کلیسای جامع فولدا
| کلیسای جامع فولدا | |
|---|---|
| کلیسای جامع اسقفی سنت سالواتور (St. Salvator) | |
| آلمانی: Fuldaer Dom | |
 نمای غربی کلیسای جامع فولدا با معماری باروک ایتالیایی | |
  موقعیت در ایالت هسن، آلمان  کلیسای جامع فولدا (آلمان) | |
| ۵۰°۳۳′۱۵″ شمالی ۰۹°۴۰′۱۸″ شرقی / ۵۰٫۵۵۴۱۷°شمالی ۹٫۶۷۱۶۷°شرقی | |
| موقعیت | فولدا |
| کشور | آلمان |
| مذهب | کاتولیک رومی |
| وبگاه | وبگاه رسمی |
| تاریخچه | |
| تأسیس | ۷۴۴ میلادی (صومعه) / ۱۷۰۴ (بنای کنونی) |
| موسس | سنت بونیفاتیوس و استورمیوس |
| اهدا | سنت سالواتور |
| Relics held | آرامگاه سنت بونیفاتیوس در دخمه زیرین |
| معماری | |
| وضعیت | فعال |
| وضعیت کاربردی | کلیسای جامع و بازیلیکا |
| ثبت تاریخی | بنای میراث فرهنگی ملی آلمان (Kulturdenkmal) |
| معمار | یوهان دینتسن‌هوفر |
| نوع معماری | بازیلیکا |
| معماری مذهبی | باروک (ایتالیایی) |
| سال ساخت | ۱۷۰۴ – ۱۷۱۲ |
| مشخصات | |
| طول | ۹۹ متر |
| عرض | ۳۹ متر (در بخش عرضی) |
| ارتفاع | ۶۵ متر (برج‌ها) |
| مصالح ساختمانی | سنگ ماسه (Sandstone) |
| زنگ‌ها | ۱۰ ناقوس اصلی |
| موقعیت جغرافیایی | |
| اسقف‌نشین | اسقف‌نشین فولدا |
| روحانی | |
| اسقف | میشائل گربر (Michael Gerber) |
| غیر روحانی | |
| ارگانیست | هانس-یورگن کایزر (Hans-Jürgen Kaiser) |
کلیسای جامع فولدا (به آلمانی: Fuldaer Dom)؛ ( همچنین Sankt Salvator) کلیسای صومعه‌ای سابق صومعه فولدا (به آلمانی: Fulda Abbey) و محل دفن سنت بونیفاتیوس است. از سال ۱۷۵۲، این کلیسا همچنین کلیسای جامع اسقف‌نشین فولدا بوده است که شاهزاده-راهب‌های فولدا به عنوان اسقف منصوب شدند. این صومعه در سال ۱۸۰۲ منحل شد، اما اسقف‌نشین و کلیسای جامع آن ادامه یافته‌اند. تقدیس آن به مسیح منجی[۱] است. این کلیسای جامع نقطه عطف منطقه‌ی باروک فولدا و نماد شهر است[۲].
تاریخچه
کلیسای جامع کنونی در محلی قرار دارد که باسیلیکای راتگار (زمانی بزرگ‌ترین باسیلیکا در شمال آلپ) در آن قرار داشت. آن بنا محل دفن سنت بونیفاتیوس و کلیسای صومعه فولدا بود، کارکردهایی که بنای جدید نیز قرار بود ادامه دهد.
طرح‌های کلیسای جدید در سال ۱۷۰۰ توسط یکی از بزرگ‌ترین معماران باروک آلمان، یوهان دینتسن‌هوفر ترسیم شد. او توسط شاهزاده-راهب آدالبرت فون شلایفراس برای بنای جدید مأمور شده بود، این مأموریت به توصیه پاپ پس از سفر مطالعاتی دینتسن‌هوفر به رم در سال ۱۶۹۹ انجام شد. شباهت عمدی چیدمان داخلی کلیسا به چیدمان کلیسای سنت پتر در رم گواهی بر بازدید دینتسن‌هوفر است[۳].
باسیلیکای راتگار تخریب شد تا راه برای سازه جدید باروک باز شود، ساخت آن در ۲۳ آوریل ۱۷۰۴ و با استفاده از بخشی از پی‌های باسیلیکای پیشین آغاز شد[۴]. در سال ۱۷۰۷، پوسته بنا تکمیل شد. سقف در سال ۱۷۰۸ به پایان رسید و فضای داخلی در سال ۱۷۱۲ تکمیل گردید. کلیسای صومعه‌ای جدید در ۱۵ اوت ۱۷۱۲ تقدیس شد. لوح تقدیس که توسط فون شلایفراس بر نما نصب شد، آن را به مسیح منجی تقدیم می‌کند[۵].
بنای باروک جدید، مانند بنای پیشین خود، به عنوان کلیسای صومعه و ضریح دفن سنت بونیفاتیوس عمل می‌کرد. در سال ۱۷۵۲، با ایجاد اسقف‌نشین فولدا، به مقام کلیسای جامع ارتقا یافت. در سال ۱۸۰۲، صومعه فولدا منحل شد و کارکرد کلیسای جامع به عنوان کلیسای صومعه پایان یافت، اما به عنوان مقر اسقف‌های فولدا به فعالیت خود ادامه داد.
در ۴ ژوئن ۱۹۰۵، در طول جشن‌های ۱۱۵۰مین سالگرد درگذشت سنت بونیفاتیوس، یک ترقه سرگردان در برج سمت راست فرود آمد و آتش‌سوزی ایجاد کرد (احتمالاً لانه‌های قدیمی کلاغ‌ها را آتش زد). برج سوخت و ناقوس‌های اوزانا و بونیفاتیوس نابود شدند. سایر بخش‌های کلیسای جامع آسیب ندیدند[۶].
پس از خسارات ناشی از حملات هوایی در طول جنگ جهانی دوم، کلیسای جامع برای مرمت تا سال ۱۹۵۴ بسته بود.
پاپ ژان پل دوم در ۱۷ و ۱۸ نوامبر ۱۹۸۰ از فولدا بازدید کرد. بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر در ۱۸ نوامبر در میدان کلیسای جامع برای شرکت در مراسم عشای ربانی در فضای باز که توسط پاپ برگزار شد، حضور داشتند.
جهت‌گیری
مانند باسیلیکای راتگار پیش از آن، و سنت پتر در رم، اما برخلاف اکثر قریب‌به‌اتفاق کلیساهای اروپایی، کلیسای جامع فولدا به سمت غرب جهت‌گیری شده است. نمای اصلی رو به میدان کلیسای جامع، نمای شرقی است و گروه سرایندگان (به آلمانی: choir) در انتهای غربی تالار میانی (به آلمانی: nave) قرار دارد. (باسیلیکای راتگار دارای یک گروه سرایندگان دوم در شرق بود که دینتسن‌هوفر آن را در بنای جدید خود تکرار نکرد)[۷].
ابعاد
کلیسای جامع ۹۹ متر طول و تا بالای گنبد ۳۹ متر ارتفاع دارد. نمای اصلی با دو برج به ارتفاع ۶۵ متر احاطه شده است[۸].
فرم و پلان
این بنا یک باسیلیکا است، با یک تالار میانی و دو تالار جانبی، و دو تالار عرضی که توسط بخش چهارسو از هم جدا شده‌اند و گنبد بر فراز آن قرار دارد. بنابراین، پلان یک صلیب با بازوهای دوگانه است[۹]. تالار میانی به سمت شرق با افزودن یک تالار پیش‌ورودی، دو برج نما و دو نمازخانه گنبدی ( نمازخانه سنت آندریاس و نمازخانه سنت یوهان) گسترش یافته است. فراتر از چهارسو و تالار عرضی شمالی، محراب‌گاه ادامه می‌یابد، با محراب اصلی و در پشت آن گروه سرایندگان، با سرداب سنت بونیفاتیوس در زیر آن. تالارهای جانبی به موازات تالار اصلی تا اتاق قبّه و نمازخانه مریم که مستقیماً به ساختمان‌های صومعه سابق متصل است، ادامه می‌یابند[۱۰].
نگارخانه
نمای جانبی- نمایی از سقف
نمای داخلی بسمت محراب
گنبد کلیسا از داخل
ارگ
ورودی اصلی
منبر
نمایی از بالا
محل ناقوس در برج جنوبی
سنگ یا حوض تعمید
نمای تالار اصلی
ناقوس‌های پایینی در برج جنوبی
آرامگاه سنت بونیفاتیوس
یادداشتها
منابع
- ↑ (به لاتین: Salvator)
- ↑ Leinweber, Bernd (2012). Der Dom zu Fulda. Parzeller. p. 8. ISBN 978-3790004434.
- ↑ Dölling, Regine (1999). Der Dom zu Fulda. Königstein im Taunus. p. 14. ISBN 978-3784525013.
- ↑ Brückner, Wolfgang (2001). Fulda: Ein Führer durch die Barockstadt. Parzeller. p. 32. ISBN 978-3790003260.
- ↑ Kramer, Gottfried (2005). Die Grabeskirche des heiligen Bonifatius. Lindenberg. p. 21. ISBN 978-3898702331.
- ↑ Hanke, Thomas (2015). Der Fuldaer Dom: Ein Kirchenführer. Michael Imhof Verlag. p. 45. ISBN 978-3731902096.
- ↑ Leinweber, Bernd (2012). Der Dom zu Fulda. Parzeller. p. 12. ISBN 978-3790004434.
- ↑ Hanke, Thomas (2015). Der Fuldaer Dom: Ein Kirchenführer. Michael Imhof Verlag. p. 18. ISBN 978-3731902096.
- ↑ Dölling, Regine (1999). Der Dom zu Fulda. Königstein im Taunus. p. 22. ISBN 978-3784525013.
- ↑ Kramer, Gottfried (2005). Die Grabeskirche des heiligen Bonifatius. Lindenberg. p. 34. ISBN 978-3898702331.
- تاریخ آلمان
- کلیسای کاتولیک
- تاریخ معماری
- معماری باروک
- معماری
- کلیساهای دارای گنبد
- فولدا