کارت ورود مسافر
کارت ورود مسافر (انگلیسی: Arrival card) سند یا فرمی است که مقام‌های مهاجرت یا مرزی برخی کشورها از مسافران ورودی می‌خواهند هنگام ورود یا پیش از آن تکمیل کنند. این کارت برای ثبت ورود مسافر و گردآوری اطلاعاتی به کار می‌رود که ممکن است در گذرنامه یا دیگر اسناد سفر موجود نباشد؛ از جمله محل اقامت در کشور مقصد، هدف و مدت سفر و گاه اطلاعات مربوط به سلامت، سوابق کیفری، گمرک یا قرنطینه.[۱]
الزام به تکمیل کارت ورود از کشوری به کشور دیگر متفاوت است. ممکن است همهٔ مسافران، تنها اتباع خارجی یا اعضای معینی از یک گروه مسافرتی ملزم به تکمیل آن باشند. در برخی کشورها برای هر مسافر کارت جداگانه لازم است و در برخی موارد اظهارنامه‌ای خانوادگی پذیرفته می‌شود. کارت ورود نیز جای روادید، گذرنامه یا دیگر شرایط ورود را نمی‌گیرد و معمولاً در کنار آنها بخشی از تشریفات مرزی است.[۱][۲]
نام و اصطلاح در فارسی
برای این سند در فارسی چند تعبیر نزدیک به هم به کار می‌رود. در یک راهنمای فارسیِ رسمیِ اداره خدمات مهاجرت ژاپن، اصطلاح «کارت ورود» به کار رفته و توضیح داده شده است که این کارت معمولاً در باجهٔ شرکت هواپیمایی، بخش مهاجرت فرودگاه یا داخل هواپیما در اختیار مسافر قرار می‌گیرد.[۳] در رسانه‌ها و منابع گردشگری فارسی، «کارت ورود الکترونیکی»، «کارت ورود دیجیتال» و «فرم ورود» نیز دیده می‌شود. برای نمونه، یورونیوز فارسی سند تازهٔ ورود به هند را «کارت ورود الکترونیکی» نامیده است،[۴] و در منابع فارسی مربوط به مالزی هر دو تعبیر «فرم ورود» و «کارت ورود دیجیتال» برای سامانهٔ ورود این کشور به کار رفته است.[۵][۶]
«کارت ورود مسافر» تعبیر توصیفی روشن‌تری است، زیرا آن را از کاربردهای دیگر «کارت ورود»، مانند کارت دسترسی به ساختمان یا محل، متمایز می‌کند. «کارت ورود و خروج» نیز گاه برای اسنادی به کار می‌رود که دو بخش ورود و خروج را یکجا دارند، اما با کارت ورود به‌تنهایی یکسان نیست. اصطلاح اصلی همچنین فقط «فرم» نیست و در بسیاری از کشورها نام رسمی آن واقعاً نوعی «کارت» است.
کارکرد
هدف اصلی کارت ورود آن است که مقام‌های مرزی اطلاعات لازم برای بررسی ورود مسافر و ثبت آن را دریافت کنند. نیروی مرزی استرالیا، برای نمونه، کارت مسافر ورودی را سندی برای شناسایی مسافر و ایجاد سابقه‌ای مؤثر از ورود او به کشور تعریف می‌کند. این کارت در استرالیا علاوه بر اطلاعات مهاجرتی، نقش اظهارنامه دربارهٔ برخی الزامات بهداشتی، شخصیتی، گمرکی و قرنطینه‌ای را نیز دارد.[۱]
داده‌های کارت ممکن است برای اهداف آماری نیز استفاده شوند. پیش از گسترش سامانه‌های الکترونیکی، اطلاعات ثبت‌شده بر کارت‌های کاغذی در بسیاری از کشورها یکی از منابع آمار ورود مسافران و مهاجرت کوتاه‌مدت بود. با جایگزینی کارت‌های کاغذی با ثبت دیجیتال، بخش بزرگی از این اطلاعات مستقیماً وارد سامانه‌های مرزی می‌شود.
کارت ورود را نباید با روادید یکی دانست. روادید مجوزی است که در صورت لزوم پیش از سفر یا هنگام ورود صادر می‌شود، در حالی که کارت ورود وسیله‌ای برای ارائه و ثبت اطلاعات مسافر است. اداره مهاجرت سنگاپور نیز صریحاً اعلام می‌کند که کارت ورود این کشور «روادید نیست».[۲]
اطلاعات درج‌شده
اطلاعات مورد درخواست با توجه به قوانین هر کشور متفاوت است. بااین‌حال، کارت‌های ورود معمولاً بخشی از اطلاعات زیر را درخواست می‌کنند:[۱]
- نام و نام خانوادگی مسافر؛
- تاریخ تولد؛
- تابعیت؛
- شماره و مشخصات گذرنامه؛
- شمارهٔ پرواز یا مشخصات کشتی یا وسیلهٔ نقلیهٔ ورودی؛
- کشور یا محل آغاز آخرین بخش سفر؛
- هدف سفر؛
- مدت موردنظر برای اقامت؛
- نشانی محل اقامت در کشور مقصد؛
- شغل یا وضعیت اقامتی؛
- اطلاعات تماس؛
- پاسخ به برخی پرسش‌های مهاجرتی، بهداشتی یا مربوط به سوابق کیفری؛
- اظهار اطلاعات مربوط به کالاهایی که باید به گمرک یا مأموران قرنطینه اعلام شوند.
مسافر معمولاً با امضا یا تأیید الکترونیکی گواهی می‌کند که اطلاعات ارائه‌شده درست و کامل است. ارائهٔ اطلاعات نادرست ممکن است بر اجازهٔ ورود یا وضعیت مهاجرتی شخص تأثیر بگذارد. نیروی مرزی استرالیا، برای نمونه، هشدار می‌دهد که اتباع غیر استرالیایی در صورت ارائهٔ اطلاعات نادرست ممکن است با پیامدهای مهاجرتی روبه‌رو شوند.[۱]
ارتباط با اظهارنامهٔ گمرکی
کارت ورود در برخی کشورها با اظهارنامه گمرکی ترکیب شده است و در برخی دیگر این دو سند جداگانه‌اند. در کارت ترکیبی، مسافر علاوه بر اطلاعات شخصی و سفر باید دربارهٔ کالا، مواد غذایی، گیاهان، داروها، مقدار پول نقد یا دیگر اقلام مشمول مقررات گمرکی و قرنطینه نیز پاسخ دهد.
برای نمونه، کارت مسافر ورودی استرالیا پرسش‌هایی دربارهٔ کالاهای ممنوع یا محدود، مواد غذایی و زیستی و دیگر اقلام مشمول کنترل مرزی دارد.[۱] ازاین‌رو ماهیت و محتوای کارت ورود تنها مهاجرتی نیست و بسته به کشور می‌تواند چند کارکرد مرزی را در یک سند گرد آورد.
کارت ورود کاغذی
در شکل سنتی، کارت ورود برگه‌ای کاغذی بود که شرکت هواپیمایی یا دیگر شرکت حمل‌ونقل پیش از رسیدن به مرز در اختیار مسافر قرار می‌داد. مسافر آن را در هواپیما، کشتی یا پایانهٔ ورودی تکمیل می‌کرد و هنگام کنترل گذرنامه به مأمور مرزی تحویل می‌داد.
در بعضی نظام‌ها، کارت ورود همراه با کارت خروج صادر می‌شد. مأمور مرزی بخش ورود را هنگام ورود دریافت می‌کرد و بخش خروج تا زمان ترک کشور نزد مسافر یا در گذرنامهٔ او باقی می‌ماند. این روش امکان تطبیق ورود و خروج مسافر را فراهم می‌کرد.
استفاده از کارت کاغذی با گسترش گذرنامه‌های ماشین‌خوانا، ثبت الکترونیکی اطلاعات مسافر و سامانه‌های خودکار کنترل مرزی در بسیاری از کشورها کاهش یافته است.
کارت ورود الکترونیکی
در سال‌های اخیر شماری از کشورها کارت کاغذی را با کارت ورود الکترونیکی یا کارت ورود دیجیتال جایگزین کرده‌اند. در چنین سامانه‌ای، مسافر معمولاً اطلاعات خود را پیش از سفر از طریق وبگاه یا برنامهٔ رسمی دولت ثبت می‌کند.
سنگاپور
سنگاپور کارت کاغذی ورود و خروج خود را با «کارت ورود سنگاپور» الکترونیکی جایگزین کرده است. اداره مهاجرت و نقاط بازرسی سنگاپور استفاده از کارت کاغذی را از ۲۷ مارس ۲۰۲۰ متوقف کرد. مسافران مشمول باید اطلاعات ورود خود را حداکثر در سه روز پیش از رسیدن ارائه کنند. این سامانه همچنین اظهارنامهٔ الکترونیکی سلامت را دربرمی‌گیرد.[۲]
همهٔ مسافران، به‌جز گروه‌های مشخصی مانند افرادی که بدون عبور از کنترل مهاجرتی تنها در حال ترانزیت‌اند، مشمول مقررات این سامانه‌اند. ثبت کارت از طریق سامانهٔ رسمی دولت رایگان است.[۲]
مالزی
مالزی نیز سامانهٔ «کارت ورود دیجیتال مالزی» را برای ثبت اطلاعات مسافران خارجی به کار می‌برد. این سامانه تحت ادارهٔ مهاجرت مالزی است و ثبت اطلاعات از طریق درگاه رسمی آن انجام می‌شود.[۷]
تایلند
تایلند از سال ۲۰۲۵ «کارت ورود دیجیتال تایلند» را جایگزین کارت کاغذی سنتی کرده است. اتباع خارجی، چه از راه هوایی، زمینی یا دریایی وارد کشور شوند، در حالت معمول باید اطلاعات خود را حداکثر سه روز پیش از ورود به‌صورت برخط ثبت کنند. مسافرانی که صرفاً در حال ترانزیت‌اند و از کنترل مهاجرتی عبور نمی‌کنند از این الزام مستثنا هستند.[۸]
سامانهٔ تایلند اطلاعات شخصی، مشخصات سفر، محل اقامت و برخی داده‌های مربوط به سلامت را دریافت می‌کند و خود کارت دیجیتال جایگزین روادید نیست.[۸]
استرالیا
استرالیا از نمونه‌های کشورهایی است که همچنان کارت کاغذی مسافر ورودی را به‌طور گسترده استفاده می‌کند. بیشتر مسافران ورودی باید این کارت را تکمیل کنند. کارت معمولاً پیش از ورود در هواپیما یا کشتی توزیع می‌شود یا پس از رسیدن در پایانه در اختیار مسافر قرار می‌گیرد.[۱]
دولت استرالیا هم‌زمان در حال گذار تدریجی به یک سامانهٔ دیجیتال با عنوان «اظهارنامهٔ سفر استرالیا» است. این طرح از سال ۲۰۲۴ به‌صورت آزمایشی آغاز شد و دولت در سال ۲۰۲۶ اعلام کرد قصد دارد آن را تا پایان سال ۲۰۲۷ در همهٔ فرودگاه‌ها و بنادر بین‌المللی گسترش دهد و کارت کاغذی مسافر ورودی را به‌تدریج کنار بگذارد.[۹]
بریتانیا
در بریتانیا مسافران غیر عضو منطقه اقتصادی اروپا برای چندین دهه هنگام ورود ملزم به تکمیل «کارت فرود» بودند. این کارت اطلاعات پایهٔ مسافر و سفر را ثبت می‌کرد و هنگام ورود به مأمور نیروی مرزی بریتانیا تحویل داده می‌شد.
وزارت کشور بریتانیا در سال ۲۰۱۷ برنامهٔ حذف این سامانه را در چارچوب دیجیتالی‌شدن کنترل مرزی اعلام کرد. الزام تکمیل کارت فرود سرانجام از ۲۰ مه ۲۰۱۹ برای همهٔ مسافران باقی‌مانده لغو شد.[۱۰][۱۱]
حذف کارت‌های کاغذی بخشی از گذار بریتانیا به استفادهٔ بیشتر از داده‌های الکترونیکی مسافران، گذرنامه‌های زیست‌سنجشی و دروازه‌های خودکار کنترل مرزی بود.
تفاوت با اسناد مشابه
کارت ورود مسافر با چند سند دیگر مرتبط است، اما کارکرد یکسانی ندارد.
کارت خروج اطلاعات مربوط به خروج مسافر از کشور را ثبت می‌کند. در برخی کشورها ورود و خروج در دو بخش یک سند واحد ثبت می‌شده است.
اظهارنامه گمرکی عمدتاً دربارهٔ کالاها، پول نقد و اقلامی است که مسافر از مرز عبور می‌دهد. ممکن است این اظهارنامه با کارت ورود ترکیب شود یا سندی جداگانه باشد.
روادید مجوز درخواست یا اجازهٔ ورود بر اساس مقررات مهاجرتی است و کارت ورود جای آن را نمی‌گیرد.
کارت پرواز سندی است که شرکت هواپیمایی برای سوار شدن مسافر به پرواز صادر می‌کند و ارتباطی با ثبت مهاجرتی ورود به کشور ندارد.
کارت مهاجرت نیز در برخی کشورها سندی جداگانه برای ثبت و پیگیری وضعیت اتباع خارجی در طول اقامت است و الزاماً معادل کارت ورود نیست.
جستارهای وابسته
- کارت خروج
- کنترل مرزی
- کنترل گذرنامه
- مهاجرت
- گذرنامه
- روادید
- اظهارنامه گمرکی
- کارت پرواز
- کارت مهاجرت
- سامانه اطلاعات پیشاپیش مسافر
- پرونده نام مسافر
جستارهای وابسته
منابع
- 1 2 3 4 5 6 7 "Incoming Passenger Card" (in English). نیروی مرزی استرالیا. Retrieved 26 سپتامبر 2026.
- 1 2 3 4 "SG Arrival Card (SGAC) with Electronic Health Declaration" (in English). اداره مهاجرت و نقاط بازرسی سنگاپور. Retrieved 26 سپتامبر 2026.
- ↑ «راهنمای فارسی اداره خدمات مهاجرت ژاپن» (PDF). اداره خدمات مهاجرت ژاپن. دریافت‌شده در ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «مقررات جدید برای ورود به هند؛ مسافران باید یک فرم آنلاین را ۷۲ ساعت پیش از سفر تکمیل و ارسال کنند». یورونیوز فارسی. ۳ اکتبر ۲۰۲۵. دریافت‌شده در ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۶.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «کارت ورود دیجیتال مالزی چگونه تکمیل کنیم؟». ایران تو مالزی. دریافت‌شده در ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «فرم ورود به مالزی». دریافت‌شده در ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ "Malaysia Digital Arrival Card" (in English). اداره مهاجرت مالزی. Retrieved 26 سپتامبر 2026.
- 1 2 "Thailand Digital Arrival Card" (in English). اداره مهاجرت تایلند. Retrieved 26 سپتامبر 2026.
- ↑ "Australia Travel Declaration to be rolled out nationwide" (in English). نیروی مرزی استرالیا. 13 ژوئیه 2026. Retrieved 26 سپتامبر 2026.
- ↑ "'Outdated' landing cards to be withdrawn as part of digital border transformation" (in English). وزارت کشور بریتانیا. 5 اوت 2017. Retrieved 26 سپتامبر 2026.
- ↑ "About this release: Immigration statistics, year ending June 2019" (in English). وزارت کشور بریتانیا. Retrieved 26 سپتامبر 2026.
- مدارک مسافرت بین‌المللی
- هوانوردی غیرنظامی