کلیساهای سنت گالن و بیرناو داشت، به عنوان معمار اصلی این بنا برگزیده شد. او طرح خود را بر پایهٔ این الگوها ترسیم کرد که با وجود برخی ساده‌سازی‌ها، همچنان جلوه‌ای از سبک باروک پسین را به نمایش می‌گذاشت. با این حال، اشپشت از سال ۱۷۷۸ میلادی توسط یانوآریوس تسیک که نقاش فرسکو بود، از کار برکنار شد. تسیک در کنار آموزش‌های نقاشی، در جریان ساخت صومعه شوسنرید توسط معمار آنجا، یاکوب اِمله، اصول معماری را نیز فرا گرفته بود. او پس از کنار زدن اشپشت، با عنوان خودخواندهٔ «مدیر ساخت‌وساز و تزئینات»، ساخت کلیسا را به سبک یونانی (سبک گیس‌باف فرانسوی یا Zopfstil) به پایان رساند. این سبک در فضای داخلی با موفقیت اجرا شد و فضایی هماهنگ از سبک کلاسیسیسم اولیه همراه با یادآوری‌هایی از معماری باروک پدید آورد.
در ۲۸ سپتامبر ۱۷۸۳ میلادی، لئوپولد ویلهلم فون بادن، اسقف معاون در اسقف‌نشین کنستانس (که صومعه ویبلینگن به آن تعلق داشت)، کلیسای صومعه را به صورت باشکوهی وقف کرد. نمای کلیسا با برج‌هایی که در زاویه‌ها قرار گرفته بودند (مشابه طرح‌های سانت گالن) نیمه‌کاره ماند؛ هرچند آخرین آبت این صومعه، اولریش کک، در دههٔ ۱۷۹۰ میلادی و در جریان تهاجم فرانسوی‌ها تلاش‌های بی‌ثمر متعددی برای تکمیل آن انجام داد[۱].
تزئینات داخلی و نمادشناسی
در مرکز برنامهٔ نمادشناسی و الهیات کلیسای سابق صومعه، صلیب مقدس قرار دارد که بقایای متبرک منسوب به آن سده‌هاست در ویبلینگن مورد تکریم است. نقاشی‌های فرسکوی کلاسیسیسم اولیه اثر یانوآریوس تسیک در صحن اصلی، از شرق به غرب این رویدادها را به تصویر می‌کشند: شام آخر عیسی (بر فراز محراب اصلی)، کشف صلیب توسط هلنای قدیسه و قاب‌های تزیینی با افسانهٔ صلیب مقدس ویبلینگن (بر فراز محراب)، برافراشتن صلیب در دورهٔ امپراتور هراکلیوس (بر فراز بخش تقاطع)، بازگشت مسیح با نشانهٔ صلیب در روز رستاخیز (بر فراز صحن کلیسا) و اهدای بقایای صلیب توسط بنیان‌گذاران صومعه (کنت‌های کیرشبرگ) به آبت ورنر (زیر بالکن در هشتی ورودی). علاوه بر این، نقاشی بزرگ محراب اصلی اثر یانوآریوس تسیک که مصلوب شدن عیسی مسیح در کنار دو دزد را نشان می‌دهد، بخشی از این برنامه‌ریزی نمادین است. کتیبهٔ لاتین برگرفته از مزمور ۲۸، آیه ۲ بر فراز این نقاشی، به عنوان عنوان الهیاتی و برنامهٔ اصلی تمام تجهیزات بنا به شمار می‌رود: «خداوند را در صحن مقدسش پرستش کنید». برای مؤمنان این عبارت به این معناست: ساختمان کلیسا، هشتی ورود به زندگی ابدی در مسیح است که تنها از طریق صلیب به دست می‌آید.
در هماهنگی با نمادشناسی صلیب مقدس، یک صلیب بزرگ طاق نصرت با تندیسی از مسیح مصلوب به سبک گوتیک پسین زیر قوس محراب جلب توجه می‌کند که در حدود سال‌های ۱۴۸۰ یا ۱۴۹۰ میلادی توسط مجسمه‌ساز اهل اولم، نیکلاوس وکمان، تراشیده شده است. بر پایهٔ روایات محلی ویبلینگن، این تندیس در جریان جنبش‌های تخریب آثار مذهبی در دورهٔ اصلاحات پروتستانی از جایگاه اصلی خود در کلیسای جامع اولم برداشته و به ویبلینگن آورده شده است؛ با این حال، احتمال بیشتری وجود دارد که این اثر از همان ابتدا برای کلیسای صومعه ویبلینگن ساخته شده باشد[۲].
محراب‌های جانبی کلیسا تحت حمایت و نامگذاری قدیسان زیر قرار دارند: در بخش تقاطع و در جهت عقربه‌های ساعت از محراب فعلی: مارتین تور، بندیکت نورسیا، شولاستیکا نورسیا، آنا، بشارت مریم و جوزف ناصری. در سمت جنوبی بخش تقاطع، دو محراب جانبی قرار دارد که یکی در ضلع شمالی به فرشتگان نگهبان و دیگری در ضلع جنوبی به وندلین قدیس وقف شده است. محرابی که در نیایشگاه جانبی شمالی قرار دارد و امروزه بقایای صلیب مقدس در یک مزارواره در آن به نمایش گذاشته شده است، محراب کوه زیتون نام دارد و محراب واقع در بالکن بالای آن به آنتونی پادوا وقف شده است. در نیایشگاه جانبی جنوبی، یک محراب اندوه قرار دارد که از کلیسای قبلی به اینجا منتقل شده و محراب روی بالکن بالای آن به فیدلیس زیگمارینگن وقف شده است.
نقش‌های برجسته و طلاکاری‌شده در صندلی‌های چوبی بخش همسرایان (Chorgestühl)، ارتباط میان ساختمان جدید کلیسای صومعه با معبد اورشلیم و همچنین تأسیس صومعه‌های بندیکت مقدس را به تصویر می‌کشند[۳].[۴]
نگارخانه
.jpg)
کتابخانه صومعه
منابع
- ↑ Ulm. In: Handbuch der historischen Stätten Baden-Württemberg. Stuttgart 1965, S. 808–819, hier S. 818.
- ↑ Nicklaus Weckmann – Bildhauer zu Ulm. In: Münchner Jahrbuch der bildenden Kunst, Jg. 1992, S. 75 f.
- ↑ "Kloster Wiblingen: Staatliche Schlösser und Gärten Baden-Württemberg". www.kloster-wiblingen.de (in German). Retrieved 2026-09-26.
- ↑ «Klöster in Baden-Württemberg: Kloster». www.kloester-bw.de. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۹-۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Kloster Wiblingen». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای آلمانی ، بازبینی‌شده در ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۶.
- صومعه‌های مسیحی بنیانگذاریشده در سده ۱۱ (میلادی)
- ساختمانها و سازهها در اولم
- بنیانگذاریهای ۱۰۹۳ (میلادی) در اروپا
- کلیساهای باسیلیکا در آلمان
- دانشگاه اولم