آموزش در پاراگوئه

آموزش در پاراگوئه به مجموعه‌ای از سطوح آموزشی گفته می‌شود که از دوره پیش‌دبستانی تا آموزش عالی را دربرمی‌گیرد. بر پایه قانون اساسی پاراگوئه، آموزش همگانی برای همه رایگان است و حضور در مدرسه برای کودکان ۷ تا ۱۳ ساله اجباری است. نرخ خالص ثبت‌نام در مقطع ابتدایی به ۹۲ درصد می‌رسد، اما نرخ ترک تحصیل همچنان بالا است.

در دوران ریاست‌جمهوری آلفردو اشتروسنر (۱۹۵۴–۱۹۸۹)، آموزش در پاراگوئه به شدت نادیده گرفته شد و دستمزد معلمان به پایین‌ترین سطح ممکن رسید. پس از بازگشت دموکراسی، هزینه‌های آموزشی از ۱٫۷ درصد تولید ناخالص داخلی در سال ۱۹۸۹ به ۴٫۷ درصد در سال ۲۰۰۰ افزایش یافت. بخش بزرگی از این افزایش بودجه صرف بالا بردن دستمزد معلمان و به‌روزرسانی برنامه‌های درسی شد.

دستگاه آموزشی پاراگوئه از چهار سطح تشکیل شده‌است: آموزش ابتدایی، آموزش متوسطه، آموزش دانشگاهی و آموزش بزرگسالان. تا دهه ۱۹۹۰، تنها دو دانشگاه در سراسر کشور فعال بودند، اما در چارچوب اصلاحات آموزشی آن دهه، ده دانشگاه جدید تأسیس شد. اکنون ۵۳ دانشگاه در پاراگوئه فعالیت می‌کنند که ۸ تای آن‌ها دولتی و ۴۵ تای آن‌ها خصوصی هستند.

پیشینه

در دوران ریاست‌جمهوری آلفردو اشتروسنر (۱۹۵۴–۱۹۸۹)، ابتکارات آموزشی در سایه دغدغه‌های اقتصادی و کنترل مخالفان سیاسی قرار گرفت و دستمزد معلمان به سطوحی بسیار پایین رسید. قانون اساسی ۱۹۹۲ تلاش کرد این بی‌توجهی دیرینه را جبران کند. ماده ۸۵ قانون اساسی مقرر می‌دارد که ۲۰ درصد از بودجه دولت باید به هزینه‌های آموزشی اختصاص یابد؛ با این حال این حکم در عمل ناکارآمد بوده و تا حد زیادی نادیده گرفته شده‌است.[۱]

با این وجود، دموکراتیزاسیون با بهبود تدریجی نظام آموزشی همراه بوده‌است. هزینه‌های آموزشی افزایش یافته و در سال ۲۰۰۰ به ۴٫۷ درصد تولید ناخالص داخلی رسیده که در مقایسه با ۱٫۷ درصد در سال ۱۹۸۹ رشد چشمگیری داشته‌است. بخش بزرگی از منابع افزوده‌یافته صرف افزایش دستمزد معلمان و به‌روزرسانی برنامه‌های درسی شد. دانش‌آموزان موظف‌اند از سن ۷ تا ۱۳ سالگی در مدرسه حاضر شوند و پژوهش‌ها نشان می‌دهد که نرخ خالص حضور در مدرسه ابتدایی در پاراگوئه به ۹۲ درصد می‌رسد. آموزش دولتی برای همه رایگان است، اما نرخ ترک تحصیل همچنان بالا باقی مانده‌است.[۱]

تا دهه ۱۹۹۰، دانشگاه ملی آسونسیون و دانشگاه کاتولیکا تنها مراکز آموزش عالی کشور بودند. در چارچوب اصلاحات آموزشی دهه ۱۹۹۰، دولت ۱۰ دانشگاه جدید تأسیس کرد. در سال ۲۰۰۳، آکادمی نظامی ملی پاراگوئه برای نخستین بار دانشجویان زن را پذیرفت و درِ تازه‌ای را به روی زنان در پیگیری آموزش گشود.[۱]

در جریان همه‌گیری کووید-۱۹، نزدیک به ۲۰٬۰۰۰ دانش‌آموز به دلیل مشکلات اقتصادی و اجتماعی ناشی از قرنطینه و آموزش از راه دور، تحصیل را رها کردند.[۲]

حق آموزش

ابتکار سنجش حقوق بشر (HRMI)[۳] دریافته که پاراگوئه تنها ۷۰٫۷ درصد از آنچه باید بر پایه سطح درآمد کشور در زمینه حق آموزش تأمین کند، محقق می‌سازد.[۴] این ابتکار حق آموزش را با نگاه به حق آموزش ابتدایی و متوسطه بررسی می‌کند. با در نظر گرفتن سطح درآمد کشور، پاراگوئه ۷۳٫۰ درصد از آنچه بر پایه منابع (درآمد) برای آموزش ابتدایی ممکن است را محقق می‌کند و این رقم برای آموزش متوسطه تنها ۶۸٫۴ درصد است.[۴]

ساختار نظام آموزشی

نظام آموزشی پاراگوئه از چهار سطح تشکیل شده‌است: آموزش پیش‌دبستانی (ابتدایی اولیه)، آموزش ابتدایی، آموزش متوسطه و آموزش عالی. آموزش ابتدایی اجباری است و ۹ سال به طول می‌انجامد (از پایه اول تا نهم). آموزش متوسطه نیز ۳ سال دارد. بنا بر داده‌های سال ۲۰۰۸، در پاراگوئه ۸٬۲۹۵ مؤسسه آموزشی در سطح ابتدایی وجود دارد که ۷٬۱۰۴ تای آن‌ها دولتی، ۵۹۰ تا یارانه‌بگیر و ۶۰۱ تا خصوصی هستند.[۵]

پیش از اصلاح آموزشی سال ۲۰۰۸، آموزش ابتدایی و متوسطه هر کدام شش سال بودند. از سال ۲۰۰۸، آموزش ابتدایی تا پایه نهم گسترش یافت تا پایه آموزشی بیشتر شهروندان تقویت شود، چرا که بیشتر پاراگوئه‌ای‌ها تنها شش سال تحصیل داشتند.[۶]

زبان‌های اصلی تدریس در مدارس پاراگوئه اسپانیایی و زبان گوارانی هستند. این ویژگی خاص پاراگوئه است که اغلب مردم در گفتگوهای روزمره گوارانی را بهتر از اسپانیایی می‌فهمند، اما سواد خواندن و نوشتن در مدارس به زبان اسپانیایی آموخته می‌شود.[۶]

پایه‌های تحصیلی

سطح/پایهسن معمول
پیش‌دبستانی (Educación Inicial)
مادری (Maternal)۳
پیش‌کودکستان (Pre-Jardín)۳–۵
کودکستان (Jardín)۴–۵
پیش‌دبستانی (Pre-escolar)۵–۶
دبستان (Educación Primaria)
پایه اول۶–۷
پایه دوم۷–۸
پایه سوم۸–۹
پایه چهارم۹–۱۰
پایه پنجم۱۰–۱۱
پایه ششم۱۱–۱۲
پایه هفتم۱۲–۱۳
پایه هشتم۱۳–۱۴
پایه نهم۱۴–۱۵
آموزش متوسطه (Educación Secundaria)
سال اول متوسطه۱۵–۱۶
سال دوم متوسطه۱۶–۱۷
سال سوم متوسطه۱۷–۱۸
آموزش دانشگاهی (Educación Terciaria-Universidad)
تحصیلات تکمیلی
آموزش بزرگسالان

آموزش فنی و حرفه‌ای

آموزش رسمی فنی و حرفه‌ای در پاراگوئه از دو مسیر اصلی دنبال می‌شود: «باشیلراتوس تکنیکوس» (Bachilleratos Técnicos) و «فورماسیون پروفسیونال مدیا» (Formación Profesional Media). دوره باشیلراتوس تکنیکوس سه سال طول می‌کشد و دارنده آن می‌تواند مستقیماً وارد آموزش دانشگاهی شود. این دوره ۶۰٬۰۰۰ دانش‌آموز در سراسر کشور را در ۶۰۰ هنرستان فنی دربرمی‌گیرد. دوره فورماسیون پروفسیونال مدیا ماهیت آکادمیک کمتری دارد و هدف آن ورود مستقیم به بازار کار پس از فارغ‌التحصیلی است.[۷]

کسانی که زودتر از موعد سیستم آموزشی را ترک کرده‌اند می‌توانند با گذراندن آزمون ورودی، در برنامه‌های آموزش حرفه‌ای وزارت آموزش و علوم شرکت کنند. فارغ‌التحصیلان این برنامه‌ها برای ادامه تحصیل در سطح دانشگاهی باید در آزمون ارزیابی شایستگی دانشگاهی (ACAT) قبول شوند. همچنین دانشجویان می‌توانند در برنامه «تکنیکوس سوپریورس» (Técnicos Superiores) — که یک دوره پس از دبیرستان است — در ۲۸۷ مؤسسه (۸۸ درصد خصوصی) ثبت‌نام کرده و پس از ۳ سال مدرک «تکنسین پیشرفته» بگیرند.[۷]

در خارج از نظام آموزش رسمی، برای افراد بالای ۱۵ سال برنامه‌هایی وجود دارد: آموزش حرفه‌ای اولیه و آموزش حرفه‌ای، با شرایط ورودی و برنامه‌های متنوع که توسط مؤسسات دولتی و خصوصی ارائه می‌شوند. وزارت دادگستری نیز از طریق سرویس ملی ارتقای حرفه‌ای (Servicio Nacional de Promoción Profesional — SNPP) آموزش و پرورش ارائه می‌دهد.[۷]

سرویس ملی ارتقای حرفه‌ای (SNPP) کلاس‌هایی در زمینه‌های زیر برگزار می‌کند: برنامه‌نویسی رایانه‌ای؛ برنامه آموزش از راه دور؛ برنامه کارآموزی برای جوانان؛ برنامه توسعه کسب‌وکار؛ و برنامه آموزش مدرسان. دانشجویان این دوره‌ها عمدتاً جوانان بزرگسال هستند. سایر نهادهای دولتی مانند وزارت کشاورزی، وزارت بهداشت، اتاق ساختمان پاراگوئه و مرکز بهره‌وری و کیفیت پاراگوئه نیز برنامه‌های فنی و حرفه‌ای ارائه می‌دهند. آموزش غیررسمی نیز در پاراگوئه از اهمیت نسبی برخوردار است، هرچند اندازه‌گیری آن دشوار است.[۷]

آموزش عالی

تا دهه ۱۹۹۰، دانشگاه ملی آسونسیون و دانشگاه کاتولیکا تنها دانشگاه‌های کشور بودند. در چارچوب اصلاحات آموزشی دهه ۱۹۹۰، دولت ۱۰ دانشگاه جدید تأسیس کرد.[۱] اکنون ۵۳ دانشگاه در پاراگوئه فعالیت می‌کنند که ۸ تای آن‌ها دولتی و ۴۵ تا خصوصی هستند.[۸] از برجسته‌ترین این دانشگاه‌ها می‌توان به دانشگاه ملی آسونسیون، دانشگاه خودگردان آسونسیون و دانشگاه کاتولیکا اشاره کرد.[۸]

آمار و ارقام

سطح تحصیلی: سال‌های آموزش

سرشماری ۲۰۰۲ نشان می‌دهد که ۵٫۰ درصد از جمعیت هیچ‌گونه آموزش رسمی ندریافته‌اند. ۵۰٫۶ درصد از جمعیت تنها تا پایه ششم ابتدایی تحصیل کرده‌اند و تنها ۹٫۸ درصد دارای ۱۳ سال یا بیشتر تحصیل (سطح دانشگاهی) هستند.[۹]

میانگین سال‌های تحصیل برای جمعیت ۱۵ ساله و بالاتر در سرشماری ۲۰۰۲ برابر با ۷٫۱ سال بوده که از ۶٫۴ سال در دهه پیشین بهتر شده‌است. این میانگین برای مردان ۷٫۲ سال و برای زنان ۷٫۱ سال است. بیشترین شکاف در تفاوت میان مناطق شهری و روستایی دیده می‌شود: ۸٫۴ سال در مناطق شهری در برابر ۵٫۳ سال در مناطق روستایی.[۹]

سال‌های تحصیلجمعیتمعادل
هیچ۵٫۰٪بدون آموزش
۱ تا ۳۱۵٫۲٪تا پایه سوم ابتدایی
۴ تا ۶۳۵٫۴٪تا پایه ششم ابتدایی
۷ تا ۹۱۷٫۰٪تا پایه نهم ابتدایی
۱۰ تا ۱۲۱۶٫۵٪تا سال سوم متوسطه
۱۳ و بیشتر۹٫۸٪دانشگاهی
منبع: سرشماری DGEEC (سال ۲۰۰۲)

توزیع تحصیلی بر حسب استان

شکاف میان استان‌های شهری و روستایی در سطح تحصیلی برجسته است. آسونسیون با میانگین ۱۰٫۱ سال بیشترین و استان آلتو پاراگوئه با ۴٫۹ سال کمترین میانگین تحصیلی را دارند.[۹]

استانسال‌های تحصیل
آسونسیون۱۰٫۱
کنسپسیون۶٫۲
سان پدرو۵٫۷
کوردیئرا۶٫۵
گواییرا۶٫۲
کائاگواسو۶٫۱
کائاساپا۵٫۴
ایتاپوا۶٫۰
میسیونس۶٫۶
پاراگواری۶٫۳
آلتو پارانا۶٫۷
سنترال۸٫۱
نه‌امبوکو۶٫۲
آمامبای۶٫۱
کانیندئیو۵٫۲
پرزیدنته هایس۵٫۵
بوکرون۵٫۶
آلتو پاراگوئه۴٫۹
میانگین کشوری۷٫۱

سواد

نرخ بی‌سوادی در پاراگوئه در میان افراد ۱۵ ساله و بالاتر از ۱۹٫۹ درصد در سال ۱۹۷۲ به ۷٫۱ درصد در سال ۲۰۰۲ و ۵٫۶ درصد در سال ۲۰۱۲ کاهش یافته‌است. مهم‌ترین کاهش میان سال‌های ۱۹۸۲ و ۱۹۹۲ رخ داد که بی‌سوادی به کمتر از نصف رسید.[۹] نرخ سواد در سال ۲۰۰۳ حدود ۹۴ درصد برآورد شده که تفاوت اندکی میان مردان (۹۵ درصد) و زنان (۹۳ درصد) دارد.[۱] نرخ بی‌سوادی در مناطق روستایی از میانگین ملی بیشتر است و بر پایه سرشماری ۲۰۰۱، ۱۵ درصد از زنان و ۱۰ درصد از مردان ساکن مناطق روستایی بی‌سواد بودند.[۱]

شکاف میان مناطق شهری و روستایی از شکاف میان جنسیت‌ها بیشتر است. در سال ۲۰۱۲، نرخ بی‌سوادی مردان ۶٫۰ درصد و زنان ۸٫۲ درصد بوده‌است.[۹]

جستارهای وابسته

  • فهرست دبیرستان‌های پاراگوئه
  • فهرست دانشگاه‌های پاراگوئه

منابع

  1. 1 2 3 4 5 6 Paraguay country profile. کتابخانه کنگره بخش پژوهش فدرال (اکتبر ۲۰۰۵).
  2. ↑ «Covid: unos 18.000 alumnos abandonaron las clases desde el inicio de la pandemia». ABC Color. دریافت‌شده در ۲۷ ژوئن ۲۰۲۱.{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  3. ↑ «Human Rights Measurement Initiative – The first global initiative to track the human rights performance of countries». humanrightsmeasurement.org. دریافت‌شده در ۲۶ مارس ۲۰۲۲.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  4. 1 2 "Paraguay - HRMI Rights Tracker". rightstracker.org (in English). Archived from the original on 24 مارس 2022. Retrieved 26 مارس 2022.
  5. ↑ http://www.mineducacion.gov.co/cvn/1665/w3-article-157485. {{cite web}}: پارامتر |عنوان= یا |title= ناموجود یا خالی (کمک)
  6. 1 2 http://lcweb2.loc.gov/frd/cs/profiles/Paraguay.pdf. {{cite journal}}: پارامتر |عنوان= یا |title= ناموجود یا خالی (کمک); یادکرد journal نیازمند |journal= است (کمک)
  7. 1 2 3 4 «TVET in Paraguay, UNESCO-UNEVOC(2013)». unevoc.unesco.org. دریافت‌شده در ۲۶ مارس ۲۰۲۲.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  8. 1 2 http://www.abc.com.py/edicion-impresa/suplementos/cultural/situacion-y-propuestas-para-la-educacion-superior-en-paraguay-445310.html. {{cite web}}: پارامتر |عنوان= یا |title= ناموجود یا خالی (کمک)
  9. 1 2 3 4 5 https://www.ine.gov.py/Publicaciones/Biblioteca/Web%20Paraguay%20Total%20Pais/3%20Diagnostico%20poblacion.pdf. {{cite journal}}: پارامتر |عنوان= یا |title= ناموجود یا خالی (کمک); یادکرد journal نیازمند |journal= است (کمک)

پیوند به بیرون

This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.