آموزش در اریتره
آموزش در اریتره به‌طور رسمی برای کودکان بین ۷ تا ۱۳ سال اجباری است. یکی از اهداف مهم سیاست آموزشی اریتره، فراهم کردن آموزش پایه به زبان مادری هر یک از اقوام این کشور است و هدف دیگر، پرورش جامعه‌ای است که با مهارت‌های لازم برای عملکرد در اقتصاد مدرن با فرهنگ خودکفایی آشنا باشد. زیرساخت‌های آموزشی این کشور در حال حاضر برای برآورده کردن این نیازها کافی نیست.
نظام آموزشی اریتره از پنج مقطع تشکیل شده‌است: پیش‌دبستانی، دبستان، راهنمایی، دبیرستان و آموزش عالی. دانش‌آموزان سال آخر دبیرستان، یعنی پایه دوازدهم، ملزم به گذراندن این سال تحصیلی در مدرسه متوسطه وارسای-یکعالو در پادگان نظامی ساوا هستند که همراه با بیش از سه ماه آموزش نظامی است. سیستم آموزشی همچنین از مشارکت بخش خصوصی، دسترسی برابر برای همه گروه‌ها و ترویج آموزش مستمر از طریق سازوکارهای رسمی و غیررسمی پشتیبانی می‌کند.
نرخ باسوادی کلی اریتره در سال ۲۰۲۰ میلادی (۱۳۹۹ خورشیدی) حدود ۸۴ درصد برآورد شده‌است. در گروه سنی ۱۵ تا ۲۴ ساله، این نرخ به ۸۹ درصد می‌رسد. باوجود پیشرفت‌های قابل توجه در گسترش آموزش پس از استقلال، چالش‌های ساختاری متعددی از جمله کمبود معلم، موانع هزینه‌ای و نابرابری جنسیتی همچنان وجود دارند.
پیشینه
نخستین سامانه‌های مدرسه‌ای در اریتره توسط دولت اریتره ایتالیایی در اواخر دهه ۱۹۳۰ میلادی (دهه ۱۳۱۰ خورشیدی) — همزمان با تأسیس فرمانداری اریتره — پی‌ریزی شد. در سال ۱۹۴۰ میلادی (۱۳۱۹ خورشیدی)، دکتر وینچنزو دی مِلیو پیش‌قدم راه‌اندازی «مدرسه پزشکی» در اسمره شد که در چارچوب مدرسه ایتالیایی اسمره (لیچئو مارتینی) فعالیت می‌کرد و زیر نظر پروفسور فِرو لوتزی بود.[۱]
در سال ۱۹۵۸ میلادی (۱۳۳۷ خورشیدی)، دانشگاه اسمره با نام اولیه Collegio Cattolico della Santa Famiglia به دست سازمان مذهبی ایتالیایی «پیائه مادرِس نیگریتیائه» (خواهران کومبونی) تأسیس شد. در سال ۱۹۶۴ میلادی (۱۳۴۳ خورشیدی) این دانشگاه به «دانشگاه اسمره» تغییر نام یافت. در سال ۲۰۰۷ میلادی (۱۳۸۶ خورشیدی)، دانشگاه اسمره تعطیل شد.[۲]
در دهه ۱۹۹۰ میلادی (دهه ۱۳۷۰ خورشیدی)، اریتره مستقل برنامه‌ای برای گسترش سواد در میان همه کودکان آغاز کرد. از آن زمان، سامانه مدرسه‌ای به نزدیک ۹۰ درصد از کودکان اریتره‌ای دست یافته‌است.
گزارش دیده‌بان حقوق بشر در اوت ۲۰۱۹ میلادی (مرداد ۱۳۹۸ خورشیدی) نشان داد که دانش‌آموزان سال آخر دبیرستان مجبور به گذراندن آموزش نظامی اجباری در پادگان ساوا می‌شوند و در آنجا در معرض آزار سیستماتیک از جمله شکنجه، شرایط سخت کاری و دستمزد ناکافی قرار می‌گیرند. پرسنل نظامی دانش‌آموزان را از طریق تنبیه بدنی، انضباط نظامی و کار اجباری کنترل می‌کنند.[۳]
سطوح آموزش
| سامانه آموزشی اریتره[۴] |
|---|
| آموزش پایه — ۷ سال |
| راهنمایی — دوره متوسطه اول (در دل آموزش پایه) |
| متوسطه — دبیرستان — ۴ سال |
| پس از متوسطه — دیپلم پیشرفته — ۳ سال |
| آموزش عالی — کارشناسی — ۴ تا ۵ سال |
در سامانه آموزشی اریتره، آموزش پایه با دو سال پیش‌دبستانی آغاز می‌شود و پس از آن پنج سال دبستان برای کودکان ۶ تا ۱۰ ساله و سپس سه سال مدرسه راهنمایی (پایه‌های ۶ تا ۸) برگزار می‌شود. پس از این مراحل، چهار سال دبیرستان در نظر گرفته شده‌است. تمامی دانش‌آموزان اریتره‌ای پایه دوازدهم — آخرین سال دبیرستان — را در مدرسه متوسطه وارسای-یکعالو در مرکز آموزش دفاعی ساوا می‌گذرانند.[۵] سال آخر تحصیل با بیش از سه ماه آموزش نظامی همراه است.[۶]
مراکز کنونی آموزش عالی در اریتره عبارتند از: دانشکده زیست‌شناسی دریایی، دانشکده کشاورزی، دانشکده هنر و علوم اجتماعی، دانشکده بازرگانی و اقتصاد، دانشکده پرستاری و فناوری بهداشت و مؤسسه فناوری اریتره. برخی از مدارس بزرگ ابتدایی و راهنمایی در این کشور شامل مدارس مای-تسفا، آوِت و مُدِل می‌شوند.[۷]
سامانه آموزشی اریتره همچنین برای ترویج مدارس بخش خصوصی، دسترسی برابر برای همه گروه‌ها (جلوگیری از تبعیض جنسیتی، قومی و طبقاتی) و ترویج آموزش مستمر از طریق سازوکارهای رسمی و غیررسمی طراحی شده‌است.[۷]
آمار
در سال ۲۰۰۵ میلادی (۱۳۸۴ خورشیدی)، حدود ۸۲۴ مدرسه و نزدیک به ۲۳۸٬۰۰۰ دانش‌آموز در مقاطع دبستان، راهنمایی و دبیرستان وجود داشت.[۸] برای سال ۲۰۲۳ میلادی (۱۴۰۲ خورشیدی)، دولت اعلام کرد که ۷۰۹ مدرسه پیش‌دبستانی، ۱٬۰۷۶ دبستان، ۴۴۷ مدرسه راهنمایی و ۱۱۹ دبیرستان وجود دارد که در مجموع ۲٬۳۵۱ مدرسه می‌شود.[۹][۶]
نرخ کلی باسوادی در اریتره در سال ۲۰۲۰ میلادی (۱۳۹۹ خورشیدی) حدود ۸۴ درصد برآورد شده‌است.[۱۰] در گروه سنی ۱۵ تا ۲۴ ساله، نرخ باسوادی ۸۹ درصد است.[۱۱][۱۲] وزارت آموزش برنامه دارد که در آینده در هر منطقه از کشور یک دانشگاه تأسیس کند.[۷]
چالش‌ها
موانع آموزش در اریتره شامل تابوهای سنتی، هزینه‌های مدرسه (برای ثبت‌نام و مواد درسی) و موانع هزینه‌ای خانوارهای کم‌درآمد می‌شود.[۱۳]
بر اساس گزارش سال ۲۰۰۵ میلادی (۱۳۸۴ خورشیدی)، بین ۳۹ تا ۵۷ درصد از کودکان در سن مدرسه در مدارس ابتدایی ثبت‌نام می‌کنند و ۲۱ درصد در دبیرستان تحصیل می‌کنند.[۲] نسبت دانش‌آموز به معلم بسیار بالاست: ۴۵ به ۱ در مقطع ابتدایی و ۵۴ به ۱ در مقطع متوسطه.[۲] ساعات آموزشی در مدرسه اغلب کمتر از چهار ساعت در روز است.[۲] کمبود مهارت در همه سطوح نظام آموزشی وجود دارد و بودجه و دسترسی به آموزش به‌طور قابل توجهی بر حسب جنسیت (با نرخ ترک تحصیل بسیار بالاتر برای دختران) و موقعیت جغرافیایی متفاوت است.[۲]
منابع
- ↑ Nicky Di Paolo: "La Scuola di Medicina di Asmara" (in Italian)
- 1 2 3 4 5 Eritrea country profile. کتابخانه کنگره Federal Research Division (September 2005).
- ↑ «Young Eritreans Would Rather Risk Death at Sea Than Let Their Leaders Take Their Freedom». Human Rights Watch. ۹ اوت ۲۰۱۹. دریافت‌شده در ۹ اوت ۲۰۱۹.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Eritrea». ۲۷ نوامبر ۲۰۱۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ "Concluding Observations on the Combined 2nd and 3rd Periodic Report of the State of Eritrea, 2017-2020". African Commission on Human and Peoples' Rights (in English). 29 اکتبر 2025. Retrieved 29 اکتبر 2025.
- 1 2 The Government of the State of Eritrea (October 21, 2025), Fourth Periodic National Report of the State of Eritrea on the status of Implementation of the African Charter on the Rights and Welfare of the Child (2020 – 2024) (PDF), ACRWC, archived from the original (PDF) on 2025-10-29, retrieved 2025-10-29
- 1 2 3 Habtetsion، Efrem (۳ اوت ۲۰۰۶). «On Developing Higher Level of Education». بایگانی‌شده از اصلی در ۳۰ اوت ۲۰۰۶. دریافت‌شده در ۳ اوت ۲۰۰۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Baseline Study on Livelihood Systems in Eritrea (PDF). National Food Information System of Eritrea. ۲۰۰۵. بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۱۸ اکتبر ۲۰۱۴.
{{cite book}}: بیش از یک پارامتر|نشانی بایگانی=و|archive-url=داده‌شده است (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ "Enhanced Interactive Dialogue on Human Rights in Eritrea". OHCHR (in English). Retrieved 29 اکتبر 2025.
- ↑ «Literacy rate, adult male (% of males ages 15 and above) | Data».
- ↑ Eritrea. CIA World Factbook
- ↑ Eritrea. World Bank
- ↑ Kifle، Temesgen (آوریل ۲۰۰۲). Andreas Knorr؛ Alfons Lemper؛ Axel Sell؛ Karl Wohlmuth (ویراستاران). «Educational Gender Gap in Eritrea» (PDF). Berichte aus dem Weltwirtschaftlichen Colloquium der Universität Bremen. ۷۸. Institute for World Economics and International Management. بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۴ مارس ۲۰۱۶. دریافت‌شده در ۱۸ اکتبر ۲۰۱۴.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Education in Eritrea». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Système éducatif en Érythrée». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای فرانسوی، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «التعلیم فی إرتریا». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای عربی ، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
پیوند به بیرون
- سامانه مدارس دوره استعمار در اریتره، نوشته سیلویا نوکی (به ایتالیایی) بایگانی‌شده در ۱ سپتامبر ۲۰۲۳ توسط Wayback Machine
| کشورهای مستقل | آفریقای جنوبی • آنگولا • اتیوپی • اریتره • الجزایر • اوگاندا • بنین • بوتسوانا • بورکینافاسو • بوروندی • تانزانیا • توگو • تونس • جمهوری آفریقای مرکزی • جمهوری دموکراتیک کنگو • جمهوری کنگو • جیبوتی • چاد • رواندا • زامبیا • زیمبابوه • ساحل عاج • سائوتومه و پرینسیپ • سنگال • سوازیلند • سودان • سومالی • سیرالئون • سیشل • غنا • کامرون • کنیا • کومور • کیپ ورد • گابن • گامبیا • گینه استوایی • گینه بیسائو • گینه • لسوتو • لیبریا • لیبی • ماداگاسکار • مالاوی • مالی • مراکش • مصر • موریتانی • موریس • موزامبیک • نامیبیا • نیجر • نیجریه | .svg.png) |
|---|---|---|
| ایالت‌ها با رسمیت محدود | جمهوری دموکراتیک عربی صحرا • سومالی‌لند | |
| قلمروهای وابسته و سرزمین‌های دیگر | جزایر قناری / سبته / ملیلیه / پلاساس د سبرانیا (اسپانیا) • مادیرا (پرتغال) • مایوت / رئونیون (فرانسه) • سنت هلینا / اسنشن / تریستان (انگلستان) • صحرای غربی | |
- آموزش در اریتره