تراسیمدس (پسر نستور)

در اسطوره‌شناسی یونانی، تراسیمدس (به یونانی باستان: Θρασυμήδης؛ به معنای جسور در اندیشه) شاهزاده‌ای از اهالی پیلوس (پلوپونز) و از شرکت‌کنندگان در جنگ تروآ بود.[۱]

خانواده

تراسیمدس بزرگ‌ترین پسر پادشاه نستور و اوریدیکه[۲] (یا آناکسیبیا[۳]) و برادر بزرگ‌تر آنتیلوخوس بود. دیگر خواهران و برادران او عبارت بودند از: پیسیستراتوس (ادیسه)، پیسیدیکه، پولیکاسته، پرسئوس (پسر نستور)، استراتیخوس، آرتوس، اخفرون و آنتیلوخوس.

اسطوره‌شناسی

در ایلیاد

تراسیمدس یکی از رهبران جوان و برجسته در کتاب ایلیاد بود، هرچند نقش او به اندازه برادرش پررنگ نیست. او در سراسر این نبرد با شجاعت تمام جنگید. در ایلیاد، او یکی از نگهبانان اصلی سپاه بود و در شبی که دیوار دفاعی یونانیان ساخته شد، حضور داشت. هنگامی که دیومدس (پسر تودوئوس) و اودیسئوس عازم یک مأموریت جاسوسی شدند، او پیش از حرکت، زره و شمشیر خود را به دیومدس بخشید. پس از آنکه برادرش به دست ممنون کشته شد، او به پدرش کمک کرد تا برای بازپس‌گیری پیکر بی‌جان برادرش بجنگد؛ اما به دلیل قدرت برتر ممنون، آن‌ها مجبور به عقب‌نشینی شدند و از آشیل کمک خواستند. در روایتی دیگر آمده است که او یک بار اودیسئوس را به اشتباه و به گمان اینکه یک گداست تازیانه زد؛ این رویداد پس از آن رخ داد که اودیسئوس تندیس مقدس و خوش‌یمن تروآ (پالادیوم) را دزدیده بود. او همچنین یکی از پهلوانان آخایی بود که وارد اسب تروآ شد.

تراسیمدس از این جنگ جان سالم به در برد و به همراه پدرش به خانه بازگشت و احتمالاً پس از درگذشت پدر، پادشاهی او را به ارث برد. با این حال گفته می‌شود که او سال‌ها با مهاجمانی که در قرن دوازدهم پیش از میلاد شهر پیلوس را غارت کردند — یعنی نیاکان اسپارتی‌ها — جنگید و این آغاز یک نبرد چند صد ساله میان مسینی و اسپارت بود.

در ادیسه

در کتاب ادیسه، هنگامی که تلماخوس برای جستجوی نشانه‌ای از پدر مفقودشده‌اش اودیسئوس عازم پیلوس شد، با تراسیمدس دیدار کرد.

در فرهنگ مدرن

در دهه ۱۹۶۰ میلادی، باستان‌شناس یونانی، اسپیریدون ماریناتوس، یک مقبره کندویی متعلق به عصر برنز را در نزدیکی ساحل ویدوکیلیا کشف کرد و از روی تخیل خود، آن را «آرامگاه تراسیمدس» نامید.[۴]

پانویس

  1. ↑ یولیوس هیگینوس، *افسانه‌ها* ۱۱۴
  2. ↑ هومر، ادیسه 3.451–52
  3. ↑ "Apollodorus, Library, book 1, chapter 9, section 9". www.perseus.tufts.edu. Retrieved 2024-03-09.
  4. ↑ Loy, Stocker & Davis 2021.

منابع

منابع اولیه

منابع جدید