ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی

ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی
غزلِ شمارهٔ ۴۹۳ در چاپ عکسیِ تصحیح قزوینی و غنی
زبان	فارسی
شاعر	حافظ
شمار ابیات	۱۲
بحر	مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)
متن
ای پادشه خوبان داد از غم تنهائی دل بی تو بجان آمد وقتست که بازآئی دایم گل این بستان شاداب نمی‌ماند دریاب ضعیفانرا در وقت توانائی دیشب گلهٔ زلفش با باد همی‌کردم گفتا غلطی بگذر زین فکرت سودائی صد باد صبا این جا با سلسله می‌رقصند اینست حریف ای دل تا باد نپیمائی مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کرد کز دست بخواهد شد پایاب شکیبائی یا رب بکه شاید گفت این نکته که در عالم رخساره بکس ننمود آن شاهد هرجائی ساقی چمن گل را بی روی تو رنگی نیست شمشاد خرامان کن تا باغ بیارائی ای درد توام درمان در بستر ناکامی وی یاد توام مونس در گوشهٔ تنهائی در دایرهٔ قسمت ما نقطهٔ تسلیمیم لطف آنچه تو اندیشی حکم آنچه تو فرمائی فکر خود و رای خود در عالم رندی نیست کفرست درین مذهب خودبینی و خودرائی زین دایرهٔ مینا خونین جگرم می ده تا حل کنم این مشکل در ساغر مینائی حافظ شب هجران شد بوی خوش وصل آمد شادیت مبارک باد ای عاشق شیدائی ۲ ۴ ۶ ۸ ۱۰ ۱۲ نسخهٔ مبنا: تصحیح محمد قزوینی و قاسم غنی
→غزل پیشین۴۹۲سلامی چو بوی خوش آشنائی ←غزل پسین۴۹۴ای دل گر از آن چاه زنخدان به درآیی

غزلی با مطلع «ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی»، غزل شماره ۴۹۳ دیوان حافظ به تصحیح محمد قزوینی و قاسم غنی می‌باشد.

در اجراها

• توسط هایده در ترانه «پادشه خوبان» به همراه غزل «زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست»
• توسط همایون شجریان