آشپزی جنوب آسیا

آشپزی جنوب آسیا شامل روش آشپزی سنتی جمهوری‌های جنوب آسیای امروزی بنگلادش، هند، مالدیو، نپال، پاکستان و سری‌لانکا می‌شود که گاهی اوقات پادشاهی بوتان و امارت افغانستان را در بر می‌گیرد. همچنین گاهی اوقات تحت تأثیر آشپزی آسیایی و فراتر از شبه قاره هند قرار گرفته است.

چاپاتی، نوعی نان تخت، بخشی رایج از وعده‌های غذایی است که در بسیاری از مناطق شبه قاره هند میل می‌شود. دیگر غذاهای اصلی شامل بسیاری از غذاها مانند برنج، نان روتی تهیه شده از آرد آتا و لوبیا می‌شود.

غذاها در این منطقه از جهان با انواع مختلف فلفل قرمز، فلفل سیاه، میخک و سایر گیاهان و ادویه‌های قوی همراه با روغن حیوانی قی طعم دار می‌شوند. زنجبیل ماده‌ای است که می‌توان از آن در غذاهای شبه قاره استفاده کرد. زنجبیل خرد شده با گوشت سرخ می‌شود و ترشی زنجبیل اغلب همراه برنج آب‌پز است. برای تهیه دسر از آب زنجبیل و زنجبیل جوشانده در شربت استفاده می‌شود. از زردچوبه و زیره اغلب برای تهیه کاری استفاده می‌شود.

گوشت‌های رایج شامل گوشت بره، بز، ماهی، مرغ و گوشت گاو است. گوشت گاو در هند کمتر از سایر غذاهای آسیای جنوبی رایج است زیرا گاو در هندوئیسم جایگاه ویژه ای دارد. ممنوعیت گوشت گاو تا حدودی شامل گوشت گاومیش و غژگاو نیز می‌شود. گوشت خوک به عنوان یک غذای تابو توسط همه مسلمانان در نظر گرفته می‌شود و تابو نیست، اما بسیاری از هندوها از آن اجتناب می‌کنند، اگرچه معمولاً در برخی مناطق مانند شمال شرقی هند و گوا مصرف می‌شود. انواع دسرهای بسیار شیرین که از فراورده لبنی استفاده می‌کنند نیز در غذاهای شبه قاره هند یافت می‌شود. مواد اصلی دسرهای شبه قاره هند شیر، بادام آسیاب شده، آرد عدس، روغن و شکر است. فرنی یک پودینگ برنج بر پایه لبنیات است که یک نوع دسر رایج است.

بیش از پنج هزار سال است که بسیاری از غذاهای شبه قاره شناخته شده‌اند. مردم دره سند، که در شمال غربی شبه قاره هند ساکن شدند، به شکار لاک پشت و تمساح پرداختند. آنها همچنین غلات، گیاهان و گیاهان وحشی را جمع‌آوری می‌کردند. بسیاری از غذاها و مواد تشکیل دهنده از دوره سند (حدود ۳۳۰۰–۱۷۰۰ قبل از میلاد) هنوز هم رایج هستند. برخی از آنها شامل گندم، جو، برنج، تمرهندی، بادمجان و خیار است.

هندی‌ها در طول تاریخ خود از سبزیجات برگ دار، عدس و فرآورده‌های شیری مانند ماست و روغنی استفاده کرده‌اند. از ادویه‌هایی مانند زیره و گشنیز نیز استفاده می‌کردند. فلفل سیاه، که بومی هند است، اغلب در سال ۴۰۰ پس از میلاد مورد استفاده قرار گرفت. یونانی‌ها زعفران را آوردند و چینی‌ها چای را معرفی کردند. مردم پرتغالی و بریتانیایی‌ها ۱۷۰۰ سال پس از میلد، فلفل قرمز، سیب‌زمینی و گل کلم را رایج کردند. مغول‌ها که پس از سال ۱۲۰۰ وارد هند شدند، غذا را یک هنر می‌دانستند و بسیاری از غذاهایشان با ۲۵ ادویه طبخ می‌شد. آنها همچنین از گلاب، بادام هندی، کشمش و بادام استفاده می‌کردند.

• 
  صفحه ای از نعمت نامه نصیرالدین شاهی ، کتاب غذاهای لذیذ و آشپزی. این هنر زیبای ساخت فرنی را مستند می‌کند.
• 
  نسخه خطی هندی قرون وسطایی ( حدود قرن شانزدهم) که نشان می‌دهد سمبوسه سرو می‌شود.

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «South Asian cuisine». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲ مارس ۲۰۲۵.