ژانگ چونگرن
ژانگ چونگرن | |||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 ژانگ چونگرن در سال ۱۹۳۵ | |||||||||
| زادهٔ | ۲۷ سپتامبر ۱۹۰۷[۱] | ||||||||
| درگذشت | ۸ اکتبر ۱۹۹۸ (۹۱ سال) | ||||||||
| ملیت | پادشاهی چین | ||||||||
| پیشه | مجسمهسازی | ||||||||
| همسر | شِـن پیو (ا. ۱۹۳۹) | ||||||||
| فرزندان | ۴ | ||||||||
| Chinese name | |||||||||
| نویسههای چینی سنتی | 張充仁 | ||||||||
| نویسههای چینی سادهشده | 张充仁 | ||||||||
| |||||||||
ژانگ چونگرن (انگلیسی: Zhang Chongren؛ ۲۷ سپتامبر ۱۹۰۷ – ۸ اکتبر ۱۹۹۸) که به نام چانگ چونگجن نیز شناخته میشود، یک مجسمهساز چینی بود که در اروپا بیشتر بهعنوان دوست هرژه، کاریکاتوریست بلژیکی و خالق ماجراهای تنتن، شناخته میشود.[۳] این دو هنگامی که ژانگ دانشجوی هنر در بروکسل بود با یکدیگر ملاقات کردند.[۴][۵][۶] ژانگ الهامبخش خلق شخصیت چانگ چون-چن، یکی از شخصیتهای تکرارشونده در داستانهای تنتن، بود.
زندگینامه
ژانگ در سال ۱۹۰۷ در شوجیاهویی (زی-کار-وی)، که آن زمان حومهٔ شانگهای، چین بود، بهعنوان پسر یک صنعتگر حکاک چوب متولد شد.[۷] ژانگ جوان در سنین پایین هر دو والدین خود را از دست داد و در یتیمخانهٔ فرانسوی یسوعی تو-سه-وه (اکنون توشانوان) بزرگ شد؛ جایی که از هفت سالگی بدانجا رفت و هنر و زبان فرانسوی را آموخت. پس از پایان تحصیلات در سال ۱۹۲۸، ژانگ در زمینهٔ طراحی برای صنعت فیلم و یک روزنامهٔ محلی مشغول به کار شد. در سال ۱۹۳۱، او بورسیهای برای تحصیل در فرهنگستان سلطنتی هنرهای زیبا در بلژیک دریافت کرد، جایی که با پیشنهاد استاد اگید رومبو، از نقاشی به مجسمهسازی روی آورد.[۷]
تأثیر بر هرژه
داستانهای اولیهٔ هرژه از ماجراهای تنتن بهشدت به کلیشهها برای ایجاد طنز وابسته بودند. این کلیشهها شامل بلشویکهای روسی شرور، آفریقاییهای تنبل و نادان، و آمریکاییهایی شامل گانگسترها، کابویها و سرخپوستان ایالات متحده آمریکا میشد.
در پایان انتشار روزنامهای سیگارهای فرعون، هرژه ذکر کرده بود که ماجرای بعدی تنتن (گل آبی) او را به چین خواهد برد. پدر گوسه، کشیش دانشجویان چینی در دانشگاه لوون، به هرژه نامه نوشت و از او خواست تا در نوشتن دربارهٔ چین حساسیت نشان دهد. هرژه پذیرفت و در بهار ۱۹۳۴، گوسه او را با ژانگ چونگرن آشنا کرد. این دو هنرمند جوان به سرعت دوستان نزدیک شدند و ژانگ هرژه را با تاریخ و فرهنگ چین و تکنیکهای هنر چینی آشنا کرد. آنها که همسن بودند، بسیاری از علاقهها و باورها را نیز با هم شریک بودند. هرژه حتی قول داد تا اعتبار نویسندگی را به ژانگ در کتاب بدهد، اما ژانگ این پیشنهاد را رد کرد. به واسطهٔ این تجربه، هرژه در گل آبی و ماجراهای بعدی تنتن تلاش کرد تا مکانهایی که تنتن از آنها بازدید میکرد، با دقت و صحت کامل به تصویر بکشد.
به عنوان نشانهای از قدردانی، هرژه شخصیت چانگ چون-چن را به گل آبی افزود.[۱]
دوستی با ژانگ باعث شد که هرژه بهطور فزایندهای از مشکلات استعمار آگاه شود، بهویژه پیشرویهای امپراتوری ژاپن به چین و مستعمرهٔ بینالمللی فاسد و استثماری شانگهای. نیلوفر آبی پیام ضداستعماری جسوری را منتقل میکند که برخلاف دیدگاه غالب در اروپا بود، دیدگاهی که به ژاپن و پروژههای استعماری آن همدلی داشت. در نتیجه، این اثر انتقاد شدید از سوی گروههای مختلف را به همراه داشت، از جمله اعتراض دیپلماتهای ژاپنی به وزارت امور خارجهٔ بلژیک.
بازگشت به چین
در پایان تحصیلاتش در بروکسل در سال ۱۹۳۵، ژانگ سفری به فرانسه، بریتانیا، هلند، آلمان، اتریش و ایتالیا داشت و سپس به چین بازگشت. پس از رسیدن به شانگهای در سال ۱۹۳۶، ژانگ چندین نمایشگاه از نقاشیها و مجسمههای خود برگزار کرد. او همچنین «استودیوی چونگرن» را تأسیس کرد، مدرسهٔ هنر معتبری که هنرمندان، معماران و چهرههای مشهور را جذب میکرد.[۷]
هرژه در طول تهاجم ژاپن به چین (که معمولاً بهعنوان آغاز جنگ دوم چین و ژاپن در نظر گرفته میشود) و جنگ داخلی چین، ارتباط خود با ژانگ را از دست داد. بیش از چهار دهه طول کشید تا این دو دوست دوباره یکدیگر را ملاقات کنند. در نمونهای از زندگی که هنر را بازتاب میدهد، هرژه توانست سالها پس از آنکه تنتن در صفحات پایانی تنتن در تبت شخصیت خیالی چانگ را نجات داد، دوباره با دوست قدیمی خود ژانگ تماس برقرار کند. ژانگ در جریان انقلاب فرهنگی چین، بهعنوان پاکبان خیابان مشغول به کار بود[۱] و سپس در دههٔ ۱۹۷۰ ریاست آکادمی هنرهای زیبا در شانگهای را بر عهده گرفت.
پس از آزادسازی اقتصادی چین در سال ۱۹۷۹، ژانگ در جامعهٔ هنری چین بهطور گسترده شناخته شد. مجموعهای از نقاشیهای رنگ روغن و مجسمههای او منتشر شد و در سالهای پایانی عمرش، به عنوان ویراستار و مترجم چندین کتاب هنری فعالیت کرد. از جمله پرترههایی که او کشید میتوان به رهبر عالیرتبهٔ چین، دنگ شیائوپینگ و رئیسجمهور فرانسه، فرانسوا میتران اشاره کرد.
ژانگ در سال ۱۹۸۱ به دعوت دولت فرانسه برای دیدار مجدد با هرژه به اروپا بازگشت. در سال ۱۹۸۹ تابعیت فرانسوی گرفت[۱] و در حومهٔ پاریس، نوژان-سور-مرن سکونت گزید و در همانجا درگذشت. اندکی پس از مرگ او، موزهای یادبود به نام او در کیباو، شانگهای تأسیس شد. تعدادی از نقاشیها و مجسمههای او در موزهٔ هنرهای زیبای چین در پکن و موزهٔ جنگهای انقلابی چین نگهداری میشوند.
منابع
- 1 2 3 4 Bocquet, José-Louis, and Fromental, Jean-Luc. The Adventures of Hergé (Drawn and Quarterly, 2011).
- ↑ Minhang District Chronicle Office (April 2010). 话说上海·闵行卷 (به چینی). Shanghai: Shanghai Cultural Publishing House. ISBN 978-7-80740-500-9.
- ↑ Paul Bevan, "Zhang Chongren, A Chinese Sculptor and his Part in Hergé’s Tintin and the Blue Lotus", Journal of The Royal Asiatic Society, Shanghai 80 (2020), pp. 277-299.
- ↑ "The great invisible wall in China". Asian Times. Archived from the original on 16 July 2009. Retrieved 26 May 2010.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:پیوند نامناسب (link) - ↑ "Comic strips shed light on Indonesia's colonial past". Jakarta Post. Archived from the original on 3 October 2010. Retrieved 26 May 2010.
- ↑ "Tintin at the top". The Times. Archived from the original on 15 June 2011. Retrieved 26 May 2010.
- 1 2 3 Kun, Zhang. "Tintin's forgotten friend". China Daily.
