کلیسای سنت آدالبرت

کلیسای سنت آدالبرت
کلیسای سنت آدالبرت (Adalbertkirche)
آلمانی: St. Adalbert
نمای کلیسای سنت آدالبرت در کونیگسبرگ (پیش از تخریب بخش‌هایی از آن)
کلیسای سنت آدالبرت در کالینینگراد اوبلاست واقع شده
کلیسای سنت آدالبرت
موقعیت در استان کالینینگراد (کونیگسبرگ سابق)
۵۴°۴۳′۱۳″ شمالی ۲۰°۲۸′۳۳″ شرقی / ۵۴٫۷۲۰۲۸°شمالی ۲۰٫۴۷۵۸۳°شرقی / 54.72028; 20.47583
موقعیتکالینینگراد (کونیگسبرگ سابق)
کشورروسیه (پیش‌تر پروس)
مذهبکاتولیک رومی
تاریخچه
تأسیس۱۹۰۲ میلادی
اهداآدالبرت پراگ (سنت آدالبرت)
معماری
وضعیتتغییر کاربری یافته (در حال حاضر مؤسسه تحقیقاتی)
وضعیت کاربردیسابقاً کلیسا
ثبت تاریخیبنای میراث فرهنگی روسیه
معمارفریدریش هایتمن (Friedrich Heitmann)
نوع معماریکلیسای کوچک (Capella) با برج مرتفع
معماری مذهبینئوگوتیک
سال ساخت۱۹۰۲ – ۱۹۰۴
مشخصات
مصالح ساختمانیآجر قرمز
موقعیت جغرافیایی
اسقف‌نشینسابقاً وارمیا (Ermland)

کلیسای سنت آدالبرت (آلمانی: Adalberts-Kirche) یک کلیسای کاتولیک در غرب کونیگسبرگ پروس بود. این ساختمان اکنون یک آزمایشگاه فنی در شهر کالینینگراد در روسیه است.

ساخت این کلیسا از ۱۶ ژوئیه ۱۹۰۲ آغاز شد. معمار این بنا فریدریش هایتمان بود. وی ساخت این بنا را در سال ۱۹۰۴ به پایان رساند و پس از مرگش در سال ۱۹۲۱ در قبرستان همین کلیسا به خاک سپرده شد.

برج این کلیسا در جریان نبرد کونیگسبرگ در جنگ جهانی دوم آسیب دید اما باقی ساختمان از آسیب جدی مصون ماند. با تسخیر این شهر و پایان جنگ، از ساختمان کلیسا به عنوان یک کارخانه تولیدی استفاده شد و پس از سی سال به یک آزمایشگاه تغییر کاربری داد[۱].

معماری

معماری کلیسای سنت آدالبرت نمونه‌ای برجسته از سبک نئوگوتیک است که توسط معمار مشهور آلمانی، فریدریش هایتمن، طراحی شد[۲]. این بنا با استفاده از آجر قرمز ساخته شده و ویژگی بارز آن در زمان ساخت، برج مرتفع و باریکی بود که در ضلع غربی قرار داشت و به نماد منطقه «آمالیناو» تبدیل شده بود. برخلاف بازیلیکا‌های بزرگ، این کلیسا ابتدا به عنوان یک کلیسای کوچک[۳] با تزئینات ظریف گوتیک در پنجره‌های نوک‌تیز و طاق‌های جناغی طراحی شد که ترکیبی از سنت‌های معماری قرون‌وسطایی پروس و نیازهای مذهبی مدرن اوایل قرن بیستم را به نمایش می‌گذاشت[۴].

تغییرات ساختاری

پس از اتمام جنگ جهانی دوم و الحاق کونیگسبرگ به شوروی، ساختمان کلیسا دستخوش تغییرات ساختاری عمده‌ای شد تا برای کاربری‌های غیرمذهبی آماده شود. در ابتدا بخش الحاقی کلیسا (که در سال ۱۹۳۲ ساخته شده بود) به طور کامل تخریب شد و از فضای باقی‌مانده به عنوان یک واحد تولیدی استفاده گردید . تحول اساسی در سال ۱۹۷۵ رخ داد؛ زمانی که فضای داخلی کلیسا با ایجاد سقف‌های کاذب و دیوارهای جداکننده به سه طبقه مجزا تقسیم شد تا میزبان «مؤسسه مغناطیس زمین، یونوسفر و انتشار امواج رادیویی» (IZMIRAN) وابسته به آکادمی علوم روسیه باشد . این تغییرات کاربری علمی که تا سال ۲۰۱۸ ادامه داشت، باعث از بین رفتن فضای باز شبستان و پوشیده شدن تزئینات نئوگوتیک داخلی شد، هرچند که در سال‌های اخیر تلاش‌هایی برای حذف این طبقات و بازگرداندن بنا به حالت اولیه و واگذاری آن به کلیسای ارتدکس صورت گرفته است[۵][۶].

بازسازی‌های اخیر

پس از دهه‌ها کاربری علمی و اداری، روند بازگشت کلیسای سنت آدالبرت به کاربری مذهبی و آغاز بازسازی‌های جدید تحت نظارت کلیسای ارتدکس روسیه (ROC) در سال‌های اخیر شتاب گرفته است. با توجه به تحولات اخیر در کالینینگراد[۷]:

انتقال مالکیت:

  • در سال ۲۰۱۰، مالکیت این بنا به همراه بسیاری دیگر از آثار تاریخی آلمانی، از طرف دولت روسیه به کلیسای ارتدکس روسیه واگذار شد، هرچند تخلیه کامل آن توسط مؤسسه علمی (IZMIRAN) تا سال ۲۰۱۸ به طول انجامید[۸].

پروژه بازسازی:

طرح‌های فعلی بر حذف طبقات میانی که در دوران شوروی ساخته شده بودند، متمرکز است تا فضای یکپارچه و مرتفع تالار دوباره احیا شود[۹].

مرمت نمای بیرونی:

بخش‌هایی از نمای آجری و پنجره‌های نئوگوتیک مرمت شده‌اند و کلیسای ارتدکس قصد دارد با حفظ کالبد تاریخی بنا، آن را به عنوان یک مرکز مذهبی و فرهنگی فعال بازگشایی کند[۱۰].

نمادگرایی مذهبی:

برخلاف گذشته کاتولیک بنا، بازسازی‌های جدید با هدف تطبیق فضای داخلی با شعائر ارتدکس، از جمله نصب آیکونوستاس (دیواره شمایل)، در حال انجام است، هرچند ساختار بیرونی همچنان اصالت معماری پروسی خود را حفظ کرده است[۱۱][۱۲].

نگارخانه

منابع

  • کوستیاشوف، یوری؛ کونیگسبرگ قدیم: راهنمای تاریخی معماری؛ شابک: ۹۷۸-۵-۹۱۷۲۶-۰۱۱-۲؛ ص ۱۸۶ (بخش بازسازی‌های مدرن).
  1. ↑ Köster, Baldur (2000). Königsberg: Architektur aus deutscher Zeit. Husum Druck. p. 62. ISBN 978-3880429239.
  2. ↑ Albinus, Robert (1985). Lexikon der Stadt Königsberg Pr. und Umgebung. Rautenberg. p. 14. ISBN 978-3792103203.
  3. ↑ (Capella)
  4. ↑ Wiesemann, Falk (1995). The Architecture of Prussia. Prestel. p. 114. ISBN 978-3791314426.
  5. ↑ Bachtin, Anatolij (1998). Vergessene Kultur: Kirchen in Nord-Ostpreußen. Husum Druck. p. 162. ISBN 978-3880428492.
  6. ↑ کوستیاشوف، یوری؛ کونیگسبرگ قدیم: راهنمای تاریخی معماری؛ شابک: ۹۷۸-۵-۹۱۷۲۶-۰۱۱-۲؛ ص ۱۸۵.
  7. ↑ Schulz, Adolf (2012). Kaliningrad: Die ehemalige Hauptstadt Ostpreußens heute. Rautenberg. p. 84. ISBN 978-3800331826.
  8. ↑ کوستیاشوف، یوری؛ کونیگسبرگ قدیم: راهنمای تاریخی معماری؛ شابک: ۹۷۸-۵-۹۱۷۲۶-۰۱۱-۲؛ ص ۱۸۶ (بخش بازسازی‌های مدرن).
  9. ↑ Eisermann, Uwe (2020). Ostpreußen: Reisehandbuch. Dumont. p. 215. ISBN 978-3770175789.
  10. ↑ Mainous, Yaroslau (2019). Religious Architecture in Post-Soviet Russia. Routledge. p. 134. ISBN 978-1138361737.
  11. ↑ Hofer, Andres (2021). Königsberg / Kaliningrad: Ein urbanes Inventar. Technische Universität Wien. p. 47. ISBN 978-3852022147.
  12. ↑ کوستیاشوف، یوری؛ کونیگسبرگ قدیم: راهنمای تاریخی معماری؛ شابک: ۹۷۸-۵-۹۱۷۲۶-۰۱۱-۲؛ ص ۱۸۶ (بخش بازسازی‌های مدرن).
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.