کلیسای جامع هیلدسهایم
| کلیسای جامع هیلدسهایم | |
|---|---|
| کلیسای جامع عروج مریم عذرا (Hoher Dom St. Mariä Himmelfahrt) | |
| Hildesheimer Dom | |
 نمای شمال غربی کلیسای جامع هیلدسهایم | |
  کلیسای جامع هیلدسهایم موقعیت در ایالت نیدرزاکسن  کلیسای جامع هیلدسهایم کلیسای جامع هیلدسهایم (آلمان) | |
| ۵۲°۰۸′۵۶″ شمالی ۹°۵۶′۵۰″ شرقی / ۵۲٫۱۴۸۸۹°شمالی ۹٫۹۴۷۲۲°شرقی | |
| موقعیت | هیلدسهایم |
| کشور | آلمان |
| مذهب | کاتولیک رومی |
| وبگاه | وبگاه رسمی |
| تاریخچه | |
| تأسیس | ۸۱۵ (کلیسای کوچک) / ۸۷۲ (بنای اصلی) |
| موسس | لوئی پارسا (Louis the Pious) |
| اهدا | عروج مریم |
| اختصاص دادن | ۸۷۲ میلادی (توسط اسقف آلتفرید) |
| معماری | |
| وضعیت | فعال |
| وضعیت کاربردی | کلیسای جامع (Cathedral) |
| ثبت تاریخی | میراث جهانی یونسکو (ثبت شده در ۱۹۸۵) |
| معمار | اسقف برنوارد، اسقف آلتفرید |
| نوع معماری | باسیلیکا (Basilica) |
| معماری مذهبی | رومانسک (اصلی) و گوتیک (ضمائم) |
| مشخصات | |
| ظرفیت | حدود ۱۵۰۰ نفر |
| طول | ۸۰ متر (۲۶۲ فوت) |
| عرض | ۴۴ متر (۱۴۴ فوت) |
| عرض سالن | ۲۲ متر |
| ارتفاع | ۲۰ متر (ارتفاع سقف تالار اصلی) |
| تعداد طبقات | ۱ (بخش اصلی) |
| مساحت طبقات | حدود ۳٬۵۰۰ متر مربع |
| تعداد مناره‌ها | ۱ برج تقاطع |
| ارتفاع مناره | ۴۱ متر (۱۳۵ فوت) |
| مصالح ساختمانی | سنگ آهک و ماسه‌سنگ |
| زنگ‌ها | ۱۲ ناقوس |
| وزن زنگ | سنگین‌ترین: ۸٬۶۸۶ کیلوگرم (ناقوس کانتورلا) |
| موقعیت جغرافیایی | |
| اسقف‌نشین | هیلدسهایم |
| روحانی | |
| اسقف اعظم | هایرونیموس روتسل (Heiner Wilmer) |
| Pastor(s) | درک اشتاینمایر ( متولی امور مالی) |
| غیر روحانی | |
| Organist/Director of music | ارگ اصلی دارای ۷۷ ردیف لوله (ساخت کارخانه Seifert) |
| Director of music | اشتفان موکش (Stefan Mucksh) |
کلیسای جامع سنت مری یا کلیسای جامع هیلدسهایم (به آلمانی: Hildesheimer Dom) با نام رسمی کلیسای جامع مریم عروج‌یافته[۱] یا به سادگی کلیسای جامع مریم مقدس[۲]، یک کلیسای جامع کاتولیک رومی قرون وسطایی در مرکز شهر هیلدسهایم در نیدرزاکسن آلمان است که به عنوان مقر اسقف‌نشین هیلدسهایم خدمت می‌کند. این کلیسای جامع از سال ۱۹۸۵ به دلیل هنر منحصربه‌فرد و معماری برجسته رمانسک خود، همراه با کلیسای سنت مایکل[۳] در نزدیکی آن، در فهرست میراث فرهنگی جهانی یونسکو ثبت شده است[۴].
کلیسای جامع بین سال‌های ۱۰۱۰ تا ۱۰۲۰ به سبک رمانسک ساخته شد. این بنا از یک طرح متقارن با دو محراب‌گاه پیروی می‌کند که مشخصه معماری رمانسک اوتونی در زاکسن قدیم است. گنجینه‌های کلیسای جامع شامل آثار هنری مشهور جهانی، آثار برنزی از زمان اسقف برنوارد[۵]، درهای برنوارد[۶] و ستون برنوارد[۷]، و همچنین دو تا از چهار لوستر چرخ‌دار رمانسک[۸] قابل توجه است: لوستر هتسیلو[۹] و لوستر آتسلین[۱۰].
پس از بازسازی‌ها و گسترش‌ها در سده‌های یازدهم، دوازدهم و چهاردهم، کلیسای جامع در جریان یک حمله هوایی در ۲۲ مارس ۱۹۴۵ به طور کامل ویران شد و از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۰ بازسازی گردید. یک مرمت اساسی کلیسای جامع در سال ۲۰۱۰ آغاز شد که شامل اقدامات فنی و حفاظتی بود. برخی از گنجینه‌های کلیسای جامع در مکان‌های دورتر، از جمله در نمایشگاهی در موزه متروپولیتن نیویورک به نمایش درآمدند. کلیسای جامع در ۱۵ اوت ۲۰۱۴ بازگشایی شد.
تاریخچه
پس از تأسیس اسقف‌نشین هیلدسهایم در سال ۸۱۵ توسط لویی پارسا [۱۱]، یک نمازخانه مریم مقدس در مکان‌های محراب‌گاه مدرن ساخته شد[۱۲]. اسقف گونتر هیلدسهایم[۱۳]، که از ۸۱۵ تا ۸۳۴ در مقام خود بود[۱۲]، یک باسیلیکای کوچک با دو برج گرد درست در جنوب نمازخانه ساخت و آن را به سنت سیسیلیا تقدیم کرد. این بنا به عنوان کلیسای جامع اصلی و کلیسای اعیانی عمل می‌کرد[۱۱] . چهار اسقف نخستین در آنجا به خاک سپرده شدند. تنها آثاری از پی‌های این دو بنا باقی مانده است. احتمالاً یک کلیسای محلی قدیمی‌تر هیلدسهایم در محل نمازخانه سنت اشتفان در کنار دروازه خانه در ورودی شرقی نمازخانه هلوگ[۱۴] قرار داشته است که ممکن است به هیلدگریم شالون[۱۵] و لشکرکشی او به زاکسن خاوری بازگردد.
کلیسای جامع در سال ۸۷۲ به دستور اسقف آلتفرید به عنوان یک باسیلیکای سه‌تالاره صلیبی‌شکل با یک بخش غربی دوطبقه ساخته شد[۱۱]. این بنا نمونه‌ای از معماری اوتونی است، با ستون‌های متناوب و محراب‌گاه‌های نیم‌دایره‌ای که تالارها را تکمیل می‌کنند[۱۶]. این بنا در سال ۱۰۴۶ در اثر آتش‌سوزی به شدت آسیب دید[۱۲]. اسقف آتسلین قصد داشت بنای جدید و بزرگ‌تری در غرب بنا کند و تالار میانی را گسترش دهد. جانشین او، هتسیلو هیلدسهایم، این طرح را رها کرد و در عوض بر روی پی‌های قدیمی ساخت و دیوارهای باقی‌مانده را در بنای جدید ادغام نمود. بازسازی‌های مهم دیگری تا پایان سده چهاردهم انجام شد، اما از پلان باسیلیکای اسقف آلتفرید منحرف نشدند. بهشت شمالی[۱۷] و نمازخانه‌های جانبی شمال و جنوب به دوره گوتیک و برج بالای چهارسو[۱۸] به دوره باروک تعلق دارند. در سده نوزدهم، بخش غربی اصلی با یک نمای دوبرجی نئورومانسک جایگزین شد که تا سال ۱۹۴۵ پابرجا بود[۱۱].
نگارخانه
درب های برنزی برنوارد
ستون برنزی هیلدسهایم
ناقوس نیکلاوس
حوزچه تعمید برنزی
راهروی سر پوشیده
نقشه پی ساختمان
جستارهای وابسته
منابع
- ↑ (به آلمانی: Hohe Domkirche St. Mariä Himmelfahrt)
- ↑ (به آلمانی: Mariendom)
- ↑ (به انگلیسی: St. Michael's Church)
- ↑ Centre, UNESCO World Heritage. "St Mary's Cathedral and St Michael's Church at Hildesheim". UNESCO World Heritage Centre (in English). Retrieved 2026-03-18.
- ↑ (به آلمانی: Bishop Bernward)
- ↑ (به آلمانی: Bernward Doors)
- ↑ (به آلمانی: Bernward Column)
- ↑ (به آلمانی: Romanesque wheel chandeliers)
- ↑ (به آلمانی: Hezilo chandelier)
- ↑ (به آلمانی: Azelin chandelier)
- 1 2 3 4 «Architecture of the Cathedral – A Chronological overview». بایگانی‌شده از اصلی در ۲ مه ۲۰۱۴. دریافت‌شده در ۱۸ مارس ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 «Barnet, Peter; Brandt, Michael; Lutz, Gerhard (2013)».
- ↑ (به آلمانی: Bishop Gunthar of Hildesheim)
- ↑ (به آلمانی: Hellweg)
- ↑ (به آلمانی: Hildegrim of Châlons)
- ↑ «Medieval Germany: An Encyclopedia».
- ↑ (به انگلیسی: northern paradise)
- ↑ (به انگلیسی: tower above the crossing)
پیوند به بیرون
| شمال آلمان |
|   |
|---|---|---|
| مرکز آلمان | ||
| غرب آلمان |
| |
| جنوب آلمان |
| |
| میراث طبیعی | ||
- کلیسای جامع سنت مری (هیلدسهایم)
- ساختمانها و سازهها در هیلدسهایم
- ساختمانها و سازههای کاملشده در ۱۰۲۰ (میلادی)
- کلیساها در نیدرزاکسن
- کلیساهای بازسازیشده در آلمان
- کلیساهای بزرگ در آلمان
- کلیساهای جامع کاتولیک در آلمان
- کلیساهای سده ۱۲ (میلادی)
- کلیساهای کاتولیک رومی کاملشده در ۱۹۶۰ (میلادی)
- کلیساهای کاملشده در ۱۰۲۰ (میلادی)
- کلیساهای کلیسای کاتولیک رومی سده ۱۴ (میلادی)
- لندمارکها در آلمان
- معماری دهه ۱۰۲۰ (میلادی)
- معماری رومیوار در آلمان
- میراث جهانی در آلمان
- هنر اتونیان
- هیلدسهایم