آموزش در سیرالئون

کلاس درس پایه دوم ابتدایی در کویدو

آموزش در سیرالئون از نظر قانونی برای همه کودکان به مدت شش سال در سطح ابتدایی و سه سال در دوره متوسطه پایین اجباری است، اما کمبود مدارس و معلمان اجرای این قانون را ناممکن کرده‌است. جنگ داخلی سیرالئون به نابودی ۱٬۲۷۰ مدرسه ابتدایی انجامید و در سال ۲۰۰۱ (۱۳۸۰)، ۶۷ درصد از کودکان در سن مدرسه از تحصیل محروم بودند. از آن زمان، وضعیت به‌طور چشمگیری بهبود یافته‌است؛ به‌گونه‌ای که ثبت‌نام در مدارس ابتدایی میان سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۵ دو برابر شد و بسیاری از مدارس پس از پایان جنگ بازسازی شدند.

سامانه آموزشی سیرالئون در قرن نوزدهم بر اساس الگوی نظام آموزشی بریتانیا شکل گرفت و ماهیتی نخبه‌گرایانه داشت که بر طبقه متوسط شهری و دانش‌آموزان تیزهوش تمرکز می‌کرد. پس از استقلال این کشور در سال ۱۹۶۱ (۱۳۴۰)، تلاش‌هایی برای اصلاح این نظام آغاز شد، اما جنگ داخلی دهه ۱۹۹۰ این روند را به‌شدت متوقف کرد.

سیرالئون بر اساس ارزیابی‌های ابتکار سنجش حقوق بشر تنها ۸۴٫۳ درصد از آنچه باید در حوزه حق آموزش با توجه به سطح درآمد خود تأمین کند را برآورده می‌سازد. در حالی که این کشور در زمینه آموزش ابتدایی به ۱۰۰ درصد از ظرفیت بالقوه خود بر اساس منابع مالی دست یافته، این رقم برای آموزش متوسطه تنها ۶۸٫۶ درصد است.

پیشینه

ویرانه‌های یک مدرسه در کویندو که در جریان جنگ داخلی سیرالئون توسط نیروهای شورشی جبهه متحد انقلابی آسیب دیده‌است

در طول قرن نوزدهم، سیرالئون پیشگام آموزش به سبک غربی در آفریقای جنوب صحرا بود. کالج فوراً بِی، که با دانشگاه دورهام در بریتانیا وابستگی داشت، در سال ۱۸۲۷ (۱۲۰۵) به‌عنوان نخستین مؤسسه آموزش عالی در این منطقه تأسیس شد. نخستین مدرسه پسرانه، مدرسه گرامر سیرالئون، و نخستین مدرسه دخترانه، مدرسه یادبود آنی والش، به‌ترتیب در سال‌های ۱۸۴۵ و ۱۸۴۹ تأسیس شدند. این کشور در نیمه اول قرن نوزدهم مرکز مهمی برای تربیت معلمان، پزشکان و مدیران برای تمام غرب آفریقا بود.[۱]

نظام آموزشی که در سیرالئون طی قرن‌های نوزدهم و بیستم شکل گرفت، بر اساس نظام آموزشی بریتانیا طراحی شده بود. این نظام ماهیتی نخبه‌گرایانه داشت، به طبقه متوسط شهری اختصاص یافته بود و بر دانش‌آموزان تیزهوش تمرکز می‌کرد که پس از تحصیل در مراکز آموزش عالی، به عنوان کارمندان دولت مشغول به کار می‌شدند. در آن دوره، اکثریت جمعیت یا اصلاً از آموزش رسمی بی‌بهره بودند یا تنها چند سال تحصیل ابتدایی داشتند. هنگامی که سیرالئون در سال ۱۹۶۱ (۱۳۴۰) استقلال خود را اعلام کرد، کمتر از ۱۵ درصد کودکان ۵ تا ۱۱ ساله و تنها پنج درصد از نوجوانان ۱۲ تا ۱۶ ساله به مدرسه می‌رفتند.[۲]

پس از استقلال، فشارهایی برای تغییر نظام آموزشی وجود داشت، اما تا دهه ۱۹۹۰ این فشارها به سطحی نرسید که به تغییرات واقعی منجر شود. اصلاحاتی پیشنهاد شد تا نظام آموزشی بیشتر در خدمت نیازهای اجتماعی-اقتصادی کشور باشد؛ این اصلاحات بر گسترش دسترسی به آموزش، به‌ویژه آموزش ابتدایی، و تأکید بیشتر بر آموزش فنی و حرفه‌ای تمرکز داشتند. در سال ۱۹۹۳ (۱۳۷۲)، دولت رویکرد چهار مرحله‌ای به آموزش را تصویب کرد و کمیسیون ملی آموزش پایه را تشکیل داد.[۲]

در طول دهه ۱۹۹۰، جنگ داخلی سیرالئون این اهداف را عقب انداخت و بخش بزرگی از زیرساخت‌های کشور از جمله مدارس را نابود کرد؛ به‌عنوان مثال، ۱٬۲۷۰ مدرسه ابتدایی ویران شدند.[۳] این امر کمبود مدارس را پدیدآورد که با کمبود معلمان تشدید شد و تحقق الزام قانونی آموزش پایه همگانی را برای همه کودکان ناممکن کرد. در پایان جنگ در سال ۲۰۰۱ (۱۳۸۰)، ۶۷ درصد از کودکان در سن مدرسه از تحصیل محروم بودند.[۳]

نسلی از کودکان سرباز در آفریقا که از جنگ داخلی سیرالئون بیرون آمدند نیز این اهداف را با مشکل روبرو کرد، زیرا این کودکان باید در جامعه خود بازگشایی می‌شدند. هزاران سرباز پیشین در سیرالئون وجود دارند که پس از تجربه فجایع جنگ با دشواری در جامعه ادغام می‌شوند.[۴] نزدیک به ۷٬۰۰۰ کودک سرباز در جریان مأموریت سازمان ملل در سیرالئون (UNAMSIL) از نیروهای مسلح خارج شدند.[۵] در پایان جنگ، برنامه‌های خلع سلاح، انحلال و ادغام مجدد (DDR)[۶] در کشور اجرا شد. این برنامه‌ها با هدف آماده‌سازی کودکان برای بازگشت به جوامعشان طراحی شده بودند. برنامه آموزش سریع مکمل برای مدارس ابتدایی (CREPS) به کودکان ۱۶ ساله و بالاتر خدمت می‌کرد و در اوج کار خود، از ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۳، ۱۱٬۶۶۳ کودک را تحت پوشش داشت.[۴] برنامه دیگری به نام برنامه آموزش واکنش سریع (RREP) در سال ۲۰۰۲ پس از پوشش دادن به ۷٬۱۱۵ کودک در اوج کار خود از ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۲ پایان یافت.[۴] اگرچه برنامه‌های DDR در سیرالئون به سوی ادغام مجدد نسل کودکان سرباز حرکت می‌کنند، شواهد اندکی وجود دارد که نشان دهد ادغام مجدد بلندمدت مستقیماً نتیجه این برنامه‌ها بوده‌است.[۷]

ساختار

نظام آموزشی سیرالئون به چهار مرحله تقسیم می‌شود: آموزش ابتدایی به مدت شش سال، دوره متوسطه پایین به مدت سه سال، سه سال تحصیل در دوره متوسطه بالایی یا آموزش فنی و حرفه‌ای، و چهار سال دانشگاه یا سایر مراکز آموزش دانشگاهی.[۸]

قانون آموزش ۲۰۰۴ (۱۳۸۳) شهریه تحصیلی را برای همه کودکان در مدارس ابتدایی و برای دختران در دوره متوسطه پایین در مناطق شمالی و شرقی لغو کرد. همچنین هزینه آزمون ملی مدرسه ابتدایی (NPSE) که در پایان دوره ابتدایی برگزار می‌شود لغو شد؛ این امر به همراه افزایش ثبت‌نام در مدارس، موجب شد که در سال ۲۰۰۵ تعداد ۷۸٬۰۰۰ دانش‌آموز در این آزمون شرکت کنند در مقابل ۲۶٬۰۰۰ نفر در سال ۲۰۰۱. آزمون NPSE توسط شورای آزمون‌های غرب آفریقا طراحی می‌شود و برای ورود به دوره متوسطه باید قبول شد.[۹]

ساختار آموزش در سیرالئون

آموزش ابتدایی

شمار کودکانی که آموزش ابتدایی دریافت می‌کنند از پایان جنگ داخلی به‌طور چشمگیری افزایش یافته‌است. با این حال، در سال ۲۰۰۷ (۱۳۸۶)، هنوز بیش از ۲۴۰٬۰۰۰ کودک، حدود ۲۵ تا ۳۰ درصد از جمعیت این گروه سنی، از تحصیل محروم بودند. نرخ تکمیل دوره ابتدایی نیز پایین است و تنها ۶۴ درصد از کودکان در سال تحصیلی ۲۰۰۴–۲۰۰۵ دوره ابتدایی خود را تکمیل کردند. پیشرفت تحصیلی دختران از این سطح هم پایین‌تر است که بخشی از آن ناشی از باورهای فرهنگی در برخی مناطق سیرالئون است که آموزش دختران را پشتیبانی نمی‌کند.[۱۰]

آمار آموزش ابتدایی بر اساس شهرستان برای سال ۲۰۰۷
شاخص بو[۱۱] بومبالی[۱۲]بونته[۱۳]کایلاهون[۱۴]کامبیا[۱۵]کنما[۱۶]کوینادوگو[۱۷]کونو[۱۸]مویامبا[۱۹]پورت لوکو[۲۰]پوجهون[۲۱]تونکولیلی[۲۲]
تعداد مدارس ابتدایی ۴۶۲ ۴۳۷ ۱۴۱ ۳۱۰ ۲۹۴ ۵۵۹ ۲۷۸ ۲۳۶ ۴۳۸ ۴۶۳ ۲۹۱ ۴۸۹
مدارس در وضعیت مناسب ۳۰۲ ۲۷۴ ۱۰۰ ۱۱۹ نامعلوم ۳۰۲ ۵۷ ۱۹۵ نامعلوم نامعلوم ۹۵ ۱۴۴
ثبت‌نام ابتدایی ۱۴۸٬۵۳۸ ۱۲۱٬۷۳۱ ۴۰٬۷۲۸ ۸۷٬۱۲۴ ۴۵٬۶۵۳ ۱۷۱٬۸۸۵ ۶۹٬۴۲۴ ۶۷٬۹۰۷ ۹۳٬۴۹۷ ۱۴۴٬۸۵۸ ۷۱٬۱۲۰ ۱۱۳٬۹۲۶
ثبت‌نام پسران ۷۷٬۴۷۳ ۶۶٬۲۳۷ ۲۱٬۲۳۸ ۴۵٬۹۹۲ نامعلوم ۸۹٬۹۴۸ ۳۸٬۱۵۲ ۳۵٬۲۴۰ ۴۹٬۰۳۱ ۷۳٬۶۳۹ ۳۸٬۳۲۸ ۵۹٬۴۱۰
ثبت‌نام دختران ۷۱٬۰۶۵ ۵۷٬۲۳۲ ۱۹٬۴۹۰ ۴۱٬۱۳۲ نامعلوم ۸۱٬۹۳۷ ۳۱٬۲۷۲ ۳۲٬۶۶۷ ۴۴٬۴۶۶ ۷۱٬۲۱۹ ۳۲٬۷۹۲ ۵۴٬۵۱۶
تعداد معلمان ابتدایی ۱٬۵۹۷ ۲٬۲۱۲ ۶۳۲ ۱٬۶۲۴ نامعلوم ۳٬۱۳۵ ۹۰۷ ۷۱۰ ۱٬۹۱۸ ۱٬۵۹۵ ۱٬۰۰۱ ۲٬۳۷۹
معلمان واجد شرایط ۱٬۲۹۳ ۸۹۸ ۲۱۳ ۶۹۸ نامعلوم ۱٬۵۸۹ ۱۶۳ ۲۵۵ ۵۸۲ ۸۳۸ ۳۰۰ ۶۸۳

آموزش متوسطه

کلاس درس یک دبیرستان در پندمبو.

آزمون‌های دوره متوسطه در مدارس دولتی (و بسیاری از مدارس خصوصی) توسط شورای آزمون‌های غرب آفریقا هماهنگ می‌شود. این شورا آزمون گواهی‌نامه آموزش پایه و آزمون گواهی‌نامه دوره متوسطه ارشد غرب آفریقا را اجرا می‌کند.[۹]

در سال ۲۰۰۴ (۱۳۸۳)، ثبت‌نام در دوره متوسطه پایین تنها ۱۷ درصد از ثبت‌نام در دوره ابتدایی و ثبت‌نام در دوره متوسطه بالایی تنها ۸ درصد از آموزش ابتدایی بود.[۴]

آموزش عالی

دو دانشگاه در سیرالئون وجود دارد: دانشگاه سیرالئون که در سال ۱۸۲۷ (۱۲۰۵) به‌عنوان کالج فوراً بی تأسیس شد؛ و دانشگاه نجالا که در سال ۱۹۱۰ به‌عنوان ایستگاه تجربی کشاورزی نجالا تأسیس شد و در سال ۲۰۰۵ (۱۳۸۴) به دانشگاه تبدیل شد.[۲۳]

بر اساس داده‌های سال ۲۰۱۷ (۱۳۹۵)، سیرالئون دارای سه دانشگاه بود؛ در سال ۲۰۰۹ (۱۳۸۸) نیز مقام دانشگاهی به دانشگاه ماکنی اعطا شد. دانشگاه سیرالئون کهن‌ترین دانشگاه در غرب آفریقاست و سه بخش آموزش عالی دارد.

افزون بر این، کالج الهیات انجیلی که در سال ۱۹۶۴ (۱۳۴۳) تأسیس شد، توسط دانشگاه سیرالئون و کمیته آموزش عالی برای مقاطع دیپلم و کارشناسی تأیید اعتبار شده‌است.[۲۳]

آموزش بزرگسالان

سیرالئون از سطح سواد پایینی در میان بزرگسالان برخوردار است؛ در سال ۲۰۰۶ (۱۳۸۵) تنها ۳۷٫۱ درصد از بزرگسالان باسواد بودند. سطح سواد در میان جوانان ۱۵ تا ۲۴ ساله اندکی بالاتر و برابر با ۵۲٫۲ درصد است. در هر دو گروه، میزان سواد زنان به‌طور چشمگیری پایین‌تر از مردان است.[۲۴] حضور در نظام آموزشی در میان بزرگسالان نیز پایین است؛ مردان به‌طور میانگین ۴ سال و زنان ۲ سال آموزش رسمی داشته‌اند.[۲۵]

بر اساس داده‌های یونسکو، نرخ سواد افراد بالای ۱۵ سال در سال ۲۰۱۵ (۱۳۹۴) به ۴۸٫۱ درصد رسید؛ در مقایسه با ۳۴ درصد در سال ۲۰۰۴ (۱۳۸۳).[۲۶] بر اساس ارزیابی کتاب واقعیت‌های جهانی سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا در سال ۲۰۲۱ (۱۴۰۰)، تنها ۴۷٫۷ درصد از جمعیت ۱۵ ساله و بالاتر توانایی خواندن و نوشتن داشتند که از این میان ۵۵٫۳ درصد مردان و ۳۹٫۸ درصد زنان بودند.[۲۷]

منابع

  1. ↑ Wang, p. 33-34
  2. 1 2 Wang, p. 34
  3. 1 2 "Sierra Leone" بایگانی‌شده در نوامبر ۲, ۲۰۱۳ توسط Wayback Machine. 2001 Findings on the Worst Forms of Child Labor. دفتر بین‌المللی امور کار، وزارت کار ایالات متحده آمریکا (2002).
  4. 1 2 3 4 Betancourt, Theresa S.; Simmons, Stephanie; Borisova, Ivelina; Brewer, Stephanie E.; Iweala, Uzo; de la Soudière, Marie (30 ژوئیه 2008). "High Hopes, Grim Reality: Reintegration and the Education of Former Child Soldiers in Sierra Leone". Comparative Education Review (in English). 52 (4): 565–587. doi:10.1086/591298. ISSN 0010-4086. PMC 2662600. PMID 19337570.
  5. ↑ Dobbins، James؛ و دیگران (۱۰ ژوئن ۲۰۱۳). «Sierra Leone». Overcoming Obstacles to Peace: Local Factors in Nation-Building: ۱۵۱–۱۷۸.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  6. ↑ Humphreys، Macartan؛ Weinstein، Jeremy M. (۲۰۰۷). «Demobilization and Reintegration». The Journal of Conflict Resolution. ۵۱ (۴): ۵۳۱–۵۶۷. doi:10.1177/0022002707302790. شاپا ۰۰۲۲-۰۰۲۷. جی‌استور 27638565. S2CID 28322284.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  7. ↑ Banya، Kingsley (ژانویه ۱۹۹۳). «Illiteracy, Colonial Legacy and Education: the case of modern Sierra Leone». Comparative Education. ۲۹ (۲): ۱۵۹–۱۷۰. doi:10.1080/0305006930290204. شاپا ۰۳۰۵-۰۰۶۸.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  8. ↑ Government of Sierra Leone (2004), The Education Act 2004 (PDF), Sierra Leone: Sierra Leone Encyclopedia, p. 4, archived from the original (PDF) on April 15, 2012, retrieved 2008-06-25
  9. 1 2 Wang, p. 2-3 and 35
  10. ↑ ActionAid (2007), ActionAid Sierra Leone:KEY AREAS OF WORK... (PDF), Sierra Leone Encyclopedia, p. 3, archived from the original (PDF) on 15 آوریل 2012, retrieved 2008-06-28
  11. ↑ Ministries, Departments and Agencies (MDAs) in Bo District, Bo District Statistics, Sierra Leone Encyclopedia, archived from the original on 2008-08-28, retrieved 2008-06-28
  12. ↑ Ministries, Departments and Agencies (MDAs) in Bombali District, Bombali District Statistics, Sierra Leone Encyclopedia, archived from the original on 8 سپتامبر 2008, retrieved 2008-06-28
  13. ↑ Ministries, Departments and Agencies (MDAs) in Bonthe District, Bonthe District Statistics, Sierra Leone Encyclopedia, archived from the original on 6 ژانویه 2009, retrieved 15 مه 2026
  14. ↑ Ministries, Departments and Agencies (MDAs) in Kailahun District, Kailahun District Statistics, Sierra Leone Encyclopedia, archived from the original on 15 آوریل 2012, retrieved 15 مه 2026
  15. ↑ Ministries, Departments and Agencies (MDAs) in Kambia District, Kambia District Statistics, Sierra Leone Encyclopedia, archived from the original on 15 آوریل 2012, retrieved 15 مه 2026
  16. ↑ Ministries, Departments and Agencies (MDAs) in Kenema District, Kenema District Statistics, Sierra Leone Encyclopedia, archived from the original on 6 ژوئن 2008, retrieved 15 مه 2026
  17. ↑ Ministries, Departments and Agencies (MDAs) in Koinadugu District, Koinadugu District Statistics, Sierra Leone Encyclopedia, archived from the original on 6 ژانویه 2009, retrieved 15 مه 2026
  18. ↑ Ministries, Departments and Agencies (MDAs) in Kono District, Kono District Statistics, Sierra Leone Encyclopedia, archived from the original on 5 ژانویه 2009, retrieved 15 مه 2026
  19. ↑ Ministries, Departments and Agencies (MDAs) in Moyamba District, Moyamba District Statistics, Sierra Leone Encyclopedia, archived from the original on 15 آوریل 2012, retrieved 15 مه 2026
  20. ↑ Ministries, Departments and Agencies (MDAs) in Port Loko District, Port Loko District Statistics, Sierra Leone Encyclopedia, archived from the original on 11 ژوئن 2008, retrieved 15 مه 2026
  21. ↑ Ministries, Departments and Agencies (MDAs) in Pujehun District, Pujehun District Statistics, Sierra Leone Encyclopedia, archived from the original on 6 ژانویه 2009, retrieved 15 مه 2026
  22. ↑ Ministries, Departments and Agencies (MDAs) in Tonkolili District, Tonkolili District Statistics, Sierra Leone Encyclopedia, archived from the original on 28 اوت 2008, retrieved 15 مه 2026
  23. 1 2 Njala University College (Nuc), Sierra Leone: Sierra Leone Encyclopedia, July 2007, archived from the original on 2007-03-11, retrieved 2008-06-25
  24. ↑ UIS STATISTICS IN BRIEF:Education in Sierra Leone, یونسکو Institute for Statistics, 2006, archived from the original on 9 اكتبر 2007, retrieved 2008-06-25 {{یادکرد}}: تاریخ وارد شده در |archive-date= را بررسی کنید (کمک)
  25. ↑ Wang, p. 24
  26. ↑ Sierra Leone: Education Country Status Report (PDF). Dakar: UNESCO-Dakar Office. ۲۰۱۳. شابک ۹۷۸-۹۲-۹۰۹۱-۱۱۹-۷. بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۱ اوت ۲۰۱۷. دریافت‌شده در ۱۵ مه ۲۰۲۶.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  27. ↑ «Literacy - the World Factbook». بایگانی‌شده از روی نسخهٔ اصلی در ۱ آوریل ۲۰۲۳. دریافت‌شده در ۲۹ نوامبر ۲۰۲۳.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)

کتاب‌شناسی

  • Wang, Lianqin (2007). Education in Sierra Leone: Present Challenges, Future Opportunities, World Bank Publications, شابک ‎۰−۸۲۱۳−۶۸۶۸−۰

پیوند به بیرون

This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.