آموزش در گینه استوایی

پرچم گینه استوایی

آموزش در گینه استوایی در طول ده سال گذشته پیشرفت‌های چشمگیری داشته‌است، هرچند هنوز جای بهبود وجود دارد. گینه استوایی در میان کشورهای آفریقای جنوب صحرا یکی از بالاترین نرخ‌های باسوادی را داراست. بر پایه داده‌های کتاب واقعیت‌های جهان سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (CIA) در سال ۲۰۱۵، نرخ باسوادی در جمعیت ۱۵ ساله و بالاتر به ۹۵٫۳ درصد رسیده‌است.

نظام آموزشی گینه استوایی زیر نظر وزارت آموزش و علوم اداره می‌شود و به چهار سطح پیش‌دبستانی، ابتدایی، متوسطه و آموزش عالی تقسیم می‌گردد. از این میان، تنها دوره پیش‌دبستانی و ابتدایی اجباری شمرده می‌شوند. آموزش در گینه استوایی تا سن ۱۴ سالگی رایگان و اجباری است. با وجود سرانه درآمد ناخالص ملی بالا که در سال ۲۰۱۸ به ۱۸٬۱۷۰ دلار بین‌المللی رسید، پیامدهای آموزشی این کشور از میانگین غرب و مرکز آفریقا عقب‌تر است.

ورود دیرهنگام به سامانه آموزشی و نرخ بالای ترک تحصیل از مشکلات رایج هستند و دختران بیش از پسران آموزش را ناتمام می‌گذارند. یونسکو چندین مشکل در نظام آموزشی کنونی را برشمرده است که از جمله آن‌ها می‌توان به تغذیه نامناسب، کیفیت پایین آموزگاران و کمبود امکانات کافی اشاره کرد.

پیشینه

در دوران استعمار آفریقا، نظام آموزشی گینه استوایی عمدتاً در کنترل گروه‌های میسیونری کاتولیک، به‌ویژه کلارتین‌ها، بود. مدارسی که دولت اسپانیا اداره می‌کرد، بهره‌گیری از زبان اسپانیایی را ترویج می‌دادند.[۱] در این دوره، حضور در مدرسه بالای ۹۰ درصد بود که از بالاترین نرخ‌های حضور در قاره به‌شمار می‌رفت.[۲] پس از استقلال، گینه استوایی یکی از بالاترین نرخ‌های باسوادی را در قاره داشت.[۳] با این حال، نظام آموزشی به‌سرعت رو به افول گذاشت، زیرا منابع مالی کمتری در دسترس بود.[۲] افزون بر کمبود بودجه، نظام آموزشی از آن‌رو آسیب دید که رئیس‌جمهور فرانسیسکو ماسیاس انگوئما کلیسای کاتولیک را رقیبی برای قدرت و نمادی از امپریالیسم اسپانیا می‌دید. او در سال ۱۹۷۸ (۱۳۵۷ شمسی) فعالیت‌های کاتولیک را غیرقانونی اعلام کرد و مدارس کاتولیک را تعطیل نمود.[۳] با به قدرت رسیدن تئودور اوبیانگ انگوئما مباسوگو، نظام آموزشی باثبات شد. وی با ساخت مدارس جدید و بازسازی مدارس قدیمی توجه بیشتری به این سامانه نشان داد.[۴]

با وجود افزایش درآمد کشور پس از کشف منابع نفتی در دهه ۱۹۹۰ (۱۳۷۰ شمسی)، بودجه گینه استوایی همچنان تنها حدود ۲ تا ۳ درصد را به بهداشت و آموزش اختصاص می‌داد.[۵] این رقم بسیار پایین‌تر از میانگین آفریقای جنوب صحرا است که ۱۶ درصد از بودجه دولتی را شامل می‌شود.[۳] نظام آموزشی کنونی هنوز نسبتاً جدید است؛ قانونی در سال ۲۰۰۷ (۱۳۸۶ شمسی) آموزش را برای همه شهروندان بنیادین دانست و کشور آغاز به پیروی از استانداردهای بین‌المللی کرد.[۴]

آموزش ابتدایی و متوسطه

کیفیت آموزش پایین است و پیامدهای ضعیفی نیز به همراه دارد. در سال ۲۰۱۱، بیش از هفتاد درصد دانش‌آموزان پایه اول به عنوان «پیشرفت پایین» طبقه‌بندی شدند. همچنین پیگیری پیامدها دشوار است، زیرا هیچ ارزیابی ملی وجود ندارد.[۴] کیفیت پایین آموزش را می‌توان به سطح پایین صلاحیت آموزگاران، شرایط فیزیکی نامناسب و کمبود دسترسی به منابع آموزشی نسبت داد. نرخ بالای تکرار پایه و ترک تحصیل نیز وجود دارد و نظارت مؤثر نیز کمبود دارد.[۴]

آموزش ابتدایی اجباری و رایگان است.[۴] ثبت‌نام در مقطع ابتدایی در طول ۳۰ سال گذشته کاهش یافته و از اوج ۱۷۷٫۵۸۲ درصد ثبت‌نام ناخالص در سال ۱۹۸۴ به نرخ ثبت‌نام ناخالص کنونی ۶۱٫۷۷۵ درصد رسیده‌است.[۶] نزدیک به ۴۵ درصد دانش‌آموزان دوره ابتدایی را ترک می‌کنند.[۳] در مقطع ابتدایی، ثبت‌نام در میان دهک‌های درآمدی مختلف نسبتاً یکسان است. پس از اتمام دوره ابتدایی، دانش‌آموزان آزمونی می‌دهند تا «گواهینامه تحصیلات ابتدایی» دریافت کنند که تعیین می‌کند آیا باید به دوره متوسطه ادامه دهند یا به آموزش حرفه‌ای روی آورند.[۴]

آموزش متوسطه داوطلبانه و شامل شش سال است. بیشتر مردم گینه استوایی آموزش متوسطه دریافت نمی‌کنند. دسترسی بسیار کمتر است و نابرابری‌ها آشکار است؛ به‌گونه‌ای که ثروتمندترین پنجک جمعیت با نرخ چهار برابر فقیرترین پنجک ثبت‌نام می‌کند.[۴] در حال حاضر، برنامه توسعه آموزشی در گینه استوایی (PRODEGE) که با حمایت مالی رئیس‌جمهور تئودور اوبیانگ انگوئما، شرکت Trident Energy و کاسموس انرژی اداره می‌شود، بر بهبود آموزش دانش‌آموزان متوسطه متمرکز است. این برنامه بخشی از مرحله دوم طرح ده‌ساله است.[۷][۸]

آموزش عالی

گینه استوایی توجه و بودجه بسیار بیشتری به آموزش عالی در مقایسه با آموزش ابتدایی و متوسطه اختصاص داده‌است. در واقع، هزینه‌ای که صرف آموزش عالی می‌شود پنجاه برابر هزینه آموزش ابتدایی است.[۳] امکانات آموزش عالی گینه استوایی عمدتاً با یاری دانشگاه ملی آموزش از راه دور اسپانیا (UNED) فراهم می‌شود که از سال ۱۹۸۱ (۱۳۶۰ شمسی) در جزیره بیوکو و منطقه قاره‌ای شعبه دارد.[۹] دولت گینه استوایی مدعی است که در طول چهل سال گذشته، بیش از ۵۰۰٬۰۰۰ دانش‌آموز بورس تحصیلی برای تحصیل در دانشگاه‌ها، شرکت در برنامه‌های آموزش حرفه‌ای و فنی در خارج از کشور دریافت کرده‌اند.[۳] برای ورود به دانشگاه، دانش‌آموزان باید در آزمون گزینشی شرکت کنند.[۴]

نرخ باسوادی بزرگسالان در سال ۲۰۱۴ حدود ۹۵ درصد برآورد شده، با ۹۸ درصد برای جوانان ۱۵ تا ۲۴ ساله، که بالاترین نرخ در آفریقای جنوب صحرا است.[۳] در سال ۲۰۰۳، هزینه عمومی آموزش ۰٫۶ درصد تولید ناخالص داخلی یا ۱٫۶ درصد از کل هزینه‌های دولتی برآورد شد.[۱۰]

دانشگاه‌ها و مؤسسات آموزش عالی

  • دانشگاه ملی گینه استوایی که در سال ۱۹۹۵ (۱۳۷۴ شمسی) تأسیس شد، نهاد اصلی آموزش عالی در این کشور است.[۱۱]
  • کولخیو ناسیونال انریکه نوو اوکنوه در مالابو و باتا
  • دانشگاه ملی آموزش از راه دور اسپانیا (UNED) با شعبه در بیوکو و منطقه قاره‌ای از سال ۱۹۸۱[۹]
  • بنیاد دانشگاهی ایبروآمریکایی (FUNIBER) با شعبه در مالابو
  • دانشگاه آفروآمریکایی آفریقای مرکزی (AAUCA) از سال ۲۰۰۸ (۱۳۸۷ شمسی) در سیوداد دو لا پاز[۱۲]
  • مدرسه کامپلوتنسه آفریقایی (ECA) وابسته به دانشگاه کامپلوتنسه مادرید که در ژوئیه ۲۰۲۰ (تیر ۱۳۹۹) تأسیس شد و مقر آن در مالابو است.[۱۳]
  • مدرسه کسب‌وکار بانگه (BANGE Business School) که در ژانویه ۲۰۲۱ (دی ۱۳۹۹) افتتاح شد و با دانشگاه از راه دور مادرید (UDIMA) همکاری دارد.[۱۲]

منابع

  1. ↑ Lipski، John (۲۰۰۴). «The Spanish Language of Equatorial Guinea». Arizona Journal of Hispanic Cultural Studies. ۸: ۱۱۵–۱۳۰. شاپا ۱۰۹۶-۲۴۹۲. جی‌استور 20641705.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  2. 1 2 Norris, Carolyn. 2001. Equatorial Guinea: The Position of Refugees and Exiles in 2001 UNHCR. https://www.refworld.org/pdfid/3dca82d32.pdf
  3. 1 2 3 4 5 6 7 Scafidi, Oscar (20 نوامبر 2015). Equatorial Guinea (in English). Bradt Travel Guides. ISBN 978-1-84162-925-4.
  4. 1 2 3 4 5 6 7 8 Bassett, L. , Di Gropello, E. , Marshall, J. H. , & Tabares, J. A. A. (2017). Equatorial guinea education sector diagnostic. ().World Bank, Washington, DC. Retrieved from hdl:10986/28327
  5. ↑ «A Forgotten Colony: Equatorial Guinea and Spain». www.europenowjournal.org (به انگلیسی آمریکا). دریافت‌شده در ۱۶ دسامبر ۲۰۱۹.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  6. ↑ «Education | Data». data.worldbank.org. دریافت‌شده در ۱۶ دسامبر ۲۰۱۹.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  7. ↑ admin (۳۰ نوامبر ۲۰۱۸). «Improving Education in Equatorial Guinea». Kosmos Energy | Deepwater Exploration and Production (به انگلیسی آمریکا). دریافت‌شده در ۱۹ فوریه ۲۰۲۴.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  8. ↑ «Trident Energy inaugurates school complex in Vabe, Equatorial Guinea».
  9. 1 2 https://www.boe.es/buscar/doc.php?id=BOE-A-1981-23563. {{cite web}}: از پارامتر ناشناخته |fechaacceso= صرف نظر شد (|access-date= پیشنهاد می‌شود) (کمک); از پارامتر ناشناخته |sitioweb= صرف نظر شد (|website= پیشنهاد می‌شود) (کمک); از پارامتر ناشناخته |título= صرف نظر شد (|title= پیشنهاد می‌شود) (کمک); پارامتر |عنوان= یا |title= ناموجود یا خالی (کمک)
  10. ↑ «Equatorial Guinea». Africa Universities (به انگلیسی آمریکا). دریافت‌شده در ۱۶ دسامبر ۲۰۱۹.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  11. ↑ Decreto Número 2 de fecha 6 de enero de 1995, que crea la Universidad de Guinea Ecuatorial
  12. 1 2 "La UDIMA fija en Guinea Ecuatorial a Bange Business School como nuevo centro colaborador". Universidad a Distancia de Madrid (in Spanish). 11 ژانویه 2021. Retrieved 16 مارس 2021.
  13. ↑ https://bouc.ucm.es/pdf/3672.pdf. {{cite web}}: از پارامتر ناشناخته |título= صرف نظر شد (|title= پیشنهاد می‌شود) (کمک); پارامتر |عنوان= یا |title= ناموجود یا خالی (کمک)

پیوند به بیرون

This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.