پرونده نام مسافر
پرونده نام مسافر انگلیسی: Passenger Name Record که معمولاً با سرواژهٔ پی‌ان‌آر (PNR) شناخته می‌شود، رکوردی در پایگاه دادهٔ یک سامانه رزرواسیون رایانه‌ای است که اطلاعات مربوط به برنامهٔ سفر یک مسافر یا گروهی از مسافران را که با هم سفر می‌کنند در خود نگه می‌دارد. اطلاعات موجود در این پرونده بسته به نوع رزرو می‌تواند از داده‌هایی اندک، مانند نام مسافر، برنامهٔ سفر و وضعیت صدور بلیت، تا مجموعهٔ گسترده‌تری از اطلاعات تماس، پرداخت، صندلی، بار و درخواست‌های ویژه را دربرگیرد.[۱]
مفهوم پرونده نام مسافر در آغاز در صنعت هواپیمایی پدید آمد؛ به‌ویژه برای مواردی که مسافر برای رسیدن به مقصد خود به پروازهای چند شرکت هواپیمایی نیاز داشت و اطلاعات رزرو باید میان آنها مبادله می‌شد. انجمن بین‌المللی ترابری هوایی و خطوط هوایی برای آمریکا برای مبادلهٔ چنین اطلاعاتی استانداردهای پیام‌رسانی میان شرکت‌های هواپیمایی را در چارچوب «روش‌های پیام‌رسانی بین‌خطی رزروهای صنعت هواپیمایی» تدوین کرده‌اند. این استاندارد که با نام AIRIMP شناخته می‌شود، مرجع استانداردهای مورد توافق صنعت برای پیام‌های بین‌خطی رزرو مسافر است.[۲]
استاندارد واحدی که شکل و همهٔ محتویات داخلی هر پرونده نام مسافر را در تمامی سامانه‌های رزرواسیون تعیین کند وجود ندارد. هر سامانهٔ رزرواسیون یا سامانهٔ میزبانی می‌تواند ساختار داخلی ویژهٔ خود را داشته باشد. بااین‌حال، نیاز به مبادلهٔ اطلاعات میان شرکت‌های هواپیمایی، آژانس‌های مسافرتی و سامانه‌های توزیع جهانی باعث شده است که محتوای پرونده‌ها در سامانه‌های عمده شباهت‌های فراوانی داشته باشد.[۲]
ایجاد و تبادل پرونده
هنگامی که مسافر برنامهٔ سفری را رزرو می‌کند، آژانس مسافرتی، شرکت هواپیمایی یا وبگاه فروش بلیت یک پرونده نام مسافر در سامانهٔ رزرواسیونی که از آن استفاده می‌کند ایجاد می‌کند. این سامانه ممکن است بخشی از یکی از سامانه‌های بزرگ توزیع جهانی، مانند آمادئوس، سابری یا تراول‌پورت باشد. اگر رزرو مستقیماً از شرکت هواپیمایی انجام شود، پرونده ممکن است در سامانهٔ رزرواسیون خود شرکت یا سامانه‌ای که آن شرکت برای میزبانی رزروهایش به کار می‌گیرد نگهداری شود.
پرونده‌ای که برنامهٔ اصلی سفر در آن ایجاد می‌شود گاه «پروندهٔ اصلی» نامیده می‌شود. در پایگاه دادهٔ مربوط، این پرونده با یک شناسهٔ بازیابی یا شمارهٔ مرجع رزرو قابل بازیابی است. این شناسه را نباید از نظر فنی با خود پرونده نام مسافر یکسان دانست: پرونده مجموعهٔ اطلاعات رزرو است، در حالی که شناسهٔ بازیابی کدی است که برای یافتن آن پرونده در سامانه به کار می‌رود.
اگر همهٔ بخش‌های سفر را شرکت یا سامانهٔ دارندهٔ پروندهٔ اصلی انجام ندهد، اطلاعات لازم از پرونده به سامانه‌های رزرواسیون شرکت‌هایی که بخش‌های دیگر سفر را انجام می‌دهند فرستاده می‌شود. هر یک از این سامانه‌ها می‌تواند نسخهٔ خود را از پرونده ایجاد و برای آن شناسهٔ بازیابی ویژه‌ای صادر کند. شناسه‌های نسخه‌های ایجادشده به سامانهٔ دارندهٔ پروندهٔ اصلی بازگردانده می‌شوند تا ارتباط میان رکوردها حفظ شود. به این ترتیب، تغییر وضعیت یک بخش از سفر می‌تواند به دیگر سامانه‌های درگیر نیز منتقل شود.
اگر شرکت هواپیمایی و آژانس مسافرتی از یک سامانهٔ میزبانی مشترک استفاده کنند، ممکن است شناسهٔ بازیابی آنها یکسان باشد؛ اما در سفرهایی که چند سامانهٔ مستقل درگیرند، یک برنامهٔ سفر می‌تواند چند شناسهٔ بازیابی متفاوت داشته باشد.
گرچه پرونده نام مسافر در اصل برای سفر هوایی ایجاد شد، سامانه‌های رزرواسیون امروزی می‌توانند اطلاعات مربوط به هتل، اجاره خودرو، جابه‌جایی فرودگاهی، سفرهای ریلی و دیگر خدمات سفر را نیز در همان پرونده یا در ارتباط با آن نگهداری کنند.
کاربرد و آشفتگی اصطلاحات در فارسی
برای Passenger Name Record و شناسهٔ مربوط به آن در منابع فارسی اصطلاح یکدست و تثبیت‌شده‌ای به کار نمی‌رود و، افزون بر تفاوت در برابرگذاری، خودِ «پرونده» و «کد بازیابی پرونده» نیز در بسیاری از منابع با یکدیگر خلط شده‌اند.
در نسخه‌های مختلف فارسی وبگاه هواپیمایی قطر برای PNR صورت‌هایی چون «شماره بایگانی نام مسافر»، «مورد ثبت‌شده تحت نام مسافر» و «شماره PNR» دیده می‌شود؛ همین شرکت برای کدی که مسافر با آن رزرو خود را بازیابی می‌کند اصطلاح «شماره مرجع رزرو» را به کار می‌برد و در صفحهٔ مدیریت رزرو نیز آن را «شماره مرجع رزرو (PNR)» می‌نامد.[۳][۴][۵]
در دیگر منابع فارسی نیز صورت‌های متفاوتی یافت می‌شود. «رکورد نام مسافر» برای خود PNR و «کد PNR» برای شناسهٔ آن به کار رفته است؛[۶] منبع دیگری از «رکورد رزرو مسافر» برای PNR و «شناسه رزرو» برای کد بازیابی استفاده می‌کند؛[۷] و در منابع دیگر «سوابق نام مسافر»،[۸] «کد مرجع رزرو»،[۹] «شماره رزرو» یا «کد رزرو» نیز دیده می‌شود.[۱۰] برخی سامانه‌های تجاری نیز PNR را مستقیماً «شماره مرجع رزرو ایرلاین» تعریف می‌کنند.[۱۱]
بخشی از این آشفتگی از کاربرد مجازی سرواژهٔ PNR برای «شناسهٔ پرونده» ناشی می‌شود. در معنای فنی، PNR خودِ رکورد یا پروندهٔ حاوی اطلاعات رزرو است، در حالی که record locator یا booking reference شناسه‌ای برای بازیابی آن رکورد است. در رابط‌های کاربری شرکت‌های هواپیمایی و گفتار روزمرهٔ صنعت سفر، بااین‌حال، PNR بسیار اوقات به خودِ این کد نیز گفته می‌شود. برای روشن نگه‌داشتن این تمایز، در این مقاله «پرونده نام مسافر» برای خود رکورد و «شناسهٔ بازیابی» یا «شمارهٔ مرجع رزرو» برای کد مربوط به آن به کار رفته است.
اجزای پرونده
از دید فنی، در بسیاری از سامانه‌های سنتی رزرواسیون پیش از تکمیل رزرو پنج جزء اصلی باید در پرونده وارد شده باشند:
- نام مسافر؛
- اطلاعات تماس آژانس مسافرتی یا دفتر شرکت هواپیمایی؛
- اطلاعات مربوط به صدور بلیت، شامل شمارهٔ بلیت یا مهلت صدور بلیت؛
- برنامهٔ سفر شامل دست‌کم یک بخش سفر که برای همهٔ مسافران ثبت‌شده در همان پرونده مشترک باشد؛
- نام فردی که اطلاعات را ارائه داده یا رزرو را انجام داده است.
اطلاعات دیگری، مانند زمان ثبت و کد شبه‌شهر آژانس، ممکن است به‌طور خودکار به پرونده افزوده شوند. تغییرات انجام‌شده در پرونده نیز معمولاً در تاریخچهٔ آن ثبت می‌شوند.
پس از تکمیل اطلاعات اصلی، سامانهٔ رزرواسیون یک شناسهٔ بازیابی یکتا صادر می‌کند. این شناسه معمولاً حرفی یا حرفی‌عددی است و در حالت عادی با تغییر اطلاعات رزرو عوض نمی‌شود، هرچند جدا کردن یک پروندهٔ چندمسافری به پرونده‌های مستقل می‌تواند به ایجاد شناسه‌های جدید بینجامد.
افزون بر داده‌های اصلی، پرونده نام مسافر ممکن است اطلاعات بسیار بیشتری دربرداشته باشد. انجمن بین‌المللی ترابری هوایی تأکید می‌کند که محتوای PNR بسته به رزرو متفاوت است و می‌تواند بسیار محدود یا شامل داده‌های شخصی حساس باشد.[۱] در مقررات اتحادیه اروپا نیز فهرستی از داده‌هایی که ممکن است در PNR وجود داشته باشد آمده است؛ از جمله تاریخ رزرو و صدور بلیت، تاریخ سفر، نام، اطلاعات تماس، شیوهٔ پرداخت، برنامهٔ کامل سفر، اطلاعات برنامهٔ مسافر دائمی، آژانس مسافرتی، وضعیت سفر، اطلاعات بلیت، صندلی، اشتراک کد، بار و تغییرات تاریخی پرونده.[۱۲]
اطلاعات تکمیلی پرونده می‌تواند شامل موارد زیر باشد:
- جزئیات کرایه و محدودیت‌های مربوط به بلیت؛
- مالیات‌ها و هزینه‌های پرداخت‌شده؛
- روش پرداخت که ممکن است بر شیوهٔ بازپرداخت اثر بگذارد؛
- شمارهٔ تلفن و نشانی آژانس، اطلاعات تماس مسافر در مبدأ و مقصد و دیگر راه‌های تماس؛
- سن مسافر، در مواردی مانند کودک بدون همراه یا مسافر سالمندی که به کمک نیاز دارد؛
- اطلاعات برنامه مسافر دائمی؛
- تخصیص صندلی یا درخواست نوع خاصی از صندلی؛
- درخواست‌های خدمات ویژه، مانند غذای خاص، کمک با صندلی چرخدار یا دیگر خدمات کمکی؛
- اطلاعات خدمات دیگر که برای یک یا چند شرکت هواپیمایی درگیر در رزرو فرستاده می‌شود؛
- یادداشت‌های شرکت هواپیمایی یا تأمین‌کننده دربارهٔ وضعیت رزرو، درخواست‌های ویژه، شناسهٔ بازیابی داخلی شرکت یا مهلت صدور بلیت.
در بعضی مسیرها و کشورها، شرکت‌های هواپیمایی همچنین موظف‌اند اطلاعاتی را برای مقام‌های مرزی یا امنیتی فراهم کنند. این اطلاعات ممکن است شامل جنسیت، تابعیت، مشخصات گذرنامه، تاریخ و محل تولد و داده‌های اطلاعات پیشاپیش مسافر باشد. اطلاعات پیشاپیش مسافر و PNR دو مجموعه‌دادهٔ متفاوت‌اند: داده‌های پیشاپیش مسافر عمدتاً اطلاعات هویتی و سند سفر هستند، در حالی که PNR از فرایند رزرو و مدیریت سفر پدید می‌آید؛ بااین‌حال، اطلاعات پیشاپیش مسافرِ گردآوری‌شده می‌تواند در PNR نیز ثبت شود.[۱][۱۲]
درخواست‌های خدماتی
دو نوع دادهٔ متداول در پرونده‌های رزرو، «درخواست خدمات ویژه» و «اطلاعات خدمات دیگر» هستند.
درخواست خدمات ویژه برای درخواست خدمتی مشخص برای مسافر به کار می‌رود؛ مانند غذای ویژه، کمک به مسافر دارای محدودیت حرکتی یا حمل برخی تجهیزات پزشکی. این درخواست معمولاً نیازمند پاسخ یا اقدام شرکت هواپیمایی است.
اطلاعات خدمات دیگر معمولاً اطلاعاتی است که برای آگاه کردن یک یا چند شرکت هواپیمایی از وضعیت یا ویژگی خاصی در رزرو فرستاده می‌شود و الزاماً مستلزم پاسخ نیست. این اطلاعات می‌تواند شامل شمارهٔ بلیت، جزئیات تماس در مقصد یا اطلاعات لازم برای ارائهٔ خدمات به مسافر باشد.
پرونده ممکن است همچنین حاوی یادداشت‌هایی باشد که شرکت هواپیمایی پس از دریافت یا پردازش رزرو به سامانهٔ آژانس می‌فرستد؛ برای نمونه شناسهٔ بازیابی شرکت هواپیمایی، پاسخ به درخواست خدمات ویژه یا یادآوری مهلت صدور بلیت.
کدهای داخلی
در برخی سامانه‌های رزرواسیون که ساختار آنها از سامانهٔ تاریخی «پارس» تأثیر گرفته است، اجزای پرونده با کدهای تک‌نویسه‌ای شناخته می‌شوند. هنگام کار مستقیم با پایانهٔ متنی سامانه، این کدها برای ایجاد یا ویرایش پرونده استفاده می‌شوند. کدهای سنتی شامل این مواردند:
-— نام مسافر؛0— اطلاعات بخش سفر، از جمله تعداد صندلی‌ها، وضعیت رزرو و کلاس کرایه؛1— شناسه‌های پرونده‌های مرتبط؛2— شناسایی مالک پرونده، مانند شرکت هواپیمایی یا کاربر سامانه؛3— اطلاعات خدمات دیگر یا درخواست خدمات ویژه مربوط به شرکت‌های هواپیمایی دیگر؛4— اطلاعات خدمات دیگر یا درخواست خدمات ویژه مربوط به شرکت هواپیمایی میزبان؛5— یادداشت‌ها؛6— مشخصات فردی که اطلاعات یا تغییرات را ارائه کرده است؛7— اطلاعات صدور بلیت، از جمله شمارهٔ بلیت؛8— مهلت صدور بلیت؛9— شماره‌های تماس.
این ساختار تاریخی را نباید به‌عنوان قالب یگانهٔ همهٔ سامانه‌های رزرواسیون امروزی در نظر گرفت.
ذخیره‌سازی
پرونده‌های نام مسافر ممکن است در سامانهٔ رزرواسیون خود شرکت هواپیمایی یا نزد شرکت ارائه‌دهندهٔ سامانهٔ رزرواسیون و توزیع جهانی نگهداری شوند. از شرکت‌های عمده‌ای که چنین خدماتی ارائه کرده‌اند می‌توان به آمادئوس، سابری، گالیلئو و ورلدسپن اشاره کرد.[۱۳]
در سفرهایی که چند شرکت یا سامانه درگیرند، نسخه‌هایی از اطلاعات یک پرونده می‌تواند در چند سامانهٔ متفاوت وجود داشته باشد. به همین دلیل، «یک رزرو» از دید مسافر الزاماً به معنای وجود تنها یک رکورد فنی در تنها یک پایگاه داده نیست.
حریم خصوصی
میزان اطلاعات شخصی موجود در پرونده نام مسافر از دیرباز یکی از موضوعات بحث دربارهٔ حریم خصوصی اطلاعاتی بوده است. اگرچه برای ایجاد یک رزرو ساده ممکن است داده‌های نسبتاً اندکی لازم باشد، پرونده در عمل می‌تواند شامل نام کامل، تاریخ سفر، نشانی و اطلاعات تماس، داده‌های پرداخت، شمارهٔ صندلی، جزئیات بار، اطلاعات برنامهٔ مسافر دائمی و درخواست‌های خدمات ویژه باشد.[۱][۱۲]
درخواست‌های خدمات ویژه یا برخی داده‌های دیگر ممکن است به‌طور غیرمستقیم اطلاعات حساسی دربارهٔ مسافر آشکار کنند. برای نمونه، گزارشی از مرکز اطلاعات حریم خصوصی الکترونیکی در سال ۲۰۰۴ اشاره می‌کرد که ترجیحات غذایی یا درخواست کمک پزشکی و حرکتی می‌تواند اطلاعاتی دربارهٔ باورهای دینی یا وضعیت جسمانی مسافر دربر داشته باشد.[۱۴]
یکی دیگر از مسائل حریم خصوصی، امکان دسترسی به جزئیات رزرو با استفاده از شمارهٔ مرجع رزرو و اطلاعات شناسایی ساده‌ای مانند نام خانوادگی است. برای نمونه، هواپیمایی قطر در اطلاعیهٔ حریم خصوصی خود هشدار می‌دهد که در اختیار گذاشتن شمارهٔ مرجع رزرو می‌تواند به اشخاص دیگر امکان دسترسی به اطلاعات رزرو را بدهد.[۳]
قوانین مربوط به مدت نگهداری و استفاده از داده‌های PNR میان حوزه‌های قضایی متفاوت است. در اتحادیهٔ اروپا، دستورالعمل سال ۲۰۱۶ دربارهٔ استفادهٔ انتظامی از PNR مقرر می‌کند داده‌های گردآوری‌شده برای مقاصد مشخص مربوط به جرایم تروریستی و جرایم سنگین پردازش شوند. بر اساس همین دستورالعمل، داده‌هایی که مستقیماً هویت مسافر را آشکار می‌کنند پس از شش ماه باید پوشانده شوند و دورهٔ کلی نگهداری داده پنج سال است.[۱۲]
استفادهٔ دولتی
داده‌های پرونده نام مسافر افزون بر کاربرد تجاری در مدیریت رزرو، در شماری از کشورها برای ارزیابی مرزی و اجرای قانون نیز به کار می‌روند. مقام‌های دولتی ممکن است شرکت‌های هواپیمایی را ملزم کنند داده‌های موجود PNR را پیش از ورود یا خروج پرواز در اختیار آنها قرار دهند.
برای نمونه، نیروی مرزی استرالیا اعلام می‌کند که داده‌های PNR برای ارزیابی خطر مسافران ورودی و خروجی و در زمینه‌هایی چون مقابله با تروریسم، قاچاق مواد مخدر، تقلب هویتی، قاچاق انسان و دیگر جرایم فراملی به کار می‌رود.[۱۵]
در کانادا نیز شرکت‌های هواپیمایی تجاری موظف‌اند اطلاعات پیشاپیش مسافر و داده‌های موجود PNR را پیش از ورود پرواز در اختیار آژانس خدمات مرزی کانادا قرار دهند تا برای ارزیابی خطر مسافران استفاده شود.[۱۶]
توافق‌های بین‌المللی اشتراک داده‌های پی‌ان‌آر
انتقال داده‌های PNR میان شرکت‌های هواپیمایی و دولت‌ها، به‌ویژه هنگامی که داده از یک حوزهٔ قضایی به حوزهٔ دیگری منتقل می‌شود، موضوع چندین توافق بین‌المللی دربارهٔ امنیت، حریم خصوصی و حفاظت از داده‌ها بوده است.
اتحادیهٔ اروپا و ایالات متحده
اتحادیه اروپا و ایالات متحده آمریکا توافقی دربارهٔ استفاده و انتقال داده‌های PNR به وزارت امنیت میهن ایالات متحده آمریکا دارند. توافق کنونی در سال ۲۰۱۲ لازم‌الاجرا شد و چارچوبی برای انتقال داده‌های مسافران پروازهای میان اتحادیهٔ اروپا و ایالات متحده و استفاده از آنها برای پیشگیری، کشف، تحقیق و پیگرد جرایم تروریستی و برخی جرایم سنگین فراملی فراهم می‌کند.[۱۷]
این توافق برای دسترسی، حفاظت، پوشاندن تدریجی عناصر شناسایی‌کننده و مدت نگهداری داده‌ها قواعدی تعیین کرده است. داده‌های PNR در ارتباط با جرایم فراملی می‌توانند تا ده سال و در ارتباط با تروریسم تا پانزده سال نگهداری شوند؛ اطلاعات شناسایی‌کننده پس از شش ماه پوشانده می‌شوند و پس از پنج سال داده‌ها به پایگاه غیرفعال با محدودیت‌های بیشتر منتقل می‌شوند.[۱۷]
اتحادیهٔ اروپا و استرالیا
توافق میان اتحادیهٔ اروپا و استرالیا دربارهٔ انتقال داده‌های PNR شرکت‌های هواپیمایی به مقام‌های مرزی استرالیا در ۱ ژوئن ۲۰۱۲ لازم‌الاجرا شد. این توافق چارچوب حقوقی انتقال داده از شرکت‌هایی را که داده‌های خود را در حوزهٔ قضایی اتحادیهٔ اروپا پردازش می‌کنند فراهم می‌کند و برای استفاده، نگهداری و افشای داده‌ها تضمین‌هایی در نظر گرفته است.[۱۵]
اتحادیهٔ اروپا و کانادا
اتحادیهٔ اروپا و کانادا پس از چندین سال مذاکره، توافق تازه‌ای دربارهٔ انتقال و پردازش داده‌های PNR تهیه کردند. توافق در اکتبر ۲۰۲۴ امضا شد و شورای اتحادیهٔ اروپا در آوریل ۲۰۲۵ تصمیم مربوط به انعقاد رسمی آن را تصویب کرد.[۱۸]
این توافق شرایط انتقال و پردازش داده‌های PNR از اتحادیهٔ اروپا به کانادا را برای پیشگیری، کشف، تحقیق و پیگرد تروریسم و جرایم سنگین فراملی تعیین می‌کند و شامل مقرراتی دربارهٔ حفاظت از داده‌ها، نظارت مستقل، دسترسی اشخاص به داده‌های خود، درخواست اصلاح اطلاعات و محدودیت پردازش داده‌های حساس است.[۱۹]
تفاوت با اطلاعات پیشاپیش مسافر
پرونده نام مسافر با اطلاعات پیشاپیش مسافر یکسان نیست. اطلاعات پیشاپیش مسافر عمدتاً از اسناد هویتی و مسافرتی به دست می‌آید و شامل مواردی چون نام، تاریخ تولد، جنسیت، تابعیت و مشخصات گذرنامه است. در مقابل، داده‌های PNR عمدتاً در جریان رزرو و مدیریت سفر ایجاد می‌شوند و می‌توانند اطلاعاتی مانند مسیر سفر، شیوهٔ پرداخت، آژانس صادرکننده، صندلی، بار و درخواست‌های خدماتی را دربرگیرند.[۱]
در برخی سامانه‌ها، اطلاعات پیشاپیش مسافر پس از دریافت به پرونده نام مسافر نیز افزوده می‌شود؛ ازاین‌رو این دو مجموعه‌داده می‌توانند هم‌پوشانی پیدا کنند، اما منشأ و کارکرد اصلی آنها متفاوت است.[۱۲]
جستارهای وابسته
- سامانه اطلاعات پیشاپیش مسافر
- فهرست مسافران
- بلیت هواپیما
- بلیت الکترونیکی
- سامانه رزرواسیون رایانه‌ای
- سامانه توزیع جهانی
- گذرنامه ماشین‌خوانا
- قرارداد بین‌خطی
- حریم خصوصی اطلاعاتی
برای مطالعهٔ بیشتر
- فارل, هنری; نیومن, آبراهام (2019). Of Privacy and Power: The Transatlantic Struggle over Freedom and Security (in English). انتشارات دانشگاه پرینستون.
جستارهای وابسته
منابع
- 1 2 3 4 5 "API-PNR Toolkit". انجمن بین‌المللی ترابری هوایی (in English). Retrieved 26 سپتامبر 2026.
- 1 2 "Airline Industry Reservations Interline Message Procedures (AIRIMP)". انجمن بین‌المللی ترابری هوایی (in English). Retrieved 26 سپتامبر 2026.
- 1 2 «اطلاعیه حریم خصوصی». هواپیمایی قطر. دریافت‌شده در ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «اطلاعیه حریم خصوصی». هواپیمایی قطر. دریافت‌شده در ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «مدیریت رزرو». هواپیمایی قطر. دریافت‌شده در ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «بلیت خروج چیست؟ اثبات سفر خروجی توضیح داده شده». OnwardTicket. دریافت‌شده در ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «راهنمای خواندن اطلاعات روی کارت پرواز و معنی تمام کدها». مای سفر. دریافت‌شده در ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «همکاری گروه لوفتهانزا با آمادئوس برای تحول در سیستم رزرو پرواز». سفرنویسان. دریافت‌شده در ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «همه آنچه باید از کارت پرواز بدانید». خودروبانک. دریافت‌شده در ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «استعلام بلیط هواپیما با کد ملی». زوم‌لایف. دریافت‌شده در ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «پورتال وایت‌لیبل گردشگری برای آژانس‌ها». اسکای‌گیت. دریافت‌شده در ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 4 5 "Directive (EU) 2016/681 on the use of passenger name record (PNR) data". یور-لکس (in English). 27 آوریل 2016. Retrieved 26 سپتامبر 2026.
- ↑ اشتراوس, مایکل (2010). Value Creation in Travel Distribution (in English).
- ↑ Electronic Privacy Information Center (2004). Privacy & Human Rights: An International Survey of Privacy Laws and Developments 2004 (in English). pp. 80–81.
{{cite book}}:|نویسنده=نام عام دارد (کمک) - 1 2 "Collection of passenger name records". نیروی مرزی استرالیا (in English). Retrieved 26 سپتامبر 2026.
- ↑ "Advance Passenger Information / Passenger Name Record Data". آژانس خدمات مرزی کانادا (in English). Retrieved 26 سپتامبر 2026.
- 1 2 "EU–US agreement on airline passenger name record data". یور-لکس (in English). Retrieved 26 سپتامبر 2026.
- ↑ "Passenger name record data: Council concludes EU-Canada agreement". شورای اتحادیه اروپا (in English). 14 آوریل 2025. Retrieved 26 سپتامبر 2026.
- ↑ "EU–Canada agreement on passenger name record data". یور-لکس (in English). Retrieved 26 سپتامبر 2026.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Passenger name record». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۶.
- بلیت هواپیما
- حریم خصوصی داده‌ها
- طبقهبندی اطلاعات
- فناوری مسافرتی