حجاب چهره جان می‌شود غبار تنم

حجاب چهره جان می‌شود غبار تنم
غزلِ شمارهٔ ۳۴۲ در چاپ عکسیِ تصحیح قزوینی و غنی
زبان	فارسی
شاعر	حافظ
شمار ابیات	۷
متن
حجاب چهرهٔ جان میشود غبار تنم خوشا دمی که از آن چهره پرده برفکنم چنین قفس نه سزای چو من خوش الحانیست روم بگلشن رضوان که مرغ آن چمنم عیان نشد که چرا آمدم کجا رفتم دریغ و درد که غافل ز کار خویشتنم چگونه طوف کنم در فضای عالم قدس که در سراچهٔ ترکیب تخته بند تنم اگر ز خون دلم بوی مشک می‌آید عجب مدار که هم درد نافهٔ ختنم طراز پیرهن زرکشم مبین چون شمع که سوزهاست نهانی درون پیرهنم بیا و هستی حافظ ز پیش او بردار که با وجود تو کس نشنود ز من که منم ۲ ۴ ۶ نسخهٔ مبنا: تصحیح محمد قزوینی و قاسم غنی
→غزل پیشین۳۴۱گر من از سرزنش مدعیان اندیشم ←غزل پسین۳۴۳چل سال بیش رفت که من لاف می‌زنم

غزلی در بحرِ مجتث که با مصراعِ «حجاب چهرهٔ جان میشود غبار تنم» آغاز می‌شود غزلِ شمارهٔ ۳۴۲ از دیوانِ حافظ در تصحیحِ محمّد قزوینی و قاسم غنی است.

اجرا

اجراهایی از محمّدرضا شجریان و احمد شاملو و داریوش اقبالی از این غزل هست.