خانه دوم در زایچه
خانهٔ دوم در زایچه، دومین خانه از دوازده خانهٔ زایچه در اختربینی است. در سنت‌های قدیم اختربینی، این خانه بیش از همه به مال، دارایی، معیشت، وسایل زندگی، سود و زیان و امکانات مادی شخص نسبت داده می‌شد و در متون دورهٔ اسلامی با نام بیت‌المال نیز شناخته می‌شد. در برخی مکاتب جدیدتر، مفاهیمی چون ارزش‌های شخصی، احساس امنیت مادی و ارزش‌گذاری شخص بر داشته‌ها و توانایی‌های خود نیز به دلالت‌های آن افزوده شده‌اند.
در این مقاله، خانه برای house، یعنی یکی از دوازده بخش زایچه، و بیت برای domicile، یعنی برجی که جایگاه فرمانروایی طبیعی یک اختر دانسته می‌شود، به کار می‌رود؛ متون کهن چنین تمایز واژگانی ثابتی نداشتند و «بیت» را برای هر دو مفهوم و گاه به معنای برج یا جایگاه نیز به کار می‌بردند.[۱]
دلالت‌های این مقاله مربوط به متون قدیمی و تاریخی هستند و اعتبار علمی ندارند. پژوهش‌های تجربی نتوانسته‌اند توانایی زایچه و جایگاه‌های اختربینی را در توصیف یا پیش‌بینی معتبر ویژگی‌های انسان اثبات کنند و اختربینی در دانش معاصر شبه‌علم به‌شمار می‌رود؛ ازاین‌رو این احکام از نظر تاریخ علم و فرهنگ قابل مطالعه‌اند، اما نباید برای تصمیم‌های مالی یا دیگر تصمیم‌های واقعی به آنها اتکا کرد.[۲][۳]
جایگاه در زایچه
خانهٔ دوم بلافاصله پس از خانهٔ یکم قرار دارد و نخستین خانه از گروه مایل‌الاوتاد است. سه خانهٔ مایل‌الوتد دیگر پنجم، هشتم و یازدهم هستند.
در نظام سنتی، خانه‌های مایل‌الاوتاد پس از خانه‌های وتدی قرار می‌گیرند و از این رو از لحاظ قوت جایگاهی میانه میان خانه‌های وتدی و زایل‌الاوتاد برای آنها در نظر گرفته می‌شد.
در روش خانه‌های برج کامل، خانهٔ دوم تمام دومین برج پس از برج طالع است. در روش‌های دیگر تقسیم خانه، مرز آن بر پایهٔ قواعد هندسی متفاوتی تعیین می‌شود؛ بنابراین ممکن است اختری در یک روش داخل خانهٔ دوم و در روشی دیگر در خانهٔ یکم یا سوم قرار گیرد.
ویژگی‌های کلی
| ویژگی | شرح |
|---|---|
| شماره | دوم |
| نام تاریخی در سنت اسلامی | بیت‌المال |
| دلالت اصلی سنتی | مال، معیشت، دارایی و وسایل زندگی |
| رده | مایل‌الوتد |
| خانهٔ پیشین | خانهٔ یکم |
| خانهٔ پسین | خانهٔ سوم |
| خانهٔ مقابل | خانهٔ هشتم |
| دارایی در سنت اروپایی | اموال منقول، پول، درآمد، سود و زیان |
| دلالت‌های بیرونی | شیرخوارگی و خوراک، معیشت، لوازم خانه، یاران و پیشهٔ فرزندان |
| عضو بدن در سنت اروپایی | گردن و بخش پشتی آن تا شانه‌ها |
| فرح اختر | ندارد |
| خداوند خانه | خداوند برجی که خانهٔ دوم در آن قرار گرفته است |
نام و پیشینه
بیت‌المال در سنت اسلامی
در متون دورهٔ اسلامی، نام بیت‌المال برای خانهٔ دوم کاربرد داشت. ابوالصقر قبیصی در المدخل الی صناعة احکام النجوم خانهٔ دوم را «بیت‌المال و المعاش و الاعوان» می‌نامد؛ یعنی خانهٔ مال، معیشت و یاران یا مددکاران.[۴]
این نام نشان می‌دهد که «مال» در این سنت تنها به پول نقد محدود نبود و مفهوم گسترده‌تری شامل آنچه وسیلهٔ معاش و پشتیبانی شخص شمرده می‌شد در بر می‌گرفت.
قبیصی در همان بخش روایتی از زادان‌فرخ اندرزگر نقل می‌کند که در آن سه خداوند مثلثهٔ خانهٔ مال برای بررسی وضعیت مالی در دوره‌های مختلف زندگی به کار می‌روند؛ خداوند نخست برای بخش آغازین عمر، خداوند دوم برای میانه و خداوند سوم برای بخش پایانی. او همچنین محل قرارگیری قوی‌ترین خداوند مثلثه را برای تشخیص منشأ مال در نظر می‌گیرد.[۵]
بیرونی
ابوریحان بیرونی در التفهیم برای خانهٔ دوم مجموعه‌ای از دلالت‌ها را ذکر می‌کند که تنها به ثروت محدود نیستند. در ترجمهٔ رمزی رایت، این موارد عبارت‌اند از شیرخوارگی و تغذیه، معیشت، لوازم و نیازمندی‌های خانه، یاران یا مددکاران، آسیب چشم در صورت نحوست، و پیشه یا کار فرزندان.[۶]
وجود «خوراک» و «لوازم زندگی» در این فهرست نشان می‌دهد که مفهوم تاریخی خانهٔ دوم به وسایل حفظ و تأمین زندگی نزدیک بوده و صرفاً مترادف ثروت یا سرمایه نبوده است.
سنت یونانی‌مآب
در اختربینی دورهٔ یونانی‌مآب، خانهٔ دوم افزون بر ارتباط با معاش و دارایی، نامی تیره‌تر نیز داشت و در برخی منابع دروازهٔ هادس یا «دروازهٔ جهان زیرین» خوانده می‌شد.[۷]
در نظام برج کامل، برج دوم نسبت به برج طالع هیچ‌یک از چهار نظر اصلیِ تسدیس، تربیع، تثلیث یا مقابله را تشکیل نمی‌دهد. در اصطلاح اختربینی یونانی‌مآب، چنین دو برجی یکدیگر را «نمی‌بینند» یا از یکدیگر رویگردان‌اند. همین وضعیت از عواملی دانسته شده که سبب شده است خانهٔ دوم در برخی منابع کهن جایگاهی دشوارتر از تصویری داشته باشد که اختربینی جدید از «خانهٔ پول» ارائه می‌کند.[۸]
هیچ‌یک از هفت اختر سنتی نیز در دستگاه فرح‌های سیاره‌ای دارای فرح در خانهٔ دوم نیست.
دلالت‌های سنتی
دلالت‌های خانهٔ دوم در منابع تاریخی مختلف یکسان نیستند، اما مال، معیشت و آنچه زندگی شخص را از لحاظ مادی پشتیبانی می‌کند در بیشتر سنت‌های غربی و اسلامی محور اصلی آن بوده است.
| منبع یا سنت | دلالت‌های منسوب به خانهٔ دوم |
|---|---|
| سنت یونانی‌مآب | معاش، دارایی و منابع؛ در برخی منابع «دروازهٔ هادس» |
| قبیصی | مال، معیشت و یاران یا مددکاران[۵] |
| روایت اندرزگر نزد قبیصی | مال در آغاز، میانه و پایان عمر بر پایهٔ خداوندان مثلثهٔ خانه[۵] |
| بیرونی | تغذیه، معیشت، لوازم خانه، مددکاران، برخی احکام چشم و پیشهٔ فرزندان[۶] |
| ویلیام لیلی | ثروت و فقر، مال منقول، پول، سود و زیان، وام و دارایی شخصی[۹] |
| اختربینی جدید | پول و دارایی، منابع شخصی، ارزش‌های فردی، امنیت مادی و گاه ارزش‌گذاری شخص بر خود |
| اختربینی هندی | ثروت انباشته، خانواده، گفتار، خوراک، چهره و دهان |
مال، معیشت و درآمد
مهم‌ترین دلالت سنتی خانهٔ دوم مال و معیشت است. این مفهوم در منابع قدیم مجموعه‌ای از ثروت، درآمد، وسایل زندگی و امکان تأمین نیازهای مادی را شامل می‌شد.
ویلیام لیلی در Christian Astrology در سدهٔ هفدهم، خانهٔ دوم را محل داوری دربارهٔ «دارایی یا بخت مالی» پرسش‌کننده، ثروت یا فقر، همهٔ اموال منقول، پول قرض‌داده‌شده، سود و منفعت و نیز زیان و خسارت می‌داند.[۹]
در این دستگاه میان اموال منقول و زمین و ملک ثابت تمایز گذاشته می‌شد. اموال شخصی‌ای که قابلیت جابه‌جایی دارند عمدتاً به خانهٔ دوم نسبت داده می‌شدند، در حالی که زمین، خانه و املاک غیرمنقول از موضوعات اصلی خانهٔ چهارم به شمار می‌رفتند.[۱۰]
از همین رو در اختربینی پرسشی، پرسشی دربارهٔ پول نقد، جواهر، وسیلهٔ شخصی یا مال گمشده می‌توانست به خانهٔ دوم مربوط شود، اما پرسش دربارهٔ خود زمین یا ملک لزوماً به این خانه تعلق نداشت.
دارایی و وسایل زندگی
مفهوم «مال» در منابع قدیمی از پول گسترده‌تر است. دارایی‌های منقول، اثاث، ذخایر و چیزهایی که صاحب زایچه برای زندگی در اختیار دارد در حوزهٔ خانهٔ دوم قرار می‌گرفتند.
دبورا هولدینگ دلالت‌های سنتی و متأخر این خانه را شامل منابع، آسایش مادی، درآمد، دارایی شخصی، موجودی و سرمایه، سود، پول قرض‌داده‌شده و پشتیبانی مادی دیگران می‌شمارد.[۱۰]
این برداشت با تعبیر «بیت‌المال و المعاش» در سنت اسلامی هم‌پوشانی دارد، هرچند فهرست جزئی دلالت‌ها در مؤلفان مختلف متفاوت بوده است.
خوراک و تغذیه
بیرونی شیرخوارگی و تغذیه را در شمار دلالت‌های خانهٔ دوم قرار می‌دهد.[۶] ابراهیم بن عزرا نیز در سنت اروپایی قرون وسطی خوراک را با این خانه مرتبط کرده است.[۱۰]
پیوند میان خانهٔ نخست و دوم در این تعبیر روشن است: خانهٔ نخست به تن و زندگی نسبت داده می‌شد و خانهٔ دوم به چیزهایی که آن زندگی را از نظر مادی تغذیه و پشتیبانی می‌کنند.
این پیوند در اختربینی هندی حتی گسترده‌تر شده و خوراک، دهان و گفتار در کنار ثروت از دلالت‌های شناخته‌شدهٔ خانهٔ دوم به شمار می‌روند.
خداوند خانهٔ دوم
در داوری سنتی، تنها خود خانهٔ دوم بررسی نمی‌شد؛ خداوند خانهٔ دوم یا، در زبان برخی منابع قدیمی، صاحب بیت‌المال اهمیت اساسی داشت.
خداوند خانهٔ دوم اختری است که بر برجی که خانهٔ دوم در آن قرار گرفته فرمانروایی دارد. در روش برج کامل، این برج دومین برج پس از طالع است. در روش‌های خانه‌بندی دیگر، خداوند بر پایهٔ برج واقع بر رأس خانهٔ دوم تعیین می‌شود.
| عامل | کاربرد در احکام سنتی |
|---|---|
| برج خانهٔ دوم | تعیین خداوند خانه و کیفیت‌های منسوب به امور مالی |
| خداوند خانهٔ دوم | یکی از دلایل اصلی مال، معیشت و دارایی |
| جایگاه خداوند خانهٔ دوم | برای تعیین حوزه‌ای که اختربین منشأ یا مصرف مال را به آن نسبت می‌داد |
| قوت و ضعف خداوند | برای داوری سنتی دربارهٔ آسانی یا دشواری امور مالی |
| اختران واقع در خانهٔ دوم | برای تعدیل یا تغییر احکام مال و معیشت |
| نظرهای وارد بر خداوند خانه | از عوامل مورد استفاده در داوری سود، زیان یا ثبات مال |
این قواعد بخشی از دستگاه تاریخی پیشگویی اختربینی‌اند و ارزش علمی ندارند.
خداوندان مثلثه و مال
یکی از روش‌های مهم در سنت ایرانی و اسلامی، استفاده از خداوندان مثلثه برای تفصیل دلالت خانه‌ها بود.
قبیصی، به نقل از اندرزگر، دربارهٔ بیت‌المال می‌گوید که باید سه خداوند مثلثهٔ آن را بررسی کرد و قوی‌ترین و نیکوحال‌ترینِ آنها را دلیل اصلی مال دانست. در همان روایت، خداوند نخست به مال در آغاز عمر، خداوند دوم به میانهٔ عمر و خداوند سوم به پایان عمر مربوط می‌شود.[۵]
قبیصی همچنین نمونه می‌آورد که اگر دلیل قوی مال در وسط‌السماء قرار داشته باشد، کسب مال از سوی سلطان یا دستگاه فرمانروایی دانسته می‌شد؛ این نمونه نشان‌دهندهٔ شیوهٔ ترکیب دلالت خانهٔ دوم با خانه‌ای بود که خداوند آن در آن قرار می‌گرفت.[۵]
سهم‌المال
سهم‌المال یا بهر دارایی یکی از سهم‌های مربوط به خانه دوم در زایچه، یعنی خانهٔ مال و دارایی است. این سهم برای داوری دربارهٔ وضعیت مادی شخص، از جمله مال، سود، معاش و اسباب گذران زندگی به کار می‌رفت. ابومعشر بلخی آن را دلالت‌کننده بر «سود، معاش و خوراکی که بدن در سراسر زندگی بدان پایدار می‌ماند» توصیف می‌کند. در داوری احکامی، قرار گرفتن این سهم در جایگاهی نیک نشانهٔ مساعد بودن وضع مال و معاش، و آسیب‌دیدگی یا قرار گرفتن آن در جایگاهی نامساعد نشانهٔ دشواری در این امور دانسته می‌شد.[۱۱]
در روش نقل‌شده از ابومعشر و قبیصی، سهم‌المال با اندازه‌گیری فاصلهٔ دایرةالبروجی از صاحب خانهٔ دوم تا درجهٔ آغاز خانهٔ دوم و افزودن همان فاصله به طالع به دست می‌آید؛ به بیان فرمولی:
- سهم‌المال = طالع + درجهٔ خانهٔ دوم − صاحب خانهٔ دوم
در این روش، برخلاف برخی سهم‌ها که ترتیب عوامل آنها در زایچهٔ شبانه وارونه می‌شود، سهم‌المال در روز و شب به یک شیوه محاسبه می‌شود. قبِیصی نیز همین قاعده را ذکر کرده است.[۱۱]
سهم‌المال با سهم‌السعاده یکی نیست. سهم‌السعاده از رابطهٔ خورشید، ماه و طالع استخراج می‌شود و در متون احکام نجوم دلالتی گسترده‌تر دارد، در حالی که سهم‌المال از سهم‌های ویژهٔ خانهٔ دوم است و مشخصاً برای بررسی مال و معاش به کار می‌رود.[۱۱]
کاربرد در شاخه‌های مختلف اختربینی
معنای خانهٔ دوم بسته به نوع زایچه تغییر می‌کرد و موضوع مالی یا «منابع» به شخص یا نهادی نسبت داده می‌شد که خانهٔ نخست نمایندهٔ آن بود.
| شاخه | دلالت سنتی خانهٔ دوم |
|---|---|
| اختربینی زادروزی | مال، معیشت، دارایی و امکانات مادی صاحب زایچه |
| اختربینی پرسشی | پول، اموال منقول و دارایی پرسش‌کننده |
| پرسش‌های مال گمشده | مال منقول متعلق به پرسش‌کننده و وضعیت بازیافت آن |
| اختربینی جهان‌نما | خزانه و وضعیت مالی کشور، درآمدهای عمومی و منابع مالی |
| جنگ و کشمکش | منابع، مهمات، یاران و پشتیبانان طرفی که خانهٔ نخست نمایندهٔ اوست |
| دعاوی حقوقی | یاران، شاهدان و منابع طرف آغازکنندهٔ دعوا در برخی روش‌های سنتی |
| تجارت | وضعیت مالی خریدار در برخی روش‌های احکام معاملات |
| اختربینی پزشکی اروپایی | گردن و بخش پشت گردن تا ناحیهٔ شانه‌ها |
لیلی در زایچه‌های مربوط به کسوف، قران‌های بزرگ و تحویل خورشید به حمل، خانهٔ دوم را به ثروت یا فقر مردم، مهمات، یاران و ذخایر جامعه نسبت می‌دهد.[۹] در تعبیرهای متأخرتر اختربینی جهان‌نما، خزانه، درآمد دولت، بانک‌ها، بازارهای مالی و نهادهای مالی نیز به این خانه افزوده شده‌اند.[۱۰]
خانهٔ دوم در سنت یونانی‌مآب
خانهٔ دوم در منابع یونانی‌مآب تصویری کاملاً مثبت از ثروت نداشت. نام «دروازهٔ هادس» و رویگردانی آن از برج طالع سبب شده بود برخی مؤلفان دلالت‌های دشوار یا ناخوشایندی نیز برای آن ذکر کنند.
وتیوس والنس خانهٔ دوم را گاه «سایه‌دار» توصیف می‌کند و در شماری از متون، موضوعاتی چون سستی، بند و از دست‌رفتن امکانات نیز با آن ارتباط یافته‌اند.[۱۲]
با این حال، معاش و منابعی که زندگی را پشتیبانی می‌کنند از دلالت‌های پایدار این خانه باقی ماندند و از سنت یونانی‌مآب به اختربینی اسلامی و سپس اروپایی منتقل شدند.
اختربینی هندی
در اختربینی هندی، خانهٔ دوم را دهَنا بهاوا، به معنای «خانهٔ ثروت»، می‌نامند. دامنهٔ دلالت‌های آن در این سنت با اختربینی اسلامی و اروپایی هم‌پوشانی دارد، اما گسترده‌تر است.
در آثار کلاسیک جیوتیش موضوعات زیر به خانهٔ دوم نسبت داده شده‌اند:
- ثروت و دارایی انباشته؛
- خانواده و خاندان نزدیک؛
- گفتار و کیفیت سخن؛
- خوراک؛
- چهره، دهان و دندان‌ها؛
- چشم، به‌ویژه در برخی منابع چشم راست؛
- فلزات، گوهرها و اموال ذخیره‌شده.
در بریهات پراشرا هورا شاسترا فصل مستقلی به احکام خانهٔ دوم یا دهَنا بهاوا اختصاص یافته و قوت یا ضعف خداوند این خانه از عوامل سنتی داوری دربارهٔ ثروت شمرده شده است.[۱۳]
در جیوتیش، خانهٔ دوم همراه با خانهٔ هفتم از خانه‌های موسوم به مارَکه نیز شمرده می‌شود؛ یعنی در برخی روش‌های سنتی تعیین طول عمر می‌توانست نقشی در احکام مرگ داشته باشد. این کاربرد ویژهٔ سنت هندی است و نباید بدون توضیح به دستگاه یونانی‌مآب یا اسلامی تعمیم داده شود.
ارزش‌ها و ارزش خویشتن در اختربینی جدید
در منابع سنتی، محور اصلی خانهٔ دوم مال، معاش و وسایل زندگی بود. مفاهیمی چون «ارزش‌های فردی» و به‌ویژه «ارزش خویشتن» یا عزت نفس در این صورت‌بندی روان‌شناختی، بیشتر محصول اختربینی جدیدند.
دین رودیار در میانهٔ سدهٔ بیستم معنای «دارایی» را از اموال مادی فراتر برد و آن را شامل استعدادها، بدن، توانایی‌ها و «معیارهای ارزش» فرد نیز دانست. از دید او پرسش اصلی خانهٔ دوم چگونگی استفادهٔ شخص از چیزهایی بود که «در اختیار او» قرار دارند.[۱۴]
بر این پایه، در بسیاری از نوشته‌های اختربینی معاصر ــ از جمله نوشته‌های فارسی ــ دلالت‌های زیر نیز برای خانهٔ دوم دیده می‌شوند:
- ارزش‌های شخصی؛
- احساس امنیت مادی؛
- رابطهٔ روانی با پول و دارایی؛
- استعدادها و منابع شخصی؛
- احساس ارزشمندی یا «ارزش خویشتن».
این معانی نباید بدون قید به منابع یونانی‌مآب، اسلامی یا اروپایی قرون وسطی نسبت داده شوند؛ زیرا در آن منابع تمرکز عمدتاً بر مال، معاش و دارایی عینی بوده است.
نسبت با خانهٔ هشتم
خانهٔ دوم در برابر خانهٔ هشتم قرار دارد. در تعبیرهای جدید، این دو گاه یک «محور منابع» دانسته می‌شوند: خانهٔ دوم به مال و منابع شخصی و خانهٔ هشتم به مال دیگران، ارث، بدهی یا دارایی مشترک نسبت داده می‌شود.
بخشی از این تقابل ریشه در روش سنتی خانه‌های مشتق دارد. از آنجا که خانهٔ هشتم، خانهٔ دوم از خانهٔ هفتم است، می‌تواند در برخی داوری‌های سنتی مال همسر، شریک یا طرف مقابل را نشان دهد.[۱۰]
با این حال، «مال دیگران» تمام معنای تاریخی خانهٔ هشتم نیست و مهم‌ترین دلالت قدیمی آن مرگ بوده است.
نسبت با ثور، زهره و مشتری
در بسیاری از کتاب‌ها و وبگاه‌های جدید اختربینی، خانهٔ دوم به دلیل دومین‌بودن با برج ثور و در نتیجه با زهره مرتبط دانسته می‌شود. این تناظر بخشی از دستگاه جدید تطبیق ترتیبی خانه‌ها با بروج است و نباید یک قاعدهٔ همگانی و باستانی تلقی شود.
برای نمونه، ویلیام لیلی در سدهٔ هفدهم ثور و مشتری را «هم‌دلیلان» خانهٔ دوم می‌داند و نه زهره را به عنوان خداوند طبیعی آن.[۹] در نظام فرح‌های دورهٔ یونانی‌مآب نیز هیچ اختری در خانهٔ دوم فرح ندارد.
خداوند واقعی خانهٔ دوم در هر زایچه به برج واقع در آن خانه بستگی دارد. برای نمونه اگر خانهٔ دوم در برج جوزا باشد، خداوند آن عطارد است و اگر در قوس باشد، مشتری خداوند آن خواهد بود.
بنابراین نسبت‌دادن همیشگی خانهٔ دوم به زهره یا ثور باید به‌عنوان یک روش آموزشی متأخر از مفهوم سنتی خداوند خانه جدا شود.
نمونه‌ای از احکام سیاره‌ای سنتی
در منابع تاریخی گاه برای حضور اختران خاص در خانهٔ دوم احکام ویژه‌ای داده شده است. برای نمونه، لیلی قرارگرفتن مشتری در این خانه یا خداوندبودن مشتری بر آن را نشانه‌ای مطلوب برای دارایی می‌دانست و حضور خورشید یا مریخ را در برخی شرایط با پراکندگی یا کاهش مال مرتبط می‌کرد.[۹]
این‌گونه احکام بسیار وابسته به مکتب، وضعیت اختر، برج، نظرها و دیگر اجزای زایچه بودند و حتی در سنت اختربینی نیز نباید به صورت گزاره‌های مستقل و قطعی خوانده شوند. از دید علمی نیز هیچ پشتوانهٔ تجربی معتبری برای چنین ارتباط‌هایی وجود ندارد.
تفاوت دلالت‌های قدیم و جدید
| دلالت‌های قدیمی‌تر | دلالت‌های پررنگ‌تر در اختربینی جدید |
|---|---|
| مال | رابطهٔ فرد با پول |
| معاش | امنیت مالی |
| اموال منقول | سبک مصرف و پس‌انداز |
| سود و زیان | ارزش‌های شخصی |
| لوازم زندگی | استعدادها و منابع فردی |
| خوراک و تغذیه | احساس امنیت |
| یاران و مددکاران | ارزش خویشتن |
ستون دوم عمدتاً حاصل تحول‌های روان‌شناختی و انسان‌گرایانهٔ اختربینی سدهٔ بیستم و پس از آن است و نباید به‌طور مستقیم به نویسندگانی چون بیرونی، قبیصی یا اندرزگر نسبت داده شود.
جستارهای وابسته
پانویس
- ↑ محمد باقری، مریم زمانی و زینب کریمیان، «واژگان کهن نجوم و احکام نجوم»، میراث علمی اسلام و ایران، پیوست شمارهٔ ۳، مدخل «بیت».
- ↑ Paul R. Thagard, “Why Astrology is a Pseudoscience,” PSA: Proceedings of the Biennial Meeting of the Philosophy of Science Association, 1978, pp. 223–234.
- ↑ Shawn Carlson, “A Double-blind Test of Astrology,” Nature, vol. 318, 1985, pp. 419–425, doi:10.1038/318419a0.
- ↑ ابوالصقر عبدالعزیز بن عثمان قبیصی، المدخل الی صناعة احکام النجوم؛ ویرایش انتقادی و ترجمهٔ انگلیسی در: Charles Burnett, Keiji Yamamoto and Michio Yano, Al-Qabīṣī (Alcabitius): The Introduction to Astrology, London: Warburg Institute, 2004. متن عربی این بخش نیز در اصول در دسترس است.
- 1 2 3 4 5 قبیصی، المدخل الی صناعة احکام النجوم، بخش دلالت خانه‌های دوازده‌گانه؛ Burnett, Yamamoto and Yano, 2004.
- 1 2 3 Abu Rayhan al-Biruni, The Book of Instruction in the Elements of the Art of Astrology, trans. R. Ramsay Wright, London: Luzac & Co., 1934, §461.
- ↑ Chris Brennan, Hellenistic Astrology: The Study of Fate and Fortune, Denver: Amor Fati Publications, 2017, p. 355.
- ↑ Brennan, Hellenistic Astrology, pp. 355–356.
- 1 2 3 4 5 William Lilly, Christian Astrology, London, 1647, p. 52؛ متن بازنویسی‌شده در Skyscript.
- 1 2 3 4 5 Deborah Houlding, “The 2nd House,” The Houses: Temples of the Sky, 1996؛ Skyscript.
- 1 2 3 Dykes, Benjamin N. (2010). Introductions to Traditional Astrology: Abū Maʿshar & al-Qabīsī (in English). The Cazimi Press. pp. 292–293. ISBN 978-1-934586-15-0.
- ↑ Brennan, Hellenistic Astrology, p. 355.
- ↑ Bṛhat Parāśara Horā Śāstra, trans. R. Santhanam, Ranjan Publications, 1984, ch. 13.
- ↑ Dane Rudhyar, “The Second House: How to Use What You Possess,” نخستین انتشار در Horoscope Magazine, April 1952؛ متن در Rudhyar Archival Project.
منابع
- ابوریحان بیرونی، التفهیم لاوائل صناعة التنجیم؛ ترجمهٔ انگلیسی: R. Ramsay Wright, The Book of Instruction in the Elements of the Art of Astrology, London: Luzac & Co., 1934.
- ابوالصقر عبدالعزیز بن عثمان قبیصی، المدخل الی صناعة احکام النجوم؛ Charles Burnett, Keiji Yamamoto and Michio Yano, Al-Qabīṣī (Alcabitius): The Introduction to Astrology, London: Warburg Institute, 2004.
- محمد باقری، مریم زمانی و زینب کریمیان، «واژگان کهن نجوم و احکام نجوم»، میراث علمی اسلام و ایران، پیوست شمارهٔ ۳.
- Chris Brennan, Hellenistic Astrology: The Study of Fate and Fortune, Denver: Amor Fati Publications, 2017.
- William Lilly, Christian Astrology, London, 1647.
- Deborah Houlding, The Houses: Temples of the Sky, 1996.
- Dane Rudhyar, “The Second House: How to Use What You Possess,” Horoscope Magazine, April 1952.
- Bṛhat Parāśara Horā Śāstra, trans. R. Santhanam, Ranjan Publications, 1984.
- Paul R. Thagard, “Why Astrology is a Pseudoscience,” PSA: Proceedings of the Biennial Meeting of the Philosophy of Science Association, 1978, pp. 223–234.
- Shawn Carlson, “A Double-blind Test of Astrology,” Nature, 318, 1985, pp. 419–425.
- خانه‌های زایچه