خانه مایل‌الوتد

کتاب ولادت اسکندر

خانه مایل‌الوتد (خانه رو به میخ‌گاه) (انگلیسی: Succedent house) یا بیت‌المایل، در اختربینی سنتی و احکام نجوم به خانه‌هایی گفته می‌شود که بلافاصله پس از خانه‌های وتدی (اوتاد، میخ‌گا‌ه‌ها) قرار دارند.[۱] در هر چارک از دایره‌بروج، چرخه پس از یک وتد با خانهٔ مایل‌الوتد ادامه می‌یابد. بر این پایه، از میان دوازده خانهٔ زایچه، چهار خانهٔ دوم، پنجم، هشتم و یازدهم خانه‌های مایل‌الوتد به‌شمار می‌روند.

ریشه‌شناسی

در سنت اخترگویی هلنیستی، به این خانه‌ها «ئه‌پانافورا» (ἐπανφορά) می‌گفتند که به معنای «بازبالاآمدن» یا «پیروی کردن» است؛ زیرا این خانه‌ها به دنبال اوتاد (که قوی‌ترین جایگاه‌ها هستند) می‌آیند.[۲] واژهٔ لاتین «Succedent» نیز از ریشهٔ succedere به معنای جانشین شدن یا پیروی کردن گرفته شده است. در نجوم دورهٔ اسلامی به این جایگاه‌ها «مایل‌الوتد» می‌گفتند.

ویژگی‌ها در اختربینی

از نظر درجهٔ توان و نیرومندی، خانه‌های مایل‌الوتد در جایگاهی میانی قرار دارند؛ یعنی از خانه‌های وتدی (اوتاد) ضعیف‌تر و از خانه‌های زایل‌الوتد (ساقط) نیرومندترند.[۳] سیاره‌هایی که در این خانه‌ها جای می‌گیرند، نشانگر پایداری، ثبات، اندوخته‌ها و منابع مالی یا حمایتی هستند و توانایی رشد و باروری تدریجی را دارایند.

خانه‌های چهارگانهٔ مایل‌الوتد

چهار خانهٔ مایل‌الوتد و دلالت‌های سنتی آن‌ها عبارتند از:

  • خانهٔ دوم: نشانگر دارایی‌ها، منابع مالی، اموال منقول و معیشت فرد است.
  • خانهٔ پنجم: ناظر بر فرزندان، خلاقیت، تفریح، عشق و بخت نیک است.
  • خانهٔ هشتم: مربوط به اموال دیگران، ارث، بدهی‌ها، دگرگونی‌های ژرف و مرگ است.
  • خانهٔ یازدهم: با دوستان، امیدها، آرزوها، حامیان و سودهای حاصل از کار پیوند دارد.

جستارهای وابسته

پانویس

  1. ↑ Joseph Crane. A Practical Guide to Traditional Astrology. ARHAT Publications, 1997, p. 21.
  2. ↑ Dorian Gieseler Greenbaum. The Daimon in Hellenistic Astrology. Brill, 2015, p. 132.
  3. ↑ William Lilly. Christian Astrology. London, 1647, p. 49.

منابع

  • Crane, Joseph. A Practical Guide to Traditional Astrology. Orleans, Massachusetts: ARHAT, 1997.
  • Greenbaum, Dorian Gieseler. The Daimon in Hellenistic Astrology. Leiden: Brill, 2015.
  • Lilly, William. Christian Astrology. London, 1647.

منابع