مژده ای دل که دگر باد صبا بازآمد

مژده ای دل که دگر
غزلِ شمارهٔ ۱۷۴ دیوانِ حافظ (تصحیحِ قزوینی و غنی)
زبان	فارسی
شاعر	حافظ
شمار ابیات	۷
بحر	رَمَل مُثَمَّن مَخبون محذوف فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن
متن
مژده ای دل که دگر باد صبا باز آمد هدهد خوش خبر از طرف سبا باز آمد برکش ای مرغ سحر نغمهٔ داوودی باز که سلیمان گُل از باد هوا باز آمد عارفی کو که کند فهم زبان سوسن تا بپرسد که چرا رفت و چرا باز آمد مردمی کرد و کرم لطف خداداد بمن کان بُت ماه رُخ از راه وفا باز آمد لاله بوی می نوشین بشنید از دم صبح داغ دل بود بامّید دوا باز آمد چشم من در رهِ این قافلهٔ راه بماند تا بگوش دلم آواز درا باز آمد گر چه حافظ در رنجش زد و پیمان بشکست لطف او بین که بلطف از در ما بازآمد ۲ ۴ ۶ نسخهٔ مبنا: تصحیحِ محمّد قزوینی و قاسم غنی
→غزل پیشین۱۷۳در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد ←غزل پسین۱۷۵صبا به تهنیت پیر می‌فروش آمد

غزلی با مطلع «مژده ای دل که دگر باد صبا باز آمد»، غزل شمارهٔ ۱۷۴ از دیوانِ حافظ در تصحیحِ محمد قزوینی و قاسم غنی است.

در اجراها

محمدرضا شجریان در برنامهٔ شمارهٔ ۱۸۵ از مجموعهٔ گل‌های تازه این غزل را به همراه غزل روز هجران و شب فرقت یار آخر شد در دستگاهِ ماهور اجرا کرده‌است. همچنین محمود خوانساری و مهستی نیز در برنامهٔ شمارهٔ ۵۶۰ از مجموعهٔ گل‌های رنگارنگ این غزل را دستگاهِ چهارگاه اجرا کرده‌اند.

منابع

• دادجو، درّه (۱۳۹۷). «خوشخوانی‌های دیوان حافظ». در بهاءالدین خرمشاهی (ویراستار). دانشنامهٔ حافظ و حافظ‌پژوهی. ج. ۲. تهران: نخستان پارسی. شابک ۹۷۸-۶۰۰-۹۹۷۶۴-۴-۷.{{cite encyclopedia}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
• حافظ شیرازی، شمس‌الدین محمد بن بهاءالدین محمد. قزوینی، محمد؛ غنی، قاسم (ویراستاران). دیوان حافظ. تهران: سینا.