محمد بن کالیش اذاب

محمد بن کالیش اذاب
شخصیت ماجراهای تن‌تن و میلو
نخستین حضورسرزمین طلای سیاه (۱۹۴۹)
پدیدآورهرژه
صداپیشهایو بارساک
دشمنباب الحر
دکتر مولر
اطلاعاتِ درون‌داستانی
عنوانامیر
پیشهرهبر، فرمانروا
افراد مهمعبدالله
تن‌تن
کاپیتان هادوک
خاستگاهخِمِد

محمد بن کالیش اذاب (فرانسوی: Mohammed Ben Kalish Ezab‎) یک شخصیت داستانی از مجموعه ماجراهای تن‌تن و میلو است که توسط هرژه خلق شده است. او نخستین بار در سال ۱۹۴۹ در نسخه دوم کتاب سرزمین طلای سیاه ظاهر شد. او فرمانروا و امیر خِمِد، یک کشور خیالی در شبه‌جزیره عربستان است و پدر عبدالله پسر شیطان و بی‌باکی است که باعث آزار و عصبانیت دیگر شخصیت‌ها می‌شود.

شخصیت در مجموعه

هویت و ویژگی‌ها

رچمی که از یک هلال و یک ستاره سفید تشکیل شده و زمینه‌ای شامل سه نوار افقی دارد؛ دو نوار قرمز در بالا و پایین نوار سبز قرار گرفته‌اند.
پرچم خِمِد.

محمد بن کالیش اذاب امیر کشور خیالی خِمِد است که در شبه‌جزیره عربستان واقع شده است.[۱] او همراه با پسرش عبدالله در کاخ هش‌ الهمم زندگی می‌کند که در فاصله‌ای از پایتخت وادسدا قرار دارد. هیچ اطلاعاتی درباره همسر او ارائه نشده است.[۲]

او شخصیتی بسیار تغییرپذیر و گاه ناپایدار دارد؛ می‌تواند پسرش را با تحسین بی‌حد و وصف ستایش کند و همزمان، وقتی قربانی شوخی‌های عبدلله می‌شود، او را نفرین کند. همچنین با کوچک‌ترین اشاره‌ای به رقیبش، شیخ باب الحر که قصد دارد او را سرنگون کند، خشمگین می‌شود.[۲] تاریخ‌نگار پاسکال اُری او را «نمونه‌ای از تضادها» توصیف می‌کند، کسی که می‌تواند بی‌وقفه از خشم به مهربانی گذر کند، با دشمنانش بی‌رحم باشد اما با کسانی که به آن‌ها احترام می‌گذارد مهمان‌نواز باشد و البته بیش از همه، پدری دلسوز باشد.[۳]

عبدالعزیز بن عبدالرحمن آل سعود، بنیان‌گذار عربستان سعودی

محمد بن کالیش اذاب با عینک‌های گرد و ریش کوتاه سیاه قابل شناسایی است و لباس سنتی شبه‌جزیره عربستان شامل دشداشه سفید، ردایی تیره و چفیه به تن دارد.[۴] شخصیت او از شاه عبدالعزیز بن عبدالرحمن آل سعود بنیان‌گذار عربستان سعودی در ۱۹۳۲ الهام گرفته شده و پسرش عبدالله از فیصل دوم پادشاه عراق، که در ۱۹۳۹ در سن ۳ سالگی به تخت سلطنت نشست ، الهام گرفته شده است.[۵] نام او بر اساس یک بازی با کلمات ساخته شده است: در گویش محلی بروکسلی (مارولی) که هرژه در کودکی با آن آشنا بود، «kaliche zap» به معنای «آب شیرین‌بیان» است؛ اصطلاحی که به‌طور غیررسمی برای اشاره به یک قهوهٔ بی‌مزه و آب‌زیپو به کار می‌رود.[۶][۷]

حضور در کتاب‌ها

محمد بن کالیش اذاب نخستین بار در سال ۱۹۴۹، در آخرین فریم صفحه سی و پنجم کتاب تن‌تن در سرزمین طلای سیاه ظاهر می‌شود، زمانی که نسخه دوم این ماجرا در مجلۀ تن‌تن منتشر شد.[۸][الف] در این داستان، دکتر مولر پسر او، عبدالله، را ربوده تا پدرش را وادار به امضای قراردادی با یک شرکت نفتی کند. تن‌تن به دنبال عبدالله می‌رود و در نهایت او را سالم و سلامت به پدرش بازمی‌گرداند.

در انبار زغال‌سنگ، امیر پسرش را به کاخ مولینسار می‌فرستد، زیرا از وقوع کودتا در خِمد بیم دارد. او در نهایت توسط رقیبش، باب الحر، سرنگون می‌شود و به مکانی پناه می‌برد که شباهت زیادی به پترا در اردن دارد و تن‌تن و کاپیتان هادوک به او می‌پیوندند. در پایان کتاب، محمد بن کالیش اذاب دوباره قدرت را به دست می‌گیرد.

امیر خِمِد قرار بود آخرین حضورش را در تن‌تن و هنر الفبا باشد، کتابی که به دلیل مرگ هرژه در سال ۱۹۸۳ ناتمام ماند. بر اساس طرح‌های اولیه داستان که توسط طراح کشیده شده بود، بن کالیش اذاب در این ماجرا قصد داشت در پایتخت خود یک موزه هنر معاصر برپا کند.[۹]

تحلیل شخصیت

همانند مهاراجه گایپاجاما یا موسکار دوازدهم پادشاه سیلداوی، محمد بن کالیش اذاب به عنوان یک حاکم روشن‌فکر معرفی شده که به رفاه مردمش اهمیت می‌دهد. همانند دیگر پادشاهان این ماجراها، او هدف دشمنانی طماع و بی‌وجدان قرار می‌گیرد که تن‌تن - مدافع حق و قهرمان یک آرمان عادلانه - در نهایت موفق می‌شود آنها را از سر راه بردارد.

بر اساس نظر مورخ کمیک پی‌یر اسکایلینگ، جذابیت موضوع سلطنت برای هرژه دوگانه است: از یک سو، نویسنده با نشان دادن سلطنت به‌عنوان تضمین‌کنندهٔ ثبات سیاسی کشور، عقاید سیاسی خود را بیان می‌کند؛ از سوی دیگر، این موضوع اجازه می‌دهد تا در کتاب‌ها فضایی از داستان‌های افسانه‌ای حفظ شود، فضایی که برای آثار نوجوانان ضروری است. بنابراین یک الگو تکرار می‌شود: همان‌طور که عصای سلطنت، نماد قدرت پادشاه سیلداوی است، نفت ابزار قدرت و مشخصهٔ امیر است. اگر کنترل آن را از دست بدهد، موقعیت او در رأس کشور به خطر می‌افتد.[۱۰]

محمد بن کالیش اذاب همچنین به عنوان یک حاکم فرهیخته و باسواد معرفی شده، همان‌طور که نامهٔ دقیق و شیوای او به تن‌تن در کتاب انبار زغال‌سنگ نشان می‌دهد. با این حال، این تسلط کامل بر زبان نوشتاری با نادانی گفته‌ها و رفتارهای اغراق‌آمیز و غیرمنطقی او تضاد دارد.[۱۱]

اما مورخ ماتیو بوشار برعکس معتقد است که ظرافت واژگان امیر (مثلاً «این یاقوت ناب»، «بچهٔ کوچولوی عزیز»، «کیک کوچک عسلی من») تنها در عمل، حماقت این گونه اظهار نظرها و همچنین ادامهٔ استبداد شرقی است.[۱۲]

با این حال، اگرچه او به قدرت مطلقه می‌اندیشد، بن کالیش اذاب در ادارهٔ کشورش بسیار ناتوان است و همواره هدف کودتاهای رقیبش، شیخ باب الحر قرار می‌گیرد.

در واقع او «غیرقابل عمل» است؛ ویژگی‌ای که در شخصیت‌های شرقی در آثار هرژه بارها دیده می‌شود، همان‌طور که بوشار اشاره می‌کند: «از اولین ماجراجویی‌های تن‌تن در خاورمیانه تا آخرین آنها، تقریباً همیشه کسانی که در داستان اقدام می‌کنند و اوضاع را کنترل می‌کنند، شخصیت‌های غربی هستند.»[۱۲]

ناتوانی امیر نهایتاً در عدم توانایی او برای اعمال قدرت بر پسرش عبدالله نمود پیدا می‌کند.[۱۲]

اقتباس

در سریال انیمیشنی ماجراهای تن‌تن که در سال ۱۹۹۱ با همکاری استودیو فرانسوی ایلیپسنیم و شرکت انیمیشن کانادایی نلوانا تولید شد، صداپیشهٔ شخصیت عبدالله توسط بازیگر فرانسوی ایو بارساک است.

منابع

یادداشت‌ها

  1. ↑ نسخهٔ اول تن‌تن در سرزمین طلای سیاه از سال ۱۹۳۹ در مجلهٔ لو پتی ونتیم منتشر شد، اما انتشار آن اوایل ماه مه ۱۹۴۰ به‌دلیل آغاز اشغال بلژیک توسط نیروهای آلمان نازی در جریان جنگ جهانی دوم متوقف شد.

پانویس

  1. ↑ Nattiez, Renaud (2017). Le dictionnaire Tintin. Honoré Champion. p. 19. ISBN 9782745345653.
  2. 1 2 Sertillanges, Thomas (2013). "Abdallah, l'autre petit prince". Les personnages de Tintin dans l'histoire: 41–42.
  3. ↑ Ory, Pascal (2014). "Les Arabes, plus ou moins antipathiques mais jamais neutres". Le rire de Tintin: 123.
  4. ↑ "Ben Kalish Ezab". tintin.com. Retrieved 2022-01-13.
  5. ↑ Pajon, Léo (2015). "Le mirage des sables". Tintin : Les arts et les civilisations vus par le héros d'Hergé. Geo, Éditions Moulinsart. pp. 62–65. ISBN 978-2-8104-1564-9.
  6. ↑ Couvreur, Daniel (2014). "Parlez-vous l'arumbaya ou le syldave (à la mode bruxelloise) ?". Le rire de Tintin: 100–101.
  7. ↑ Préaux, Alain; Justens, Daniel (2012). Tintin, ketje de Bruxelles. Casterman. p. 136. ISBN 978-2-203-01716-0.
  8. ↑ "L'Or Noir, planche 35, parue dans Le Petit Vingtième". bellier.co. Retrieved 2022-01-13.
  9. ↑ Saux, Volker (2015). "L'Alph-Art en questions". Tintin : Les arts et les civilisations vus par le héros d'Hergé. Geo, Éditions Moulinsart. pp. 129–132. ISBN 978-2-8104-1564-9.
  10. ↑ Skilling, Pierre (2001). Mort aux tyrans! - Tintin, les enfants, la politique. Études culturelles. Québec: Nota bene. p. 191. ISBN 978-2895180777.
  11. ↑ Douvry, Jean-François (1990). Les pays imaginaires de la bande dessinée. Saint-Égreve: Dauphylactère. p. 47.
  12. 1 2 3 Bouchard, Mathieu (2010). "Tintin au Moyen-Orient". Confluences Méditerranée (75): 227–239. Retrieved 2025-12-10.

کتاب‌شناسی

کتاب‌های اصلی تن‌تن

  • Hergé (1971). Tintin au pays de l'or noir. Tournai: Casterman. p. 62. ISBN 2203001143.
  • Hergé (1958). Coke en stock. Tournai: Casterman. p. 62. ISBN 978-2-203-00118-3. Retrieved 2025-12-10.

کتاب‌‌های دیگر

  • Assouline, Pierre (1996). Hergé. Folio. Paris: Gallimard. p. 820. ISBN 978-2-07-040235-9.
  • Collectif (2012). Les personnages de Tintin dans l'histoire - Les événements qui ont inspiré l'œuvre d'Hergé. Vol. 2. Historia, hors-série / Le Point. p. 130. ISBN 9782897051044.
  • Collectif (2014). Le rire de Tintin - Les secrets du génie comique d'Hergé. L'Express, Beaux Arts Magazine. p. 136. ISSN 0014-5270.
  • Mozgovine, Cyrille (1992). De Abdallah à Zorrino - Dictionnaire des noms propres de Tintin. Casterman. p. 283. ISBN 978-2203017115.
  • Peeters, Benoît (2006). Hergé, fils de Tintin. Champs essais. Paris: Flammarion. p. 627. ISBN 978-2-08-123474-1. Retrieved 2025-12-10.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.